ततो नारायणो विष्णुर् नियुक्तः सुरसत्तमैः । (१।१)

जानन्न् अपि सुरान् एवं श्लक्ष्णं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१।२)

उपायः को वधे तस्य राक्षसाधिपतेः सुराः । (२।१)

यम् अहं तं समास्थाय निहन्याम् ऋषिकण्टकम् ॥ (२।२)

एवम् उक्ताः सुराः सर्वे प्रत्यूचुर् विष्णुम् अव्ययम् । (३।१)

मानुषीं तनुम् आस्थाय रावणं जहि संयुगे ॥ (३।२)

स हि तेपे तपस् तीव्रं दीर्घकालम् अरिंदम । (४।१)

येन तुष्टो ऽभवद् ब्रह्मा लोककृल् लोकपूजितः ॥ (४।२)

संतुष्टः प्रददौ तस्मै राक्षसाय वरं प्रभुः । (५।१)

नानाविधेभ्यो भूतेभ्यो भयं नान्यत्र मानुषात् ॥ (५।२)

अवज्ञाताः पुरा तेन वरदानेन मानवाः । (६।१)

तस्मात् तस्य वधो दृष्टो मानुषेभ्यः परंतप ॥ (६।२)

इत्य् एतद् वचनं श्रुत्वा सुराणां विष्णुर् आत्मवान् । (७।१)

पितरं रोचयामास तदा दशरथं नृपम् ॥ (७।२)

स चाप्य् अपुत्रो नृपतिस् तस्मिन् काले महाद्युतिः । (८।१)

अयजत् पुत्रियाम् इष्टिं पुत्रेप्सुर् अरिसूदनः ॥ (८।२)

ततो वै यजमानस्य पावकाद् अतुलप्रभम् । (९।१)

प्रादुर्भूतं महद् भूतं महावीर्यं महाबलम् ॥ (९।२)

कृष्णं रक्ताम्बरधरं रक्तास्यं दुन्दुभिस्वनम् । (१०।१)

स्निग्धहर्यक्षतनुजश्मश्रुप्रवरमूर्धजम् ॥ (१०।२)

शुभलक्षणसम्पन्नं दिव्याभरणभूषितम् । (११।१)

शैलशृङ्गसमुत्सेधं दृप्तशार्दूलविक्रमम् ॥ (११।२)

दिवाकरसमाकारं दीप्तानलशिखोपमम् । (१२।१)

तप्तजाम्बूनदमयीं राजतान्तपरिच्छदाम् ॥ (१२।२)

दिव्यपायससम्पूर्णां पात्रीं पत्नीम् इव प्रियाम् । (१३।१)

प्रगृह्य विपुलां दोर्भ्यां स्वयं मायामयीम् इव ॥ (१३।२)

समवेक्ष्याब्रवीद् वाक्यम् इदं दशरथं नृपम् । (१४।१)

प्राजापत्यं नरं विद्धि माम् इहाभ्यागतं नृप ॥ (१४।२)

ततः परं तदा राजा प्रत्युवाच कृताञ्जलिः । (१५।१)

भगवन् स्वागतं ते ऽस्तु किम् अहं करवाणि ते ॥ (१५।२)

अथो पुनर् इदं वाक्यं प्राजापत्यो नरो ऽब्रवीत् । (१६।१)

राजन्न् अर्चयता देवान् अद्य प्राप्तम् इदं त्वया ॥ (१६।२)

इदं तु नरशार्दूल पायसं देवनिर्मितम् । (१७।१)

प्रजाकरं गृहाण त्वं धन्यम् आरोग्यवर्धनम् ॥ (१७।२)

भार्याणाम् अनुरूपाणाम् अश्नीतेति प्रयच्छ वै । (१८।१)

तासु त्वं लप्स्यसे पुत्रान् यदर्थं यजसे नृप ॥ (१८।२)

तथेति नृपतिः प्रीतः शिरसा प्रतिगृह्य ताम् । (१९।१)

पात्रीं देवान्नसम्पूर्णां देवदत्तां हिरण्मयीम् ॥ (१९।२)

अभिवाद्य च तद् भूतम् अद्भुतं प्रियदर्शनम् । (२०।१)

मुदा परमया युक्तश् चकाराभिप्रदक्षिणम् ॥ (२०।२)

ततो दशरथः प्राप्य पायसं देवनिर्मितम् । (२१।१)

बभूव परमप्रीतः प्राप्य वित्तम् इवाधनः ॥ (२१।२)

ततस् तद् अद्भुतप्रख्यं भूतं परमभास्वरम् । (२२।१)

संवर्तयित्वा तत् कर्म तत्रैवान्तरधीयत ॥ (२२।२)

हर्षरश्मिभिर् उद्योतं तस्यान्तःपुरम् आबभौ । (२३।१)

शारदस्याभिरामस्य चन्द्रस्येव नभोऽंशुभिः ॥ (२३।२)

सो ऽन्तःपुरं प्रविश्यैव कौसल्याम् इदम् अब्रवीत् । (२४।१)

पायसं प्रतिगृह्णीष्व पुत्रीयं त्व् इदम् आत्मनः ॥ (२४।२)

कौसल्यायै नरपतिः पायसार्धं ददौ तदा । (२५।१)

अर्धाद् अर्धं ददौ चापि सुमित्रायै नराधिपः ॥ (२५।२)

कैकेय्यै चावशिष्टार्धं ददौ पुत्रार्थकारणात् । (२६।१)

प्रददौ चावशिष्टार्धं पायसस्यामृतोपमम् ॥ (२६।२)

अनुचिन्त्य सुमित्रायै पुनर् एव महीपतिः । (२७।१)

एवं तासां ददौ राजा भार्याणां पायसं पृथक् ॥ (२७।२)

तास् त्व् एतत् पायसं प्राप्य नरेन्द्रस्योत्तमाः स्त्रियः । (२८।१)

सम्मानं मेनिरे सर्वाः प्रहर्षोदितचेतसः ॥ (२८।२)