दिवं तु तस्यां यातायां शबर्यां स्वेन कर्मणा । (१।१)

लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा चिन्तयामास राघवः ॥ (१।२)

चिन्तयित्वा तु धर्मात्मा प्रभावं तं महात्मनाम् । (२।१)

हितकारिणम् एकाग्रं लक्ष्मणं राघवो ऽब्रवीत् ॥ (२।२)

दृष्टो ऽयम् आश्रमः सौम्य बह्वाश्चर्यः कृतात्मनाम् । (३।१)

विश्वस्तमृगशार्दूलो नानाविहगसेवितः ॥ (३।२)

सप्तानां च समुद्राणाम् एषु तीर्थेषु लक्ष्मण । (४।१)

उपस्पृष्टं च विधिवत् पितरश् चापि तर्पिताः ॥ (४।२)

प्रनष्टम् अशुभं यत् तत् कल्याणं समुपस्थितम् । (५।१)

तेन त्व् एतत् प्रहृष्टं मे मनो लक्ष्मण सम्प्रति ॥ (५।२)

हृदये हि नरव्याघ्र शुभम् आविर्भविष्यति । (६।१)

तद् आगच्छ गमिष्यावः पम्पां तां प्रियदर्शनाम् ॥ (६।२)

ऋश्यमूको गिरिर् यत्र नातिदूरे प्रकाशते । (७।१)

यस्मिन् वसति धर्मात्मा सुग्रीवो ऽंशुमतः सुतः । (७।२)

नित्यं वालिभयात् त्रस्तश् चतुर्भिः सह वानरैः ॥ (७।३)

अभित्वरे च तं द्रष्टुं सुग्रीवं वानरर्षभम् । (८।१)

तदधीनं हि मे सौम्य सीतायाः परिमार्गणम् ॥ (८।२)

इति ब्रुवाणं तं रामं सौमित्रिर् इदम् अब्रवीत् । (९।१)

गच्छावस् त्वरितं तत्र ममापि त्वरते मनः ॥ (९।२)

आश्रमात् तु ततस् तस्मान् निष्क्रम्य स विशां पतिः । (१०।१)

आजगाम ततः पम्पां लक्ष्मणेन सहाभिभूः ॥ (१०।२)

समीक्षमाणः पुष्पाढ्यं सर्वतो विपुलद्रुमम् । (११।१)

कोयष्टिभिश् चार्जुनकैः शतपत्त्रैश् च कीचकैः । (११।२)

एतैश् चान्यैश् च विविधैर् नादितं तद् वनं महत् ॥ (११।३)

स रामो विविधान् वृक्षान् सरांसि विविधानि च । (१२।१)

पश्यन् कामाभिसंतप्तो जगाम परमं ह्रदम् ॥ (१२।२)

स ताम् आसाद्य वै रामो दूराद् उदकवाहिनीम् । (१३।१)

मतंगसरसं नाम ह्रदं समवगाहत ॥ (१३।२)

स तु शोकसमाविष्टो रामो दशरथात्मजः । (१४।१)

विवेश नलिनीं पम्पां पङ्कजैश् च समावृताम् ॥ (१४।२)

तिलकाशोकपुंनागबकुलोद्दालकाशिनीम् । (१५।१)

रम्योपवनसम्बाधां पद्मसंपीडितोदकाम् ॥ (१५।२)

स्फटिकोपमतोयाढ्यां श्लक्ष्णवालुकसंतताम् । (१६।१)

मत्स्यकच्छपसम्बाधां तीरस्थद्रुमशोभिताम् ॥ (१६।२)

सखीभिर् इव युक्ताभिर् लताभिर् अनुवेष्टिताम् । (१७।१)

किंनरोरगगन्धर्वयक्षराक्षससेविताम् । (१७।२)

नानाद्रुमलताकीर्णां शीतवारिनिधिं शुभाम् ॥ (१७।३)

पद्मैः सौगन्धिकैस् ताम्रां शुक्लां कुमुदमण्डलैः । (१८।१)

नीलां कुवलयोद्धातैर् बहुवर्णां कुथाम् इव ॥ (१८।२)

अरविन्दोत्पलवतीं पद्मसौगन्धिकायुताम् । (१९।१)

पुष्पिताम्रवणोपेतां बर्हिणोद्घुष्टनादिताम् ॥ (१९।२)

स तां दृष्ट्वा ततः पम्पां रामः सौमित्रिणा सह । (२०।१)

विललाप च तेजस्वी कामाद् दशरथात्मजः ॥ (२०।२)

तिलकैर् बीजपूरैश् च वटैः शुक्लद्रुमैस् तथा । (२१।१)

पुष्पितैः करवीरैश् च पुंनागैश् च सुपुष्पितैः ॥ (२१।२)

मालतीकुन्दगुल्मैश् च भण्डीरैर् निचुलैस् तथा । (२२।१)

अशोकैः सप्तपर्णैश् च केतकैर् अतिमुक्तकैः । (२२।२)

अन्यैश् च विविधैर् वृक्षैः प्रमदेवोपशोभिताम् ॥ (२२।३)

अस्यास् तीरे तु पूर्वोक्तः पर्वतो धातुमण्डितः । (२३।१)

ऋश्यमूक इति ख्यातश् चित्रपुष्पितकाननः ॥ (२३।२)

हरिर् ऋक्षरजोनाम्नः पुत्रस् तस्य महात्मनः । (२४।१)

अध्यास्ते तं महावीर्यः सुग्रीव इति विश्रुतः ॥ (२४।२)

सुग्रीवम् अभिगच्छ त्वं वानरेन्द्रं नरर्षभ । (२५।१)

इत्य् उवाच पुनर् वाक्यं लक्ष्मणं सत्यविक्रमम् ॥ (२५।२)

ततो महद् वर्त्म च दूरसंक्रमं क्रमेण गत्वा प्रविलोकयन् वनम् । (२६।१)

ददर्श पम्पां शुभदर्शकाननाम् अनेकनानाविधपक्षिसंकुलाम् ॥ (२६।२)