अथ रात्र्यां प्रवृत्तायां शत्रुघ्नो भृगुनन्दनम् । (१।१)

पप्रच्छ च्यवनं विप्रं लवणस्य बलाबलम् ॥ (१।२)

शूलस्य च बलं ब्रह्मन् के च पूर्वं निपातिताः । (२।१)

अनेन शूलमुखेन द्वन्द्वयुद्धम् उपागताः ॥ (२।२)

तस्य तद्भाषितं श्रुत्वा शत्रुघ्नस्य महात्मनः । (३।१)

प्रत्युवाच महातेजाश्च्यवनो रघुनन्दनम् ॥ (३।२)

असंख्येयानि कर्माणि यान्यस्य पुरुषर्षभ । (४।१)

इक्ष्वाकुवंशप्रभवे यद् वृत्तं तच्छृणुष्व मे ॥ (४।२)

अयोध्यायां पुरा राजा युवनाश्वसुतो बली । (५।१)

मान्धाता इति विख्यातस्त्रिषु लोकेषु वीर्यवान् ॥ (५।२)

स कृत्वा पृथिवीं कृत्स्नां शासने पृथिवीपतिः । (६।१)

सुरलोकम् अथो जेतुम् उद्योगम् अकरोन्नृपः ॥ (६।२)

इन्द्रस्य तु भयं तीव्रं सुराणां च महात्मनाम् । (७।१)

मान्धातरि कृतोद्योगे देवलोकजिगीषया ॥ (७।२)

अर्धासनेन शक्रस्य राज्यार्धेन च पार्थिवः । (८।१)

वन्द्यमानः सुरगणैः प्रतिज्ञाम् अध्यरोहत ॥ (८।२)

तस्य पापम् अभिप्रायं विदित्वा पाकशासनः । (९।१)

सान्त्वपूर्वम् इदं वाक्यम् उवाच युवनाश्वजम् ॥ (९।२)

राजा त्वं मानुषे लोके न तावत् पुरुषर्षभ । (१०।१)

अकृत्वा पृथिवीं वश्यां देवराज्यम् इहेच्छसि ॥ (१०।२)

यदि वीर समग्रा ते मेदिनी निखिला वशे । (११।१)

देवराज्यं कुरुष्वेह सभृत्यबलवाहनः ॥ (११।२)

इन्द्रम् एवं ब्रुवाणं तु मान्धाता वाक्यम् अब्रवीत् । (१२।१)

क्व मे शक्र प्रतिहतं शासनं पृथिवीतले ॥ (१२।२)

तम् उवाच सहस्राक्षो लवणो नाम राक्षसः । (१३।१)

मधुपुत्रो मधुवने नाज्ञां ते कुरुते ऽनघ ॥ (१३।२)

तच्छ्रुत्वा विप्रियं घोरं सहस्राक्षेण भाषितम् । (१४।१)

व्रीडितो ऽवाङ्मुखो राजा व्याहर्तुं न शशाक ह ॥ (१४।२)

आमन्त्र्य तु सहस्राक्षं ह्रिया किंचिद् अवाङ्मुखः । (१५।१)

पुनर् एवागमच्छ्रीमान् इमं लोकं नरेश्वरः ॥ (१५।२)

स कृत्वा हृदये ऽमर्षं सभृत्यबलवाहनः । (१६।१)

आजगाम मधोः पुत्रं वशे कर्तुम् अनिन्दितः ॥ (१६।२)

स काङ्क्षमाणो लवणं युद्धाय पुरुषर्षभः । (१७।१)

दूतं संप्रेषयामास सकाशं लवणस्य सः ॥ (१७।२)

स गत्वा विप्रियाण्याह बहूनि मधुनः सुतम् । (१८।१)

वदन्तम् एवं तं दूतं भक्षयामास राक्षसः ॥ (१८।२)

चिरायमाणे दूते तु राजा क्रोधसमन्वितः । (१९।१)

अर्दयामास तद् रक्षः शरवृष्ट्या समन्ततः ॥ (१९।२)

ततः प्रहस्य लवणः शूलं जग्राह पाणिना । (२०।१)

वधाय सानुबन्धस्य मुमोचायुधम् उत्तमम् ॥ (२०।२)

तच्छूलं दीप्यमानं तु सभृत्यबलवाहनम् । (२१।१)

भस्मीकृत्य नृपं भूयो लवणस्यागमत् करम् ॥ (२१।२)

एवं स राजा सुमहान् हतः सबलवाहनः । (२२।१)

शूलस्य च बलं वीर अप्रमेयम् अनुत्तमम् ॥ (२२।२)

श्वः प्रभाते तु लवणं वधिष्यसि न संशयः । (२३।१)

अगृहीतायुधं क्षिप्रं ध्रुवो हि विजयस्तव ॥ (२३।२)