सीताया वचनं श्रुत्वा परुषं राक्षसाधिपः । (१।१)

प्रत्युवाच ततः सीतां विप्रियं प्रियदर्शनाम् ॥ (१।२)

यथा यथा सान्त्वयिता वश्यः स्त्रीणां तथा तथा । (२।१)

यथा यथा प्रियं वक्ता परिभूतस्तथा तथा ॥ (२।२)

संनियच्छति मे क्रोधं त्वयि कामः समुत्थितः । (३।१)

द्रवतो मार्गम् आसाद्य हयान् इव सुसारथिः ॥ (३।२)

वामः कामो मनुष्याणां यस्मिन् किल निबध्यते । (४।१)

जने तस्मिंस्त्वनुक्रोशः स्नेहश्च किल जायते ॥ (४।२)

एतस्मात् कारणान्न त्वां घातयामि वरानने । (५।१)

वधार्हाम् अवमानार्हां मिथ्याप्रव्रजिते रताम् ॥ (५।२)

परुषाणि हि वाक्यानि यानि यानि ब्रवीषि माम् । (६।१)

तेषु तेषु वधो युक्तस्तव मैथिलि दारुणः ॥ (६।२)

एवम् उक्त्वा तु वैदेहीं रावणो राक्षसाधिपः । (७।१)

क्रोधसंरम्भसंयुक्तः सीताम् उत्तरम् अब्रवीत् ॥ (७।२)

द्वौ मासौ रक्षितव्यौ मे यो ऽवधिस्ते मया कृतः । (८।१)

ततः शयनम् आरोह मम त्वं वरवर्णिनि ॥ (८।२)

द्वाभ्याम् ऊर्ध्वं तु मासाभ्यां भर्तारं माम् अनिच्छतीम् । (९।१)

मम त्वां प्रातराशार्थम् आरभन्ते महानसे ॥ (९।२)

तां तर्ज्यमानां सम्प्रेक्ष्य राक्षसेन्द्रेण जानकीम् । (१०।१)

देवगन्धर्वकन्यास्ता विषेदुर् विपुलेक्षणाः ॥ (१०।२)

ओष्ठप्रकारैर् अपरा नेत्रवक्त्रैस्तथापराः । (११।१)

सीताम् आश्वासयामासुस्तर्जितां तेन रक्षसा ॥ (११।२)

ताभिर् आश्वासिता सीता रावणं राक्षसाधिपम् । (१२।१)

उवाचात्महितं वाक्यं वृत्तशौण्डीर्यगर्वितम् ॥ (१२।२)

नूनं न ते जनः कश्चिद् अस्ति निःश्रेयसे स्थितः । (१३।१)

निवारयति यो न त्वां कर्मणो ऽस्माद् विगर्हितात् ॥ (१३।२)

मां हि धर्मात्मनः पत्नीं शचीम् इव शचीपतेः । (१४।१)

त्वदन्यस्त्रिषु लोकेषु प्रार्थयेन्मनसापि कः ॥ (१४।२)

राक्षसाधम रामस्य भार्याम् अमिततेजसः । (१५।१)

उक्तवान् असि यत् पापं क्व गतस्तस्य मोक्ष्यसे ॥ (१५।२)

यथा दृप्तश्च मातङ्गः शशश्च सहितौ वने । (१६।१)

तथा द्विरदवद् रामस्त्वं नीच शशवत् स्मृतः ॥ (१६।२)

स त्वम् इक्ष्वाकुनाथं वै क्षिपन्न् इह न लज्जसे । (१७।१)

चक्षुषो विषयं तस्य न तावद् उपगच्छसि ॥ (१७।२)

इमे ते नयने क्रूरे विरूपे कृष्णपिङ्गले । (१८।१)

क्षितौ न पतिते कस्मान्माम् अनार्यनिरीक्षितः ॥ (१८।२)

तस्य धर्मात्मनः पत्नीं स्नुषां दशरथस्य च । (१९।१)

कथं व्याहरतो मां ते न जिह्वा पाप शीर्यते ॥ (१९।२)

असंदेशात् तु रामस्य तपसश्चानुपालनात् । (२०।१)

न त्वां कुर्मि दशग्रीव भस्म भस्मार्हतेजसा ॥ (२०।२)

नापहर्तुम् अहं शक्या तस्य रामस्य धीमतः । (२१।१)

विधिस्तव वधार्थाय विहितो नात्र संशयः ॥ (२१।२)

शूरेण धनदभ्राता बलैः समुदितेन च । (२२।१)

अपोह्य रामं कस्माद्धि दारचौर्यं त्वया कृतम् ॥ (२२।२)

सीताया वचनं श्रुत्वा रावणो राक्षसाधिपः । (२३।१)

विवृत्य नयने क्रूरे जानकीम् अन्ववैक्षत ॥ (२३।२)

नीलजीमूतसंकाशो महाभुजशिरोधरः । (२४।१)

सिंहसत्त्वगतिः श्रीमान् दीप्तजिह्वोग्रलोचनः ॥ (२४।२)

चलाग्रमकुटः प्रांशुश्चित्रमाल्यानुलेपनः । (२५।१)

रक्तमाल्याम्बरधरस्तप्ताङ्गदविभूषणः ॥ (२५।२)

श्रोणीसूत्रेण महता मेचकेन सुसंवृतः । (२६।१)

अमृतोत्पादनद्धेन भुजंगेनेव मन्दरः ॥ (२६।२)

तरुणादित्यवर्णाभ्यां कुण्डलाभ्यां विभूषितः । (२७।१)

रक्तपल्लवपुष्पाभ्याम् अशोकाभ्याम् इवाचलः ॥ (२७।२)

अवेक्षमाणो वैदेहीं कोपसंरक्तलोचनः । (२८।१)

उवाच रावणः सीतां भुजंग इव निःश्वसन् ॥ (२८।२)

अनयेनाभिसंपन्नम् अर्थहीनम् अनुव्रते । (२९।१)

नाशयाम्यहम् अद्य त्वां सूर्यः संध्याम् इवौजसा ॥ (२९।२)

इत्युक्त्वा मैथिलीं राजा रावणः शत्रुरावणः । (३०।१)

संदिदेश ततः सर्वा राक्षसीर् घोरदर्शनाः ॥ (३०।२)

एकाक्षीम् एककर्णां च कर्णप्रावरणां तथा । (३१।१)

गोकर्णीं हस्तिकर्णीं च लम्बकर्णीम् अकर्णिकाम् ॥ (३१।२)

हस्तिपद्यश्वपद्यौ च गोपदीं पादचूलिकाम् । (३२।१)

एकाक्षीम् एकपादीं च पृथुपादीम् अपादिकाम् ॥ (३२।२)

अतिमात्रशिरोग्रीवाम् अतिमात्रकुचोदरीम् । (३३।१)

अतिमात्रास्यनेत्रां च दीर्घजिह्वाम् अजिह्विकाम् । (३३।२)

अनासिकां सिंहमुखीं गोमुखीं सूकरीमुखीम् ॥ (३३।३)

यथा मद्वशगा सीता क्षिप्रं भवति जानकी । (३४।१)

तथा कुरुत राक्षस्यः सर्वाः क्षिप्रं समेत्य च ॥ (३४।२)

प्रतिलोमानुलोमैश्च सामदानादिभेदनैः । (३५।१)

आवर्तयत वैदेहीं दण्डस्योद्यमनेन च ॥ (३५।२)

इति प्रतिसमादिश्य राक्षसेन्द्रः पुनः पुनः । (३६।१)

काममन्युपरीतात्मा जानकीं पर्यतर्जयत् ॥ (३६।२)

उपगम्य ततः क्षिप्रं राक्षसी धान्यमालिनी । (३७।१)

परिष्वज्य दशग्रीवम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (३७।२)

मया क्रीड महाराजसीतया किं तवानया । (३८।१)

अकामां कामयानस्य शरीरम् उपतप्यते । (३८।२)

इच्छन्तीं कामयानस्य प्रीतिर् भवति शोभना ॥ (३८।३)

एवम् उक्तस्तु राक्षस्या समुत्क्षिप्तस्ततो बली । (३९।१)

ज्वलद्भास्करवर्णाभं प्रविवेश निवेशनम् ॥ (३९।२)

देवगन्धर्वकन्याश्च नागकन्याश्च तास्ततः । (४०।१)

परिवार्य दशग्रीवं विविशुस्तद् गृहोत्तमम् ॥ (४०।२)

स मैथिलीं धर्मपराम् अवस्थितां प्रवेपमानां परिभर्त्स्य रावणः । (४१।१)

विहाय सीतां मदनेन मोहितः स्वम् एव वेश्म प्रविवेश भास्वरम् ॥ (४१।२)