स प्रविश्याश्रमपदं लक्ष्मणो राघवानुजः । (१।१)

अगस्त्यशिष्यम् आसाद्य वाक्यम् एतद् उवाच ह ॥ (१।२)

राजा दशरथो नाम ज्येष्ठस् तस्य सुतो बली । (२।१)

रामः प्राप्तो मुनिं द्रष्टुं भार्यया सह सीतया ॥ (२।२)

लक्ष्मणो नाम तस्याहं भ्राता त्व् अवरजो हितः । (३।१)

अनुकूलश् च भक्तश् च यदि ते श्रोत्रम् आगतः ॥ (३।२)

ते वयं वनम् अत्युग्रं प्रविष्टाः पितृशासनात् । (४।१)

द्रष्टुम् इच्छामहे सर्वे भगवन्तं निवेद्यताम् ॥ (४।२)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा लक्ष्मणस्य तपोधनः । (५।१)

तथेत्य् उक्त्वाग्निशरणं प्रविवेश निवेदितुम् ॥ (५।२)

स प्रविश्य मुनिश्रेष्ठं तपसा दुष्प्रधर्षणम् । (६।१)

कृताञ्जलिर् उवाचेदं रामागमनम् अञ्जसा ॥ (६।२)

पुत्रौ दशरथस्येमौ रामो लक्ष्मण एव च । (७।१)

प्रविष्टाव् आश्रमपदं सीतया सह भार्यया ॥ (७।२)

द्रष्टुं भवन्तम् आयातौ शुश्रूषार्थम् अरिंदमौ । (८।१)

यद् अत्रानन्तरं तत्त्वम् आज्ञापयितुम् अर्हसि ॥ (८।२)

ततः शिष्याद् उपश्रुत्य प्राप्तं रामं सलक्ष्मणम् । (९।१)

वैदेहीं च महाभागाम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (९।२)

दिष्ट्या रामश् चिरस्याद्य द्रष्टुं मां समुपागतः । (१०।१)

मनसा काङ्क्षितं ह्य् अस्य मयाप्य् आगमनं प्रति ॥ (१०।२)

गम्यतां सत्कृतो रामः सभार्यः सहलक्ष्मणः । (११।१)

प्रवेश्यतां समीपं मे किं चासौ न प्रवेशितः ॥ (११।२)

एवम् उक्तस् तु मुनिना धर्मज्ञेन महात्मना । (१२।१)

अभिवाद्याब्रवीच् छिष्यस् तथेति नियताञ्जलिः ॥ (१२।२)

ततो निष्क्रम्य संभ्रान्तः शिष्यो लक्ष्मणम् अब्रवीत् । (१३।१)

क्वासौ रामो मुनिं द्रष्टुम् एतु प्रविशतु स्वयम् ॥ (१३।२)

ततो गत्वाश्रमपदं शिष्येण सहलक्ष्मणः । (१४।१)

दर्शयामास काकुत्स्थं सीतां च जनकात्मजाम् ॥ (१४।२)

तं शिष्यः प्रश्रितं वाक्यम् अगस्त्यवचनं ब्रुवन् । (१५।१)

प्रावेशयद् यथान्यायं सत्कारार्थं सुसत्कृतम् ॥ (१५।२)

प्रविवेश ततो रामः सीतया सहलक्ष्मणः । (१६।१)

प्रशान्तहरिणाकीर्णम् आश्रमं ह्य् अवलोकयन् ॥ (१६।२)

स तत्र ब्रह्मणः स्थानम् अग्नेः स्थानं तथैव च । (१७।१)

विष्णोः स्थानं महेन्द्रस्य स्थानं चैव विवस्वतः ॥ (१७।२)

सोमस्थानं भगस्थानं स्थानं कौबेरम् एव च । (१८।१)

धातुर् विधातुः स्थानं च वायोः स्थानं तथैव च ॥ (१८।२)

ततः शिष्यैः परिवृतो मुनिर् अप्य् अभिनिष्पतत् । (१९।१)

तं ददर्शाग्रतो रामो मुनीनां दीप्ततेजसम् । (१९।२)

अब्रवीद् वचनं वीरो लक्ष्मणं लक्ष्मिवर्धनम् ॥ (१९।३)

एष लक्ष्मण निष्क्रामत्य् अगस्त्यो भगवान् ऋषिः । (२०।१)

औदार्येणावगच्छामि निधानं तपसाम् इमम् ॥ (२०।२)

एवम् उक्त्वा महाबाहुर् अगस्त्यं सूर्यवर्चसम् । (२१।१)

जग्राह परमप्रीतस् तस्य पादौ परंतपः ॥ (२१।२)

अभिवाद्य तु धर्मात्मा तस्थौ रामः कृताञ्जलिः । (२२।१)

सीतया सह वैदेह्या तदा रामः सलक्ष्मणः ॥ (२२।२)

प्रतिगृह्य च काकुत्स्थम् अर्चयित्वासनोदकैः । (२३।१)

कुशलप्रश्नम् उक्त्वा च आस्यताम् इति सो ऽब्रवीत् ॥ (२३।२)

अग्निं हुत्वा प्रदायार्घ्यम् अतिथिं प्रतिपूज्य च । (२४।१)

वानप्रस्थेन धर्मेण स तेषां भोजनं ददौ ॥ (२४।२)

प्रथमं चोपविश्याथ धर्मज्ञो मुनिपुंगवः । (२५।१)

उवाच रामम् आसीनं प्राञ्जलिं धर्मकोविदम् ॥ (२५।२)

अन्यथा खलु काकुत्स्थ तपस्वी समुदाचरन् । (२६।१)

दुःसाक्षीव परे लोके स्वानि मांसानि भक्षयेत् ॥ (२६।२)

राजा सर्वस्य लोकस्य धर्मचारी महारथः । (२७।१)

पूजनीयश् च मान्यश् च भवान् प्राप्तः प्रियातिथिः ॥ (२७।२)

एवम् उक्त्वा फलैर् मूलैः पुष्पैश् चान्यैश् च राघवम् । (२८।१)

पूजयित्वा यथाकामं पुनर् एव ततो ऽब्रवीत् ॥ (२८।२)

इदं दिव्यं महच् चापं हेमवज्रविभूषितम् । (२९।१)

वैष्णवं पुरुषव्याघ्र निर्मितं विश्वकर्मणा ॥ (२९।२)

अमोघः सूर्यसंकाशो ब्रह्मदत्तः शरोत्तमः । (३०।१)

दत्तो मम महेन्द्रेण तूणी चाक्षयसायकौ ॥ (३०।२)

सम्पूर्णौ निशितैर् बाणैर् ज्वलद्भिर् इव पावकैः । (३१।१)

महारजतकोशो ऽयम् असिर् हेमविभूषितः ॥ (३१।२)

अनेन धनुषा राम हत्वा संख्ये महासुरान् । (३२।१)

आजहार श्रियं दीप्तां पुरा विष्णुर् दिवौकसाम् ॥ (३२।२)

तद् धनुस् तौ च तूणीरौ शरं खड्गं च मानद । (३३।१)

जयाय प्रतिगृह्णीष्व वज्रं वज्रधरो यथा ॥ (३३।२)

एवम् उक्त्वा महातेजाः समस्तं तद् वरायुधम् । (३४।१)

दत्त्वा रामाय भगवान् अगस्त्यः पुनर् अब्रवीत् ॥ (३४।२)