राघवस् त्व् अपयातेषु तपस्विषु विचिन्तयन् । (१।१)

न तत्रारोचयद् वासं कारणैर् बहुभिस् तदा ॥ (१।२)

इह मे भरतो दृष्टो मातरश् च सनागराः । (२।१)

सा च मे स्मृतिर् अन्वेति तान् नित्यम् अनुशोचतः ॥ (२।२)

स्कन्धावारनिवेशेन तेन तस्य महात्मनः । (३।१)

हयहस्तिकरीषैश् च उपमर्दः कृतो भृशम् ॥ (३।२)

तस्माद् अन्यत्र गच्छाम इति संचिन्त्य राघवः । (४।१)

प्रातिष्ठत स वैदेह्या लक्ष्मणेन च संगतः ॥ (४।२)

सो ऽत्रेर् आश्रमम् आसाद्य तं ववन्दे महायशाः । (५।१)

तं चापि भगवान् अत्रिः पुत्रवत् प्रत्यपद्यत ॥ (५।२)

स्वयम् आतिथ्यम् आदिश्य सर्वम् अस्य सुसत्कृतम् । (६।१)

सौमित्रिं च महाभागां सीतां च समसान्त्वयत् ॥ (६।२)

पत्नीं च समनुप्राप्तां वृद्धाम् आमन्त्र्य सत्कृताम् । (७।१)

सान्त्वयामास धर्मज्ञः सर्वभूतहिते रतः ॥ (७।२)

अनसूयां महाभागां तापसीं धर्मचारिणीम् । (८।१)

प्रतिगृह्णीष्व वैदेहीम् अब्रवीद् ऋषिसत्तमः ॥ (८।२)

रामाय चाचचक्षे तां तापसीं धर्मचारिणीम् । (९।१)

दश वर्षाण्य् अनावृष्ट्या दग्धे लोके निरन्तरम् ॥ (९।२)

यया मूलफले सृष्टे जाह्नवी च प्रवर्तिता । (१०।१)

उग्रेण तपसा युक्ता नियमैश् चाप्य् अलंकृता ॥ (१०।२)

दशवर्षसहस्राणि यया तप्तं महत् तपः । (११।१)

अनसूयाव्रतैस् तात प्रत्यूहाश् च निबर्हिताः ॥ (११।२)

देवकार्यनिमित्तं च यया संत्वरमाणया । (१२।१)

दशरात्रं कृत्वा रात्रिः सेयं मातेव ते ऽनघ ॥ (१२।२)

ताम् इमां सर्वभूतानां नमस्कार्यां यशस्विनीम् । (१३।१)

अभिगच्छतु वैदेही वृद्धाम् अक्रोधनां सदा ॥ (१३।२)

एवं ब्रुवाणं तम् ऋषिं तथेत्य् उक्त्वा स राघवः । (१४।१)

सीताम् उवाच धर्मज्ञाम् इदं वचनम् उत्तमम् ॥ (१४।२)

राजपुत्रि श्रुतं त्व् एतन् मुनेर् अस्य समीरितम् । (१५।१)

श्रेयोऽर्थम् आत्मनः शीघ्रम् अभिगच्छ तपस्विनीम् ॥ (१५।२)

अनसूयेति या लोके कर्मभिः ख्यातिम् आगता । (१६।१)

तां शीघ्रम् अभिगच्छ त्वम् अभिगम्यां तपस्विनीम् ॥ (१६।२)

सीता त्व् एतद् वचः श्रुत्वा राघवस्य हितैषिणी । (१७।१)

ताम् अत्रिपत्नीं धर्मज्ञाम् अभिचक्राम मैथिली ॥ (१७।२)

शिथिलां वलितां वृद्धां जरापाण्डुरमूर्धजाम् । (१८।१)

सततं वेपमानाङ्गीं प्रवाते कदली यथा ॥ (१८।२)

तां तु सीता महाभागाम् अनसूयां पतिव्रताम् । (१९।१)

अभ्यवादयद् अव्यग्रा स्वं नाम समुदाहरत् ॥ (१९।२)

अभिवाद्य च वैदेही तापसीं ताम् अनिन्दिताम् । (२०।१)

बद्धाञ्जलिपुटा हृष्टा पर्यपृच्छद् अनामयम् ॥ (२०।२)

ततः सीतां महाभागां दृष्ट्वा तां धर्मचारिणीम् । (२१।१)

सान्त्वयन्त्य् अब्रवीद् धृष्टा दिष्ट्या धर्मम् अवेक्षसे ॥ (२१।२)

त्यक्त्वा ज्ञातिजनं सीते मानम् ऋद्धिं च मानिनि । (२२।१)

अवरुद्धं वने रामं दिष्ट्या त्वम् अनुगच्छसि ॥ (२२।२)

नगरस्थो वनस्थो वा पापो वा यदि वाशुभः । (२३।१)

यासां स्त्रीणां प्रियो भर्ता तासां लोका महोदयाः ॥ (२३।२)

दुःशीलः कामवृत्तो वा धनैर् वा परिवर्जितः । (२४।१)

स्त्रीणाम् आर्यस्वभावानां परमं दैवतं पतिः ॥ (२४।२)

नातो विशिष्टं पश्यामि बान्धवं विमृशन्त्य् अहम् । (२५।१)

सर्वत्र योग्यं वैदेहि तपः कृतम् इवाव्ययम् ॥ (२५।२)

न त्व् एवम् अवगच्छन्ति गुणदोषम् असत्स्त्रियः । (२६।१)

कामवक्तव्यहृदया भर्तृनाथाश् चरन्ति याः ॥ (२६।२)

प्राप्नुवन्त्य् अयशश् चैव धर्मभ्रंशं च मैथिलि । (२७।१)

अकार्यवशम् आपन्नाः स्त्रियो याः खलु तद्विधाः ॥ (२७।२)

त्वद्विधास् तु गुणैर् युक्ता दृष्टलोकपरावराः । (२८।१)

स्त्रियः स्वर्गे चरिष्यन्ति यथा पुण्यकृतस् तथा ॥ (२८।२)