कामधेनुं वसिष्ठो ऽपि यदा न त्यजते मुनिः । (१।१)

तदास्य शबलां राम विश्वामित्रो ऽन्वकर्षत ॥ (१।२)

नीयमाना तु शबला राम राज्ञा महात्मना । (२।१)

दुःखिता चिन्तयामास रुदन्ती शोककर्शिता ॥ (२।२)

परित्यक्ता वसिष्ठेन किम् अहं सुमहात्मना । (३।१)

याहं राजभृतैर् दीना ह्रियेयं भृशदुःखिता ॥ (३।२)

किं मयापकृतं तस्य महर्षेर् भावितात्मनः । (४।१)

यन् माम् अनागसं भक्ताम् इष्टां त्यजति धार्मिकः ॥ (४।२)

इति सा चिन्तयित्वा तु निःश्वस्य च पुनः पुनः । (५।१)

जगाम वेगेन तदा वसिष्ठं परमौजसम् ॥ (५।२)

निर्धूय तांस् तदा भृत्याञ् शतशः शत्रुसूदन । (६।१)

जगामानिलवेगेन पादमूलं महात्मनः ॥ (६।२)

शबला सा रुदन्ती च क्रोशन्ती चेदम् अब्रवीत् । (७।१)

वसिष्ठस्याग्रतः स्थित्वा मेघदुन्दुभिराविणी ॥ (७।२)

भगवन् किं परित्यक्ता त्वयाहं ब्रह्मणः सुत । (८।१)

यस्माद् राजभृता मां हि नयन्ते त्वत्सकाशतः ॥ (८।२)

एवम् उक्तस् तु ब्रह्मर्षिर् इदं वचनम् अब्रवीत् । (९।१)

शोकसंतप्तहृदयां स्वसारम् इव दुःखिताम् ॥ (९।२)

न त्वां त्यजामि शबले नापि मे ऽपकृतं त्वया । (१०।१)

एष त्वां नयते राजा बलान् मत्तो महाबलः ॥ (१०।२)

न हि तुल्यं बलं मह्यं राजा त्व् अद्य विशेषतः । (११।१)

बली राजा क्षत्रियश् च पृथिव्याः पतिर् एव च ॥ (११।२)

इयम् अक्षौहिणीपूर्णा सवाजिरथसंकुला । (१२।१)

हस्तिध्वजसमाकीर्णा तेनासौ बलवत्तरः ॥ (१२।२)

एवम् उक्ता वसिष्ठेन प्रत्युवाच विनीतवत् । (१३।१)

वचनं वचनज्ञा सा ब्रह्मर्षिम् अमितप्रभम् ॥ (१३।२)

न बलं क्षत्रियस्याहुर् ब्राह्मणो बलवत्तरः । (१४।१)

ब्रह्मन् ब्रह्मबलं दिव्यं क्षत्रात् तु बलवत्तरम् ॥ (१४।२)

अप्रमेयबलं तुभ्यं न त्वया बलवत्तरः । (१५।१)

विश्वामित्रो महावीर्यस् तेजस् तव दुरासदम् ॥ (१५।२)

नियुङ्क्ष्व मां महातेजस् त्वद्ब्रह्मबलसंभृताम् । (१६।१)

तस्य दर्पं बलं यत् तन् नाशयामि दुरात्मनः ॥ (१६।२)

इत्य् उक्तस् तु तया राम वसिष्ठः सुमहायशाः । (१७।१)

सृजस्वेति तदोवाच बलं परबलारुजम् ॥ (१७।२)

तस्या हुम्भारवोत्सृष्टाः पह्लवाः शतशो नृप । (१८।१)

नाशयन्ति बलं सर्वं विश्वामित्रस्य पश्यतः ॥ (१८।२)

स राजा परमक्रुद्धः क्रोधविस्फारितेक्षणः । (१९।१)

पह्लवान् नाशयामास शस्त्रैर् उच्चावचैर् अपि ॥ (१९।२)

विश्वामित्रार्दितान् दृष्ट्वा पह्लवाञ् शतशस् तदा । (२०।१)

भूय एवासृजद् घोराञ् शकान् यवनमिश्रितान् ॥ (२०।२)

तैर् आसीत् संवृता भूमिः शकैर् यवनमिश्रितैः । (२१।१)

प्रभावद्भिर् महावीर्यैर् हेमकिञ्जल्कसंनिभैः ॥ (२१।२)

दीर्घासिपट्टिशधरैर् हेमवर्णाम्बरावृतैः । (२२।१)

निर्दग्धं तद् बलं सर्वं प्रदीप्तैर् इव पावकैः ॥ (२२।२)

ततो ऽस्त्राणि महातेजा विश्वामित्रो मुमोच ह ॥ (२३।१)