वाली नाम मम भ्राता ज्येष्ठः शत्रुनिषूदनः । (१।१)

पितुर् बहुमतो नित्यं मम चापि तथा पुरा ॥ (१।२)

पितर्य् उपरते ऽस्माकं ज्येष्ठो ऽयम् इति मन्त्रिभिः । (२।१)

कपीनाम् ईश्वरो राज्ये कृतः परमसंमतः ॥ (२।२)

राज्यं प्रशासतस् तस्य पितृपैतामहं महत् । (३।१)

अहं सर्वेषु कालेषु प्रणतः प्रेष्यवत् स्थितः ॥ (३।२)

मायावी नाम तेजस्वी पूर्वजो दुन्दुभेः सुतः । (४।१)

तेन तस्य महद् वैरं स्त्रीकृतं विश्रुतं पुरा ॥ (४।२)

स तु सुप्ते जने रात्रौ किष्किन्धाद् वारम् आगतः । (५।१)

नर्दति स्म सुसंरब्धो वालिनं चाह्वयद् रणे ॥ (५।२)

प्रसुप्तस् तु मम भ्राता नर्दितं भैरवस्वनम् । (६।१)

श्रुत्वा न ममृषे वाली निष्पपात जवात् तदा ॥ (६।२)

स तु वै निःसृतः क्रोधात् तं हन्तुम् असुरोत्तमम् । (७।१)

वार्यमाणस् ततः स्त्रीभिर् मया च प्रणतात्मना ॥ (७।२)

स तु निर्धूय सर्वान्नो निर्जगाम महाबलः । (८।१)

ततो ऽहम् अपि सौहार्दान् निःसृतो वालिना सह ॥ (८।२)

स तु मे भ्रातरं दृष्ट्वा मां च दूराद् अवस्थितम् । (९।१)

असुरो जातसंत्रासः प्रदुद्राव तदा भृशम् ॥ (९।२)

तस्मिन् द्रवति संत्रस्ते ह्य् आवां द्रुततरं गतौ । (१०।१)

प्रकाशो ऽपि कृतो मार्गश् चन्द्रेणोद्गच्छता तदा ॥ (१०।२)

स तृणैर् आवृतं दुर्गं धरण्या विवरं महत् । (११।१)

प्रविवेशासुरो वेगाद् आवाम् आसाद्य विष्ठितौ ॥ (११।२)

तं प्रविष्टं रिपुं दृष्ट्वा बिलं रोषवशं गतः । (१२।१)

माम् उवाच तदा वाली वचनं क्षुभितेन्द्रियः ॥ (१२।२)

इह त्वं तिष्ठ सुग्रीव बिलद्वारि समाहितः । (१३।१)

यावद् अत्र प्रविश्याहं निहन्मि समरे रिपुम् ॥ (१३।२)

मया त्व् एतद् वचः श्रुत्वा याचितः स परंतप । (१४।१)

शापयित्वा च मां पद्भ्यां प्रविवेश बिलं तदा ॥ (१४।२)

तस्य प्रविष्टस्य बिलं साग्रः संवत्सरो गतः । (१५।१)

स्थितस्य च मम द्वारि स कालो व्यत्यवर्तत ॥ (१५।२)

अहं तु नष्टं तं ज्ञात्वा स्नेहाद् आगतसम्भ्रमः । (१६।१)

भ्रातरं न हि पश्यामि पापशङ्कि च मे मनः ॥ (१६।२)

अथ दीर्घस्य कालस्य बिलात् तस्माद् विनिःसृतम् । (१७।१)

सफेनं रुधिरं रक्तम् अहं दृष्ट्वा सुदुःखितः ॥ (१७।२)

नर्दताम् असुराणां च ध्वनिर् मे श्रोत्रम् आगतः । (१८।१)

निरस्तस्य च संग्रामे क्रोशतो निःस्वनो गुरोः ॥ (१८।२)

अहं त्व् अवगतो बुद्ध्या चिह्नैस् तैर् भ्रातरं हतम् । (१९।१)

पिधाय च बिलद्वारं शिलया गिरिमात्रया । (१९।२)

शोकार्तश् चोदकं कृत्वा किष्किन्धाम् आगतः सखे ॥ (१९।३)

गूहमानस्य मे तत्त्वं यत्नतो मन्त्रिभिः श्रुतम् । (२०।१)

ततो ऽहं तैः समागम्य समेतैर् अभिषेचितः ॥ (२०।२)

राज्यं प्रशासतस् तस्य न्यायतो मम राघव । (२१।१)

आजगाम रिपुं हत्वा वाली तम् असुरोत्तमम् ॥ (२१।२)

अभिषिक्तं तु मां दृष्ट्वा क्रोधात् संरक्तलोचनः । (२२।१)

मदीयान् मन्त्रिणो बद्ध्वा परुषं वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (२२।२)

निग्रहे ऽपि समर्थस्य तं पापं प्रति राघव । (२३।१)

न प्रावर्तत मे बुद्धिर् भ्रातृगौरवयन्त्रिता ॥ (२३।२)

मानयंस् तं महात्मानं यथावच् चाभ्यवादयम् । (२४।१)

उक्ताश् च नाशिषस् तेन संतुष्टेनान्तरात्मना ॥ (२४।२)