स वानरमहाराजः शयानः शरविक्षतः । (१।१)

प्रत्युक्तो हेतुमद्वाक्यैर् नोत्तरं प्रत्यपद्यत ॥ (१।२)

अश्मभिः परिभिन्नाङ्गः पादपैर् आहतो भृशम् । (२।१)

रामबाणेन चाक्रान्तो जीवितान्ते मुमोह सः ॥ (२।२)

तं भार्याबाणमोक्षेण रामदत्तेन संयुगे । (३।१)

हतं प्लवगशार्दूलं तारा शुश्राव वालिनम् ॥ (३।२)

सा सपुत्राप्रियं श्रुत्वा वधं भर्तुः सुदारुणम् । (४।१)

निष्पपात भृशं त्रस्ता विविधाद् गिरिगह्वरात् ॥ (४।२)

ये त्व् अङ्गदपरीवारा वानरा हि महाबलाः । (५।१)

ते सकार्मुकम् आलोक्य रामं त्रस्ताः प्रदुद्रुवुः ॥ (५।२)

सा ददर्श ततस् त्रस्तान् हरीन् आपततो द्रुतम् । (६।१)

यूथाद् इव परिभ्रष्टान् मृगान् निहतयूथपान् ॥ (६।२)

तान् उवाच समासाद्य दुःखितान् दुःखिता सती । (७।१)

राम वित्रासितान् सर्वान् अनुबद्धान् इवेषुभिः ॥ (७।२)

वानरा राजसिंहस्य यस्य यूयं पुरःसराः । (८।१)

तं विहाय सुवित्रस्ताः कस्माद् द्रवत दुर्गताः ॥ (८।२)

राज्यहेतोः स चेद् भ्राता भ्राता रौद्रेण पातितः । (९।१)

रामेण प्रसृतैर् दूरान् मार्गणैर् दूरपातिभिः ॥ (९।२)

कपिपत्न्या वचः श्रुत्वा कपयः कामरूपिणः । (१०।१)

प्राप्तकालम् अविश्लिष्टम् ऊचुर् वचनम् अङ्गनाम् ॥ (१०।२)

जीवपुत्रे निवर्तस्व पुत्रं रक्षस्व चाङ्गदम् । (११।१)

अन्तको रामरूपेण हत्वा नयति वालिनम् ॥ (११।२)

क्षिप्तान् वृक्षान् समाविध्य विपुलाश् च शिलास् तथा । (१२।१)

वाली वज्रसमैर् बाणैर् वज्रेणेव निपातितः ॥ (१२।२)

अभिद्रुतम् इदं सर्वं विद्रुतं प्रसृतं बलम् । (१३।१)

अस्मिन् प्लवगशार्दूले हते शक्रसमप्रभे ॥ (१३।२)

रक्ष्यतां नगरं शूरैर् अङ्गदश् चाभिषिच्यताम् । (१४।१)

पदस्थं वालिनः पुत्रं भजिष्यन्ति प्लवंगमाः ॥ (१४।२)

अथ वा रुचिरं स्थानम् इह ते रुचिरानने । (१५।१)

आविशन्ति हि दुर्गाणि क्षिप्रम् अद्यैव वानराः ॥ (१५।२)

अभार्याः सहभार्याश् च सन्त्य् अत्र वनचारिणः । (१६।१)

लुब्धेभ्यो विप्रयुक्तेभ्यः स्वेभ्यो नस् तुमुलं भयम् ॥ (१६।२)

अल्पान्तरगतानां तु श्रुत्वा वचनम् अङ्गना । (१७।१)

आत्मनः प्रतिरूपं सा बभाषे चारुहासिनी ॥ (१७।२)

पुत्रेण मम किं कार्यं किं राज्येन किम् आत्मना । (१८।१)

कपिसिंहे महाभागे तस्मिन् भर्तरि नश्यति ॥ (१८।२)

पादमूलं गमिष्यामि तस्यैवाहं महात्मनः । (१९।१)

यो ऽसौ रामप्रयुक्तेन शरेण विनिपातितः ॥ (१९।२)

एवम् उक्त्वा प्रदुद्राव रुदती शोककर्शिता । (२०।१)

शिरश् चोरश् च बाहुभ्यां दुःखेन समभिघ्नती ॥ (२०।२)

आव्रजन्ती ददर्शाथ पतिं निपतितं भुवि । (२१।१)

हन्तारं दानवेन्द्राणां समरेष्व् अनिवर्तिनाम् ॥ (२१।२)

क्षेप्तारं पर्वतेन्द्राणां वज्राणाम् इव वासवम् । (२२।१)

महावातसमाविष्टं महामेघौघनिःस्वनम् ॥ (२२।२)

शक्रतुल्यपराक्रान्तं वृष्ट्वेवोपरतं घनम् । (२३।१)

नर्दन्तं नर्दतां भीमं शूरं शूरेण पातितम् । (२३।२)

शार्दूलेनामिषस्यार्थे मृगराजं यथा हतम् ॥ (२३।३)

अर्चितं सर्वलोकस्य सपताकं सवेदिकम् । (२४।१)

नागहेतोः सुपर्णेन चैत्यम् उन्मथितं यथा ॥ (२४।२)

अवष्टभ्यावतिष्ठन्तं ददर्श धनुरूर्जितम् । (२५।१)

रामं रामानुजं चैव भर्तुश् चैवानुजं शुभा ॥ (२५।२)

तान् अतीत्य समासाद्य भर्तारं निहतं रणे । (२६।१)

समीक्ष्य व्यथिता भूमौ संभ्रान्ता निपपात ह ॥ (२६।२)

सुप्तेव पुनर् उत्थाय आर्यपुत्रेति क्रोशती । (२७।१)

रुरोद सा पतिं दृष्ट्वा संदितं मृत्युदामभिः ॥ (२७।२)

ताम् अवेक्ष्य तु सुग्रीवः क्रोशन्तीं कुररीम् इव । (२८।१)

विषादम् अगमत् कष्टं दृष्ट्वा चाङ्गदम् आगतम् ॥ (२८।२)