जिते महेन्द्रे ऽतिबले रावणस्य सुतेन वै । (१।१)

प्रजापतिं पुरस्कृत्य गता लङ्कां सुरास्तदा ॥ (१।२)

तं रावणं समासाद्य पुत्रभ्रातृभिर् आवृतम् । (२।१)

अब्रवीद् गगने तिष्ठन् सान्त्वपूर्वं प्रजापतिः ॥ (२।२)

वत्स रावण तुष्टो ऽस्मि तव पुत्रस्य संयुगे । (३।१)

अहो ऽस्य विक्रमौदार्यं तव तुल्यो ऽधिको ऽपि वा ॥ (३।२)

जितं हि भवता सर्वं त्रैलोक्यं स्वेन तेजसा । (४।१)

कृता प्रतिज्ञा सफला प्रीतो ऽस्मि स्वसुतेन वै ॥ (४।२)

अयं च पुत्रो ऽतिबलस्तव रावण रावणिः । (५।१)

इन्द्रजित् त्विति विख्यातो जगत्येष भविष्यति ॥ (५।२)

बलवाञ्शत्रुनिर्जेता भविष्यत्येष राक्षसः । (६।१)

यम् आश्रित्य त्वया राजन् स्थापितास्त्रिदशा वशे ॥ (६।२)

तन्मुच्यतां महाबाहो महेन्द्रः पाकशासनः । (७।१)

किं चास्य मोक्षणार्थाय प्रयच्छन्ति दिवौकसः ॥ (७।२)

अथाब्रवीन्महातेजा इन्द्रजित् समितिंजयः । (८।१)

अमरत्वम् अहं देव वृणोमीहास्य मोक्षणे ॥ (८।२)

अब्रवीत् तु तदा देवो रावणिं कमलोद्भवः । (९।१)

नास्ति सर्वामरत्वं हि केषांचित् प्राणिनां भुवि ॥ (९।२)

अथाब्रवीत् स तत्रस्थम् इन्द्रजित् पद्मसंभवम् । (१०।१)

श्रूयतां या भवेत् सिद्धिः शतक्रतुविमोक्षणे ॥ (१०।२)

ममेष्टं नित्यशो देव हव्यैः सम्पूज्य पावकम् । (११।१)

संग्रामम् अवतर्तुं वै शत्रुनिर्जयकाङ्क्षिणः ॥ (११।२)

तस्मिंश्चेद् असमाप्ते तु जप्यहोमे विभावसोः । (१२।१)

युध्येयं देव संग्रामे तदा मे स्याद् विनाशनम् ॥ (१२।२)

सर्वो हि तपसा चैव वृणोत्यमरतां पुमान् । (१३।१)

विक्रमेण मया त्वेतद् अमरत्वं प्रवर्तितम् ॥ (१३।२)

एवम् अस्त्विति तं प्राह वाक्यं देवः प्रजापतिः । (१४।१)

मुक्तश्चेन्द्रजिता शक्रो गताश्च त्रिदिवं सुराः ॥ (१४।२)

एतस्मिन्न् अन्तरे शक्रो दीनो भ्रष्टाम्बरस्रजः । (१५।१)

राम चिन्तापरीतात्मा ध्यानतत्परतां गतः ॥ (१५।२)

तं तु दृष्ट्वा तथाभूतं प्राह देवः प्रजापतिः । (१६।१)

शतक्रतो किम् उत्कण्ठां करोषि स्मर दुष्कृतम् ॥ (१६।२)

अमरेन्द्र मया बह्व्यः प्रजाः सृष्टाः पुरा प्रभो । (१७।१)

एकवर्णाः समाभाषा एकरूपाश्च सर्वशः ॥ (१७।२)

तासां नास्ति विशेषो हि दर्शने लक्षणे ऽपि वा । (१८।१)

ततो ऽहम् एकाग्रमनास्ताः प्रजाः पर्यचिन्तयम् ॥ (१८।२)

सो ऽहं तासां विशेषार्थं स्त्रियम् एकां विनिर्ममे । (१९।१)

यद् यत् प्रजानां प्रत्यङ्गं विशिष्टं तत् तद् उद्धृतम् ॥ (१९।२)

ततो मया रूपगुणैर् अहल्या स्त्री विनिर्मिता । (२०।१)

अहल्येत्येव च मया तस्या नाम प्रवर्तितम् ॥ (२०।२)

निर्मितायां तु देवेन्द्र तस्यां नार्यां सुरर्षभ । (२१।१)

भविष्यतीति कस्यैषा मम चिन्ता ततो ऽभवत् ॥ (२१।२)

त्वं तु शक्र तदा नारीं जानीषे मनसा प्रभो । (२२।१)

स्थानाधिकतया पत्नी ममैषेति पुरंदर ॥ (२२।२)

सा मया न्यासभूता तु गौतमस्य महात्मनः । (२३।१)

न्यस्ता बहूनि वर्षाणि तेन निर्यातिता च सा ॥ (२३।२)

ततस्तस्य परिज्ञाय मया स्थैर्यं महामुनेः । (२४।१)

ज्ञात्वा तपसि सिद्धिं च पत्न्यर्थं स्पर्शिता तदा ॥ (२४।२)

स तया सह धर्मात्मा रमते स्म महामुनिः । (२५।१)

आसन्निराशा देवास्तु गौतमे दत्तया तया ॥ (२५।२)

त्वं क्रुद्धस्त्विह कामात्मा गत्वा तस्याश्रमं मुनेः । (२६।१)

दृष्टवांश्च तदा तां स्त्रीं दीप्ताम् अग्निशिखाम् इव ॥ (२६।२)

सा त्वया धर्षिता शक्र कामार्तेन समन्युना । (२७।१)

दृष्टस्त्वं च तदा तेन आश्रमे परमर्षिणा ॥ (२७।२)

ततः क्रुद्धेन तेनासि शप्तः परमतेजसा । (२८।१)

गतो ऽसि येन देवेन्द्र दशाभागविपर्ययम् ॥ (२८।२)

यस्मान्मे धर्षिता पत्नी त्वया वासव निर्भयम् । (२९।१)

तस्मात् त्वं समरे राजञ्शत्रुहस्तं गमिष्यसि ॥ (२९।२)

अयं तु भावो दुर्बुद्धे यस्त्वयेह प्रवर्तितः । (३०।१)

मानुषेष्वपि सर्वेषु भविष्यति न संशयः ॥ (३०।२)

तत्राधर्मः सुबलवान् समुत्थास्यति यो महान् । (३१।१)

तत्रार्धं तस्य यः कर्ता त्वय्यर्धं निपतिष्यति ॥ (३१।२)

न च ते स्थावरं स्थानं भविष्यति पुरंदर । (३२।१)

एतेनाधर्मयोगेन यस्त्वयेह प्रवर्तितः ॥ (३२।२)

यश्च यश्च सुरेन्द्रः स्याद् ध्रुवः स न भविष्यति । (३३।१)

एष शापो मया मुक्त इत्यसौ त्वां तदाब्रवीत् ॥ (३३।२)

तां तु भार्यां विनिर्भर्त्स्य सो ऽब्रवीत् सुमहातपाः । (३४।१)

दुर्विनीते विनिध्वंस ममाश्रमसमीपतः ॥ (३४।२)

रूपयौवनसम्पन्ना यस्मात् त्वम् अनवस्थिता । (३५।१)

तस्माद् रूपवती लोके न त्वम् एका भविष्यसि ॥ (३५।२)

रूपं च तत् प्रजाः सर्वा गमिष्यन्ति सुदुर्लभम् । (३६।१)

यत् तवेदं समाश्रित्य विभ्रमे ऽयम् उपस्थितः ॥ (३६।२)

तदा प्रभृति भूयिष्ठं प्रजा रूपसमन्विताः । (३७।१)

शापोत्सर्गाद्धि तस्येदं मुनेः सर्वम् उपागतम् ॥ (३७।२)

तत् स्मर त्वं महाबाहो दुष्कृतं यत् त्वया कृतम् । (३८।१)

येन त्वं ग्रहणं शत्रोर् गतो नान्येन वासव ॥ (३८।२)

शीघ्रं यजस्व यज्ञं त्वं वैष्णवं सुसमाहितः । (३९।१)

पावितस्तेन यज्ञेन यास्यसि त्रिदिवं ततः ॥ (३९।२)

पुत्रश्च तव देवेन्द्र न विनष्टो महारणे । (४०।१)

नीतः संनिहितश्चैव अर्यकेण महोदधौ ॥ (४०।२)

एतच्छ्रुत्वा महेन्द्रस्तु यज्ञम् इष्ट्वा च वैष्णवम् । (४१।१)

पुनस्त्रिदिवम् आक्रामद् अन्वशासच्च देवताः ॥ (४१।२)

एतद् इन्द्रजितो राम बलं यत् कीर्तितं मया । (४२।१)

निर्जितस्तेन देवेन्द्रः प्राणिनो ऽन्ये च किं पुनः ॥ (४२।२)