अथोवाच पुनर् वाक्यं विराधः पूरयन् वनम् । (१।१)

आत्मानं पृच्छते ब्रूतं कौ युवां क्व गमिष्यथः ॥ (१।२)

तम् उवाच ततो रामो राक्षसं ज्वलिताननम् । (२।१)

पृच्छन्तं सुमहातेजा इक्ष्वाकुकुलम् आत्मनः ॥ (२।२)

क्षत्रियौ वृत्तसम्पन्नौ विद्धि नौ वनगोचरौ । (३।१)

त्वां तु वेदितुम् इच्छावः कस् त्वं चरसि दण्डकान् ॥ (३।२)

तम् उवाच विराधस् तु रामं सत्यपराक्रमम् । (४।१)

हन्त वक्ष्यामि ते राजन् निबोध मम राघव ॥ (४।२)

पुत्रः किल जयस्याहं माता मम शतह्रदा । (५।१)

विराध इति माम् आहुः पृथिव्यां सर्वराक्षसाः ॥ (५।२)

तपसा चापि मे प्राप्ता ब्रह्मणो हि प्रसादजा । (६।१)

शस्त्रेणावध्यता लोके ऽच्छेद्याभेद्यत्वम् एव च ॥ (६।२)

उत्सृज्य प्रमदाम् एनाम् अनपेक्षौ यथागतम् । (७।१)

त्वरमाणौ पालयेथां न वां जीवितम् आददे ॥ (७।२)

तं रामः प्रत्युवाचेदं कोपसंरक्तलोचनः । (८।१)

राक्षसं विकृताकारं विराधं पापचेतसम् ॥ (८।२)

क्षुद्र धिक् त्वां तु हीनार्थं मृत्युम् अन्वेषसे ध्रुवम् । (९।१)

रणे सम्प्राप्स्यसे तिष्ठ न मे जीवन् गमिष्यसि ॥ (९।२)

ततः सज्यं धनुः कृत्वा रामः सुनिशिताञ्शरान् । (१०।१)

सुशीघ्रम् अभिसंधाय राक्षसं निजघान ह ॥ (१०।२)

धनुषा ज्यागुणवता सप्तबाणान् मुमोच ह । (११।१)

रुक्मपुङ्खान् महावेगान् सुपर्णानिलतुल्यगान् ॥ (११।२)

ते शरीरं विराधस्य भित्त्वा बर्हिणवाससः । (१२।१)

निपेतुः शोणितादिग्धा धरण्यां पावकोपमाः ॥ (१२।२)

स विनद्य महानादं शूलं शक्रध्वजोपमम् । (१३।१)

प्रगृह्याशोभत तदा व्यात्तानन इवान्तकः ॥ (१३।२)

तच् छूलं वज्रसंकाशं गगने ज्वलनोपमम् । (१४।१)

द्वाभ्यां शराभ्यां चिछेद रामः शस्त्रभृतां वरः ॥ (१४।२)

तस्य रौद्रस्य सौमित्रिर् बाहुं सव्यं बभञ्ज ह । (१५।१)

रामस् तु दक्षिणं बाहुं तरसा तस्य रक्षसः ॥ (१५।२)

स भग्नबाहुः संविग्नो निपपाताशु राक्षसः । (१६।१)

धरण्यां मेघसंकाशो वज्रभिन्न इवाचलः । (१६।२)

इदं प्रोवाच काकुत्स्थं विराधः पुरुषर्षभम् ॥ (१६।३)

कौसल्या सुप्रजास् तात रामस् त्वं विदितो मया । (१७।१)

वैदेही च महाभागा लक्ष्मणश् च महायशाः ॥ (१७।२)

अभिशापाद् अहं घोरां प्रविष्टो राक्षसीं तनुम् । (१८।१)

तुम्बुरुर् नाम गन्धर्वः शप्तो वैश्रवणेन हि ॥ (१८।२)

प्रसाद्यमानश् च मया सो ऽब्रवीन् मां महायशाः । (१९।१)

यदा दाशरथी रामस् त्वां वधिष्यति संयुगे ॥ (१९।२)

तदा प्रकृतिम् आपन्नो भवान् स्वर्गं गमिष्यति । (२०।१)

इति वैश्रवणो राजा रम्भासक्तम् उवाच ह ॥ (२०।२)

अनुपस्थीयमानो मां संक्रुद्धो व्याजहार ह । (२१।१)

तव प्रसादान् मुक्तो ऽहम् अभिशापात् सुदारुणात् । (२१।२)

भवनं स्वं गमिष्यामि स्वस्ति वो ऽस्तु परंतप ॥ (२१।३)

इतो वसति धर्मात्मा शरभङ्गः प्रतापवान् । (२२।१)

अध्यर्धयोजने तात महर्षिः सूर्यसंनिभः ॥ (२२।२)

तं क्षिप्रम् अभिगच्छ त्वं स ते श्रेयो विधास्यति । (२३।१)

अवटे चापि मां राम निक्षिप्य कुशली व्रज ॥ (२३।२)

रक्षसां गतसत्त्वानाम् एष धर्मः सनातनः । (२४।१)

अवटे ये निधीयन्ते तेषां लोकाः सनातनाः ॥ (२४।२)

एवम् उक्त्वा तु काकुत्स्थं विराधः शरपीडितः । (२५।१)

बभूव स्वर्गसम्प्राप्तो न्यस्तदेहो महाबलः ॥ (२५।२)

तं मुक्तकण्ठम् उत्क्षिप्य शङ्कुकर्णं महास्वनम् । (२६।१)

विराधं प्राक्षिपच् छ्वभ्रे नदन्तं भैरवस्वनम् ॥ (२६।२)

ततस् तु तौ काञ्चनचित्रकार्मुकौ निहत्य रक्षः परिगृह्य मैथिलीम् । (२७।१)

विजह्रतुस् तौ मुदितौ महावने दिवि स्थितौ चन्द्रदिवाकराव् इव ॥ (२७।२)