सह ताराङ्गदाभ्यां तु संगम्य हनुमान् कपिः । (१।१)

विचिनोति स्म विन्ध्यस्य गुहाश् च गहनानि च ॥ (१।२)

सिंहशार्दूलजुष्टाश् च गुहाश् च परितस् तथा । (२।१)

विषमेषु नगेन्द्रस्य महाप्रस्रवणेषु च ॥ (२।२)

तेषां तत्रैव वसतां स कालो व्यत्यवर्तत ॥ (३।१)

स हि देशो दुरन्वेषो गुहागहनवान् महान् । (४।१)

तत्र वायुसुतः सर्वं विचिनोति स्म पर्वतम् ॥ (४।२)

परस्परेण रहिता अन्योन्यस्याविदूरतः । (५।१)

गजो गवाक्षो गवयः शरभो गन्धमादनः ॥ (५।२)

मैन्दश् च द्विविदश् चैव हनुमाञ् जाम्बवान् अपि । (६।१)

अङ्गदो युवराजश् च तारश् च वनगोचरः ॥ (६।२)

गिरिजालावृतान् देशान् मार्गित्वा दक्षिणां दिशम् । (७।१)

क्षुत्पिपासापरीताश् च श्रान्ताश् च सलिलार्थिनः । (७।२)

अवकीर्णं लतावृक्षैर् ददृशुस् ते महाबिलम् ॥ (७।३)

ततः क्रौञ्चाश् च हंसाश् च सारसाश् चापि निष्क्रमन् । (८।१)

जलार्द्राश् चक्रवाकाश् च रक्ताङ्गाः पद्मरेणुभिः ॥ (८।२)

ततस् तद् बिलम् आसाद्य सुगन्धि दुरतिक्रमम् । (९।१)

विस्मयव्यग्रमनसो बभूवुर् वानरर्षभाः ॥ (९।२)

संजातपरिशङ्कास् ते तद् बिलं प्लवगोत्तमाः । (१०।१)

अभ्यपद्यन्त संहृष्टास् तेजोवन्तो महाबलाः ॥ (१०।२)

ततः पर्वतकूटाभो हनुमान् मारुतात्मजः । (११।१)

अब्रवीद् वानरान् सर्वान् कान्तारवनकोविदः ॥ (११।२)

गिरिजालावृतान् देशान् मार्गित्वा दक्षिणां दिशम् । (१२।१)

वयं सर्वे परिश्रान्ता न च पश्यामि मैथिलीम् ॥ (१२।२)

अस्माच्चापि बिलाद्धंसाः क्रौञ्चाश् च सह सारसैः । (१३।१)

जलार्द्राश् चक्रवाकाश् च निष्पतन्ति स्म सर्वशः ॥ (१३।२)

नूनं सलिलवान् अत्र कूपो वा यदि वा ह्रदः । (१४।१)

तथा चेमे बिलद्वारे स्निग्धास् तिष्ठन्ति पादपाः ॥ (१४।२)

इत्य् उक्तास् तद् बिलं सर्वे विविशुस् तिमिरावृतम् । (१५।१)

अचन्द्रसूर्यं हरयो ददृशू रोमहर्षणम् ॥ (१५।२)

ततस् तस्मिन् बिले दुर्गे नानापादपसंकुले । (१६।१)

अन्योन्यं सम्परिष्वज्य जग्मुर् योजनम् अन्तरम् ॥ (१६।२)

ते नष्टसंज्ञास् तृषिताः संभ्रान्ताः सलिलार्थिनः । (१७।१)

परिपेतुर् बिले तस्मिन् कंचित् कालम् अतन्द्रिताः ॥ (१७।२)

ते कृशा दीनवदनाः परिश्रान्ताः प्लवंगमाः । (१८।१)

आलोकं ददृशुर् वीरा निराशा जीविते तदा ॥ (१८।२)

ततस् तं देशम् आगम्य सौम्यं वितिमिरं वनम् । (१९।१)

ददृशुः काञ्चनान् वृक्षान् दीप्तवैश्वानरप्रभान् ॥ (१९।२)

सालांस् तालांश् च पुंनागान् ककुभान् वञ्जुलान् धवान् । (२०।१)

चम्पकान् नागवृक्षांश् च कर्णिकारांश् च पुष्पितान् ॥ (२०।२)

तरुणादित्यसंकाशान् वैडूर्यमयवेदिकान् । (२१।१)

नीलवैडूर्यवर्णाश् च पद्मिनीः पतगावृताः ॥ (२१।२)

महद्भिः काञ्चनैर् वृक्षैर् वृतं बालार्कसंनिभैः । (२२।१)

जातरूपमयैर् मत्स्यैर् महद्भिश् च सकच्छपैः ॥ (२२।२)

नलिनीस् तत्र ददृशुः प्रसन्नसलिलायुताः । (२३।१)

काञ्चनानि विमानानि राजतानि तथैव च ॥ (२३।२)

तपनीयगवाक्षाणि मुक्ताजालावृतानि च । (२४।१)

हैमराजतभौमानि वैडूर्यमणिमन्ति च ॥ (२४।२)

ददृशुस् तत्र हरयो गृहमुख्यानि सर्वशः । (२५।१)

पुष्पितान् फलिनो वृक्षान् प्रवालमणिसंनिभान् ॥ (२५।२)

काञ्चनभ्रमरांश् चैव मधूनि च समन्ततः । (२६।१)

मणिकाञ्चनचित्राणि शयनान्य् आसनानि च ॥ (२६।२)

महार्हाणि च यानानि ददृशुस् ते समन्ततः । (२७।१)

हैमराजतकांस्यानां भाजनानां च संचयान् ॥ (२७।२)

अगरूणां च दिव्यानां चन्दनानां च संचयान् । (२८।१)

शुचीन्य् अभ्यवहार्याणि मूलानि च फलानि च ॥ (२८।२)

महार्हाणि च पानानि मधूनि रसवन्ति च । (२९।१)

दिव्यानाम् अम्बराणां च महार्हाणां च संचयान् । (२९।२)

कम्बलानां च चित्राणाम् अजिनानां च संचयान् ॥ (२९।३)

तत्र तत्र विचिन्वन्तो बिले तत्र महाप्रभाः । (३०।१)

ददृशुर् वानराः शूराः स्त्रियं कांचिद् अदूरतः ॥ (३०।२)

तां दृष्ट्वा भृशसंत्रस्ताश् चीरकृष्णाजिनाम्बराम् । (३१।१)

तापसीं नियताहारां ज्वलन्तीम् इव तेजसा ॥ (३१।२)

ततो हनूमान् गिरिसंनिकाशः कृताञ्जलिस् ताम् अभिवाद्य वृद्धाम् । (३२।१)

पप्रच्छ का त्वं भवनं बिलं च रत्नानि चेमानि वदस्व कस्य ॥ (३२।२)