ततः शूर्पणखां क्रुद्धां ब्रुवतीं परुषं वचः । (१।१)

अमात्यमध्ये संक्रुद्धः परिपप्रच्छ रावणः ॥ (१।२)

कश् च रामः कथंवीर्यः किंरूपः किंपराक्रमः । (२।१)

किमर्थं दण्डकारण्यं प्रविष्टश् च सुदुश्चरम् ॥ (२।२)

आयुधं किं च रामस्य निहता येन राक्षसाः । (३।१)

खरश् च निहतः संख्ये दूषणस् त्रिशिरास् तथा ॥ (३।२)

इत्य् उक्ता राक्षसेन्द्रेण राक्षसी क्रोधमूर्छिता । (४।१)

ततो रामं यथान्यायम् आख्यातुम् उपचक्रमे ॥ (४।२)

दीर्घबाहुर् विशालाक्षश् चीरकृष्णाजिनाम्बरः । (५।१)

कन्दर्पसमरूपश् च रामो दशरथात्मजः ॥ (५।२)

शक्रचापनिभं चापं विकृष्य कनकाङ्गदम् । (६।१)

दीप्तान् क्षिपति नाराचान् सर्पान् इव महाविषान् ॥ (६।२)

नाददानं शरान् घोरान् न मुञ्चन्तं महाबलम् । (७।१)

न कार्मुकं विकर्षन्तं रामं पश्यामि संयुगे ॥ (७।२)

हन्यमानं तु तत् सैन्यं पश्यामि शरवृष्टिभिः । (८।१)

इन्द्रेणेवोत्तमं सस्यम् आहतं त्व् अश्मवृष्टिभिः ॥ (८।२)

रक्षसां भीमवीर्याणां सहस्राणि चतुर्दश । (९।१)

निहतानि शरैस् तीक्ष्णैस् तेनैकेन पदातिना ॥ (९।२)

अर्धाधिकमुहूर्तेन खरश् च सहदूषणः । (१०।१)

ऋषीणाम् अभयं दत्तं कृतक्षेमाश् च दण्डकाः ॥ (१०।२)

एका कथंचिन् मुक्ताहं परिभूय महात्मना । (११।१)

स्त्रीवधं शङ्कमानेन रामेण विदितात्मना ॥ (११।२)

भ्राता चास्य महातेजा गुणतस् तुल्यविक्रमः । (१२।१)

अनुरक्तश् च भक्तश् च लक्ष्मणो नाम वीर्यवान् ॥ (१२।२)

अमर्षी दुर्जयो जेता विक्रान्तो बुद्धिमान् बली । (१३।१)

रामस्य दक्षिणो बाहुर् नित्यं प्राणो बहिश्चरः ॥ (१३।२)

रामस्य तु विशालाक्षी धर्मपत्नी यशस्विनी । (१४।१)

सीता नाम वरारोहा वैदेही तनुमध्यमा ॥ (१४।२)

नैव देवी न गन्धर्वी न यक्षी न च किंनरी । (१५।१)

तथारूपा मया नारी दृष्टपूर्वा महीतले ॥ (१५।२)

यस्य सीता भवेद् भार्या यं च हृष्टा परिष्वजेत् । (१६।१)

अतिजीवेत् स सर्वेषु लोकेष्व् अपि पुरंदरात् ॥ (१६।२)

सा सुशीला वपुःश्लाघ्या रूपेणाप्रतिमा भुवि । (१७।१)

तवानुरूपा भार्या सा त्वं च तस्यास् तथा पतिः ॥ (१७।२)

तां तु विस्तीर्णजघनां पीनोत्तुङ्गपयोधराम् । (१८।१)

भार्यार्थे तु तवानेतुम् उद्यताहं वराननाम् ॥ (१८।२)

तां तु दृष्ट्वाद्य वैदेहीं पूर्णचन्द्रनिभाननाम् । (१९।१)

मन्मथस्य शराणां च त्वं विधेयो भविष्यसि ॥ (१९।२)

यदि तस्याम् अभिप्रायो भार्यार्थे तव जायते । (२०।१)

शीघ्रम् उद्ध्रियतां पादो जयार्थम् इह दक्षिणः ॥ (२०।२)

कुरु प्रियं तथा तेषां रक्षसां राक्षसेश्वर । (२१।१)

वधात् तस्य नृशंसस्य रामस्याश्रमवासिनः ॥ (२१।२)

तं शरैर् निशितैर् हत्वा लक्ष्मणं च महारथम् । (२२।१)

हतनाथां सुखं सीतां यथावद् उपभोक्ष्यसे ॥ (२२।२)

रोचते यदि ते वाक्यं ममैतद् राक्षसेश्वर । (२३।१)

क्रियतां निर्विशङ्केन वचनं मम राघव ॥ (२३।२)

निशम्य रामेण शरैर् अजिह्मगैर् हताञ् जनस्थानगतान् निशाचरान् । (२४।१)

खरं च बुद्ध्वा निहतं च दूषणं त्वम् अद्य कृत्यं प्रतिपत्तुम् अर्हसि ॥ (२४।२)