तच् छ्रुत्वा राक्षसेन्द्रस्य वाक्यं वाक्यविशारदः । (१।१)

प्रत्युवाच महाप्राज्ञो मारीचो राक्षसेश्वरम् ॥ (१।२)

सुलभाः पुरुषा राजन् सततं प्रियवादिनः । (२।१)

अप्रियस्य च पथ्यस्य वक्ता श्रोता च दुर्लभः ॥ (२।२)

न नूनं बुध्यसे रामं महावीर्यं गुणोन्नतम् । (३।१)

अयुक्तचारश् चपलो महेन्द्रवरुणोपमम् ॥ (३।२)

अपि स्वस्ति भवेत् तात सर्वेषां भुवि रक्षसाम् । (४।१)

अपि रामो न संक्रुद्धः कुर्याल् लोकम् अराक्षसम् ॥ (४।२)

अपि ते जीवितान्ताय नोत्पन्ना जनकात्मजा । (५।१)

अपि सीता निमित्तं च न भवेद् व्यसनं महत् ॥ (५।२)

अपि त्वाम् ईश्वरं प्राप्य कामवृत्तं निरङ्कुशम् । (६।१)

न विनश्येत् पुरी लङ्का त्वया सह सराक्षसा ॥ (६।२)

त्वद्विधः कामवृत्तो हि दुःशीलः पापमन्त्रितः । (७।१)

आत्मानं स्वजनं राष्ट्रं स राजा हन्ति दुर्मतिः ॥ (७।२)

न च पित्रा परित्यक्तो नामर्यादः कथंचन । (८।१)

न लुब्धो न च दुःशीलो न च क्षत्रियपांसनः ॥ (८।२)

न च धर्मगुणैर् हीनः कौसल्यानन्दवर्धनः । (९।१)

न च तीक्ष्णो हि भूतानां सर्वेषां च हिते रतः ॥ (९।२)

वञ्चितं पितरं दृष्ट्वा कैकेय्या सत्यवादिनम् । (१०।१)

करिष्यामीति धर्मात्मा ततः प्रव्रजितो वनम् ॥ (१०।२)

कैकेय्याः प्रियकामार्थं पितुर् दशरथस्य च । (११।१)

हित्वा राज्यं च भोगांश् च प्रविष्टो दण्डकावनम् ॥ (११।२)

न रामः कर्कशस् तात नाविद्वान् नाजितेन्द्रियः । (१२।१)

अनृतं न श्रुतं चैव नैव त्वं वक्तुम् अर्हसि ॥ (१२।२)

रामो विग्रहवान् धर्मः साधुः सत्यपराक्रमः । (१३।१)

राजा सर्वस्य लोकस्य देवानाम् इव वासवः ॥ (१३।२)

कथं त्वं तस्य वैदेहीं रक्षितां स्वेन तेजसा । (१४।१)

इच्छसि प्रसभं हर्तुं प्रभाम् इव विवस्वतः ॥ (१४।२)

शरार्चिषम् अनाधृष्यं चापखड्गेन्धनं रणे । (१५।१)

रामाग्निं सहसा दीप्तं न प्रवेष्टुं त्वम् अर्हसि ॥ (१५।२)

धनुर्व्यादितदीप्तास्यं शरार्चिषम् अमर्षणम् । (१६।१)

चापबाणधरं वीरं शत्रुसेनापहारिणम् ॥ (१६।२)

राज्यं सुखं च संत्यज्य जीवितं चेष्टम् आत्मनः । (१७।१)

नात्यासादयितुं तात रामान्तकम् इहार्हसि ॥ (१७।२)

अप्रमेयं हि तत्तेजो यस्य सा जनकात्मजा । (१८।१)

न त्वं समर्थस् तां हर्तुं रामचापाश्रयां वने ॥ (१८।२)

प्राणेभ्यो ऽपि प्रियतरा भार्या नित्यम् अनुव्रता । (१९।१)

दीप्तस्येव हुताशस्य शिखा सीता सुमध्यमा ॥ (१९।२)

किम् उद्यमं व्यर्थम् इमं कृत्वा ते राक्षसाधिप । (२०।१)

दृष्टश् चेत् त्वं रणे तेन तदन्तं तव जीवितम् । (२०।२)

जीवितं च सुखं चैव राज्यं चैव सुदुर्लभम् ॥ (२०।३)

स सर्वैः सचिवैः सार्धं विभीषणपुरस्कृतैः । (२१।१)

मन्त्रयित्वा तु धर्मिष्ठैः कृत्वा निश्चयम् आत्मनः ॥ (२१।२)

दोषाणां च गुणानां च सम्प्रधार्य बलाबलम् । (२२।१)

आत्मनश् च बलं ज्ञात्वा राघवस्य च तत्त्वतः । (२२।२)

हितं हि तव निश्चित्य क्षमं त्वं कर्तुम् अर्हसि ॥ (२२।३)

अहं तु मन्ये तव न क्षमं रणे समागमं कोसलराजसूनुना । (२३।१)

इदं हि भूयः शृणु वाक्यम् उत्तमं क्षमं च युक्तं च निशाचराधिप ॥ (२३।२)