एवम् उक्तस् तु सुग्रीवो रामेणार्तेन वानरः । (१।१)

अब्रवीत् प्राञ्जलिर् वाक्यं सबाष्पं बाष्पगद्गदः ॥ (१।२)

न जाने निलयं तस्य सर्वथा पापरक्षसः । (२।१)

सामर्थ्यं विक्रमं वापि दौष्कुलेयस्य वा कुलम् ॥ (२।२)

सत्यं तु प्रतिजानामि त्यज शोकम् अरिंदम । (३।१)

करिष्यामि तथा यत्नं यथा प्राप्स्यसि मैथिलीम् ॥ (३।२)

रावणं सगणं हत्वा परितोष्यात्मपौरुषम् । (४।१)

तथास्मि कर्ता नचिराद् यथा प्रीतो भविष्यसि ॥ (४।२)

अलं वैक्लव्यम् आलम्ब्य धैर्यम् आत्मगतं स्मर । (५।१)

त्वद्विधानां न सदृशम् ईदृशं बुद्धिलाघवम् ॥ (५।२)

मयापि व्यसनं प्राप्तं भार्याहरणजं महत् । (६।१)

न चाहम् एवं शोचामि न च धैर्यं परित्यजे ॥ (६।२)

नाहं ताम् अनुशोचामि प्राकृतो वानरो ऽपि सन् । (७।१)

महात्मा च विनीतश् च किं पुनर् धृतिमान् भवान् ॥ (७।२)

बाष्पम् आपतितं धैर्यान् निग्रहीतुं त्वम् अर्हसि । (८।१)

मर्यादां सत्त्वयुक्तानां धृतिं नोत्स्रष्टुम् अर्हसि ॥ (८।२)

व्यसने वार्थकृच्छ्रे वा भये वा जीवितान्तगे । (९।१)

विमृशन् वै स्वया बुद्ध्या धृतिमान् नावसीदति ॥ (९।२)

बालिशस् तु नरो नित्यं वैक्लव्यं यो ऽनुवर्तते । (१०।१)

स मज्जत्य् अवशः शोके भाराक्रान्तेव नौर् जले ॥ (१०।२)

एषो ऽञ्जलिर् मया बद्धः प्रणयात् त्वां प्रसादये । (११।१)

पौरुषं श्रय शोकस्य नान्तरं दातुम् अर्हसि ॥ (११।२)

ये शोकम् अनुवर्तन्ते न तेषां विद्यते सुखम् । (१२।१)

तेजश् च क्षीयते तेषां न त्वं शोचितुम् अर्हसि ॥ (१२।२)

हितं वयस्यभावेन ब्रूहि नोपदिशामि ते । (१३।१)

वयस्यतां पूजयन् मे न त्वं शोचितुम् अर्हसि ॥ (१३।२)

मधुरं सान्त्वितस् तेन सुग्रीवेण स राघवः । (१४।१)

मुखम् अश्रुपरिक्लिन्नं वस्त्रान्तेन प्रमार्जयत् ॥ (१४।२)

प्रकृतिष्ठस् तु काकुत्स्थः सुग्रीववचनात् प्रभुः । (१५।१)

सम्परिष्वज्य सुग्रीवम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१५।२)

कर्तव्यं यद् वयस्येन स्निग्धेन च हितेन च । (१६।१)

अनुरूपं च युक्तं च कृतं सुग्रीव तत् त्वया ॥ (१६।२)

एष च प्रकृतिष्ठो ऽहम् अनुनीतस् त्वया सखे । (१७।१)

दुर्लभो हीदृशो बन्धुर् अस्मिन् काले विशेषतः ॥ (१७।२)

किं तु यत्नस् त्वया कार्यो मैथिल्याः परिमार्गणे । (१८।१)

राक्षसस्य च रौद्रस्य रावणस्य दुरात्मनः ॥ (१८।२)

मया च यद् अनुष्ठेयं विश्रब्धेन तद् उच्यताम् । (१९।१)

वर्षास्व् इव च सुक्षेत्रे सर्वं संपद्यते तव ॥ (१९।२)

मया च यद् इदं वाक्यम् अभिमानात् समीरितम् । (२०।१)

तत् त्वया हरिशार्दूल तत्त्वम् इत्य् उपधार्यताम् ॥ (२०।२)

अनृतं नोक्तपूर्वं मे न च वक्ष्ये कदाचन । (२१।१)

एतत् ते प्रतिजानामि सत्येनैव शपामि ते ॥ (२१।२)

ततः प्रहृष्टः सुग्रीवो वानरैः सचिवैः सह । (२२।१)

राघवस्य वचः श्रुत्वा प्रतिज्ञातं विशेषतः ॥ (२२।२)

महानुभावस्य वचो निशम्य हरिर् नराणाम् ऋषभस्य तस्य । (२३।१)

कृतं स मेने हरिवीरमुख्यस् तदा स्वकार्यं हृदयेन विद्वान् ॥ (२३।२)