सा तथोक्ता तु वैदेही निर्भया शोककर्षिता । (१।१)

तृणम् अन्तरतः कृत्वा रावणं प्रत्यभाषत ॥ (१।२)

राजा दशरथो नाम धर्मसेतुर् इवाचलः । (२।१)

सत्यसंधः परिज्ञातो यस्य पुत्रः स राघवः ॥ (२।२)

रामो नाम स धर्मात्मा त्रिषु लोकेषु विश्रुतः । (३।१)

दीर्घबाहुर् विशालाक्षो दैवतं स पतिर् मम ॥ (३।२)

इक्ष्वाकूणां कुले जातः सिंहस्कन्धो महाद्युतिः । (४।१)

लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा यस् ते प्राणान् हरिष्यति ॥ (४।२)

प्रत्यक्षं यद्य् अहं तस्य त्वया स्यां धर्षिता बलात् । (५।१)

शयिता त्वं हतः संख्ये जनस्थाने यथा खरः ॥ (५।२)

य एते राक्षसाः प्रोक्ता घोररूपा महाबलाः । (६।१)

राघवे निर्विषाः सर्वे सुपर्णे पन्नगा यथा ॥ (६।२)

तस्य ज्याविप्रमुक्तास् ते शराः काञ्चनभूषणाः । (७।१)

शरीरं विधमिष्यन्ति गङ्गाकूलम् इवोर्मयः ॥ (७।२)

असुरैर् वा सुरैर् वा त्वं यद्य् अवधो ऽसि रावण । (८।१)

उत्पाद्य सुमहद् वैरं जीवंस् तस्य न मोक्ष्यसे ॥ (८।२)

स ते जीवितशेषस्य राघवो ऽन्तकरो बली । (९।१)

पशोर् यूपगतस्येव जीवितं तव दुर्लभम् ॥ (९।२)

यदि पश्येत् स रामस् त्वां रोषदीप्तेन चक्षुषा । (१०।१)

रक्षस् त्वम् अद्य निर्दग्धो गच्छेः सद्यः पराभवम् ॥ (१०।२)

यश् चन्द्रं नभसो भूमौ पातयेन् नाशयेत वा । (११।१)

सागरं शोषयेद् वापि स सीतां मोचयेद् इह ॥ (११।२)

गतायुस् त्वं गतश्रीको गतसत्त्वो गतेन्द्रियः । (१२।१)

लङ्का वैधव्यसंयुक्ता त्वत्कृतेन भविष्यति ॥ (१२।२)

न ते पापम् इदं कर्म सुखोदर्कं भविष्यति । (१३।१)

याहं नीता विना भावं पतिपार्श्वात् त्वया वनात् ॥ (१३।२)

स हि दैवतसंयुक्तो मम भर्ता महाद्युतिः । (१४।१)

निर्भयो वीर्यम् आश्रित्य शून्ये वसति दण्डके ॥ (१४।२)

स ते दर्पं बलं वीर्यम् उत्सेकं च तथाविधम् । (१५।१)

अपनेष्यति गात्रेभ्यः शरवर्षेण संयुगे ॥ (१५।२)

यदा विनाशो भूतानां दृश्यते कालचोदितः । (१६।१)

तदा कार्ये प्रमाद्यन्ति नराः कालवशं गताः ॥ (१६।२)

मां प्रधृष्य स ते कालः प्राप्तो ऽयं राक्षसाधम । (१७।१)

आत्मनो राक्षसानां च वधायान्तःपुरस्य च ॥ (१७।२)

न शक्या यज्ञमध्यस्था वेदिः स्रुग्भाण्डमण्डिता । (१८।१)

द्विजातिमन्त्रसंपूता चण्डालेनावमर्दितुम् ॥ (१८।२)

इदं शरीरं निःसंज्ञं बन्ध वा घातयस्व वा । (१९।१)

नेदं शरीरं रक्ष्यं मे जीवितं वापि राक्षस । (१९।२)

न हि शक्ष्याम्य् उपक्रोशं पृथिव्यां दातुम् आत्मनः ॥ (१९।३)

एवम् उक्त्वा तु वैदेही क्रोधात् सुपरुषं वचः । (२०।१)

रावणं मैथिली तत्र पुनर् नोवाच किंचन ॥ (२०।२)

सीताया वचनं श्रुत्वा परुषं रोमहर्षणम् । (२१।१)

प्रत्युवाच ततः सीतां भयसंदर्शनं वचः ॥ (२१।२)

शृणु मैथिलि मद्वाक्यं मासान् द्वादश भामिनि । (२२।१)

कालेनानेन नाभ्येषि यदि मां चारुहासिनि । (२२।२)

ततस् त्वां प्रातराशार्थं सूदाश् छेत्स्यन्ति लेशशः ॥ (२२।३)

इत्य् उक्त्वा परुषं वाक्यं रावणः शत्रुरावणः । (२३।१)

राक्षसीश् च ततः क्रुद्ध इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (२३।२)

शीघ्रम् एवं हि राक्षस्यो विकृता घोरदर्शनाः । (२४।१)

दर्पम् अस्या विनेष्यध्वं मांसशोणितभोजनाः ॥ (२४।२)

वचनाद् एव तास् तस्य विकृता घोरदर्शनाः । (२५।१)

कृतप्राञ्जलयो भूत्वा मैथिलीं पर्यवारयन् ॥ (२५।२)

स ताः प्रोवाच राजा तु रावणो घोरदर्शनः । (२६।१)

प्रचाल्य चरणोत्कर्षैर् दारयन्न् इव मेदिनीम् ॥ (२६।२)

अशोकवनिकामध्ये मैथिली नीयताम् इति । (२७।१)

तत्रेयं रक्ष्यतां गूढम् युष्माभिः परिवारिता ॥ (२७।२)

तत्रैनां तर्जनैर् घोरैः पुनः सान्त्वैश् च मैथिलीम् । (२८।१)

आनयध्वं वशं सर्वा वन्यां गजवधूम् इव ॥ (२८।२)

इति प्रतिसमादिष्टा राक्षस्यो रावणेन ताः । (२९।१)

अशोकवनिकां जग्मुर् मैथिलीं परिगृह्य ताम् ॥ (२९।२)

सर्वकामफलैर् वृक्षैर् नानापुष्पफलैर् वृताम् । (३०।१)

सर्वकालमदैश् चापि द्विजैः समुपसेविताम् ॥ (३०।२)

सा तु शोकपरीताङ्गी मैथिली जनकात्मजा । (३१।१)

राक्षसीवशम् आपन्ना व्याघ्रीणां हरिणी यथा ॥ (३१।२)

न विन्दते तत्र तु शर्म मैथिली विरूपनेत्राभिर् अतीव तर्जिता । (३२।१)

पतिं स्मरन्ती दयितं च देवरं विचेतनाभूद् भयशोकपीडिता ॥ (३२।२)