ते तु तां रजनीम् उष्य ब्राह्मणा वेदपारगाः । (१।१)

उपतस्थुर् उपस्थानं सहराजपुरोहिताः ॥ (१।२)

अमात्या बलमुख्याश् च मुख्या ये निगमस्य च । (२।१)

राघवस्याभिषेकार्थे प्रीयमाणास् तु संगताः ॥ (२।२)

उदिते विमले सूर्ये पुष्ये चाभ्यागते ऽहनि । (३।१)

अभिषेकाय रामस्य द्विजेन्द्रैर् उपकल्पितम् ॥ (३।२)

काञ्चना जलकुम्भाश् च भद्रपीठं स्वलंकृतम् । (४।१)

रामश् च सम्यगास्तीर्णो भास्वता व्याघ्रचर्मणा ॥ (४।२)

गङ्गायमुनयोः पुण्यात् संगमाद् आहृतं जलम् । (५।१)

याश् चान्याः सरितः पुण्या ह्रदाः कूपाः सरांसि च ॥ (५।२)

प्राग्वाहाश् चोर्ध्ववाहाश् च तिर्यग्वाहाः समाहिताः । (६।१)

ताभ्यश् चैवाहृतं तोयं समुद्रेभ्यश् च सर्वशः ॥ (६।२)

क्षौद्रं दधिघृतं लाजा दर्भाः सुमनसः पयः । (७।१)

सलाजाः क्षीरिभिश् छन्ना घटाः काञ्चनराजताः । (७।२)

पद्मोत्पलयुता भान्ति पूर्णाः परमवारिणा ॥ (७।३)

चन्द्रांशुविकचप्रख्यं पाण्डुरं रत्नभूषितम् । (८।१)

सज्जं तिष्ठति रामस्य वालव्यजनम् उत्तमम् ॥ (८।२)

चन्द्रमण्डलसंकाशम् आतपत्रं च पाण्डुरम् । (९।१)

सज्जं द्युतिकरं श्रीमद् अभिषेकपुरस्कृतम् ॥ (९।२)

पाण्डुरश् च वृषः सज्जः पाण्डुराश्वश् च सुस्थितः । (१०।१)

प्रस्रुतश् च गजः श्रीमान् औपवाह्यः प्रतीक्षते ॥ (१०।२)

अष्टौ कन्याश् च मङ्गल्याः सर्वाभरणभूषिताः । (११।१)

वादित्राणि च सर्वाणि बन्दिनश् च तथापरे ॥ (११।२)

इक्ष्वाकूणां यथा राज्ये संभ्रियेताभिषेचनम् । (१२।१)

तथा जातीयम् आदाय राजपुत्राभिषेचनम् ॥ (१२।२)

ते राजवचनात् तत्र समवेता महीपतिम् । (१३।१)

अपश्यन्तो ऽब्रुवन् को नु राज्ञो नः प्रतिवेदयेत् ॥ (१३।२)

न पश्यामश् च राजानम् उदितश् च दिवाकरः । (१४।१)

यौवराज्याभिषेकश् च सज्जो रामस्य धीमतः ॥ (१४।२)

इति तेषु ब्रुवाणेषु सार्वभौमान् महीपतीन् । (१५।१)

अब्रवीत् तान् इदं सर्वान् सुमन्त्रो राजसत्कृतः ॥ (१५।२)

अयं पृच्छामि वचनात् सुखम् आयुष्मताम् अहम् । (१६।१)

राज्ञः संप्रतिबुद्धस्य यच् चागमनकारणम् ॥ (१६।२)

इत्य् उक्त्वान्तःपुरद्वारम् आजगाम पुराणवित् । (१७।१)

आशिर्भिर् गुणयुक्ताभिर् अभितुष्टाव राघवम् ॥ (१७।२)

गता भगवती रात्रिरहः शिवम् उपस्थितम् । (१८।१)

बुध्यस्व नृपशार्दूल कुरु कार्यम् अनन्तरम् ॥ (१८।२)

ब्राह्मणा बलमुख्याश् च नैगमाश् चागता नृप । (१९।१)

दर्शनं प्रतिकाङ्क्षन्ते प्रतिबुध्यस्व राघव ॥ (१९।२)

स्तुवन्तं तं तदा सूतं सुमन्त्रं मन्त्रकोविदम् । (२०।१)

प्रतिबुध्य ततो राजा इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (२०।२)

न चैव संप्रसुप्तो ऽहम् आनयेद् आशु राघवम् । (२१।१)

इति राजा दशरथः सूतं तत्रान्वशात् पुनः ॥ (२१।२)

स राजवचनं श्रुत्वा शिरसा प्रतिपूज्य तम् । (२२।१)

निर्जगाम नृपावासान् मन्यमानः प्रियं महत् ॥ (२२।२)

प्रपन्नो राजमार्गं च पताकाध्वजशोभितम् । (२३।१)

स सूतस् तत्र शुश्राव रामाधिकरणाः कथाः ॥ (२३।२)

ततो ददर्श रुचिरं कैलाससदृशप्रभम् । (२४।१)

रामवेश्म सुमन्त्रस् तु शक्रवेश्मसमप्रभम् ॥ (२४।२)

महाकपाटपिहितं वितर्दिशतशोभितम् । (२५।१)

काञ्चनप्रतिमैकाग्रं मणिविद्रुमतोरणम् ॥ (२५।२)

शारदाभ्रघनप्रख्यं दीप्तं मेरुगुहोपमम् । (२६।१)

दामभिर् वरमाल्यानां सुमहद्भिर् अलंकृतम् ॥ (२६।२)

स वाजियुक्तेन रथेन सारथिर् नराकुलं राजकुलं विलोकयन् । (२७।१)

ततः समासाद्य महाधनं महत् प्रहृष्टरोमा स बभूव सारथिः ॥ (२७।२)

तद् अद्रिकूटाचलमेघसंनिभं महाविमानोत्तमवेश्मसंघवत् । (२८।१)

अवार्यमाणः प्रविवेश सारथिः प्रभूतरत्नं मकरो यथार्णवम् ॥ (२८।२)