तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राघवस्य महात्मनः । (१।१)

कुम्भयोनिर् महातेजा वाक्यम् एतद् उवाच ह ॥ (१।२)

शृणु राजन् यथावृत्तं यस्य तेजोबलं महत् । (२।१)

जघान च रिपून् युद्धे यथावध्यश्च शत्रुभिः ॥ (२।२)

अहं ते रावणस्येदं कुलं जन्म च राघव । (३।१)

वरप्रदानं च तथा तस्मै दत्तं ब्रवीमि ते ॥ (३।२)

पुरा कृतयुगे राम प्रजापतिसुतः प्रभुः । (४।१)

पुलस्त्यो नाम ब्रह्मर्षिः साक्षाद् इव पितामहः ॥ (४।२)

नानुकीर्त्या गुणास्तस्य धर्मतः शीलतस्तथा । (५।१)

प्रजापतेः पुत्र इति वक्तुं शक्यं हि नामतः ॥ (५।२)

स तु धर्मप्रसङ्गेन मेरोः पार्श्वे महागिरेः । (६।१)

तृणबिन्द्वाश्रमं गत्वा न्यवसन्मुनिपुंगवः ॥ (६।२)

तपस्तेपे स धर्मात्मा स्वाध्यायनियतेन्द्रियः । (७।१)

गत्वाश्रमपदं तस्य विघ्नं कुर्वन्ति कन्यकाः ॥ (७।२)

देवपन्नगकन्याश्च राजर्षितनयाश्च याः । (८।१)

क्रीडन्त्यो ऽप्सरसश्चैव तं देशम् उपपेदिरे ॥ (८।२)

सर्वर्तुषूपभोग्यत्वाद् रम्यत्वात् काननस्य च । (९।१)

नित्यशस्तास्तु तं देशं गत्वा क्रीडन्ति कन्यकाः ॥ (९।२)

अथ रुष्टो महातेजा व्याजहार महामुनिः । (१०।१)

या मे दर्शनम् आगच्छेत् सा गर्भं धारयिष्यति ॥ (१०।२)

तास्तु सर्वाः प्रतिगताः श्रुत्वा वाक्यं महात्मनः । (११।१)

ब्रह्मशापभयाद् भीतास्तं देशं नोपचक्रमुः ॥ (११।२)

तृणबिन्दोस्तु राजर्षेस्तनया न शृणोति तत् । (१२।१)

गत्वाश्रमपदं तस्य विचचार सुनिर्भया ॥ (१२।२)

तस्मिन्न् एव तु काले स प्राजापत्यो महान् ऋषिः । (१३।१)

स्वाध्यायम् अकरोत् तत्र तपसा द्योतितप्रभः ॥ (१३।२)

सा तु वेदध्वनिं श्रुत्वा दृष्ट्वा चैव तपोधनम् । (१४।१)

अभवत् पाण्डुदेहा सा सुव्यञ्जितशरीरजा ॥ (१४।२)

दृष्ट्वा परमसंविग्ना सा तु तद्रूपम् आत्मनः । (१५।१)

इदं मे किं न्विति ज्ञात्वा पितुर् गत्वाग्रतः स्थिता ॥ (१५।२)

तां तु दृष्ट्वा तथाभूतां तृणबिन्दुर् अथाब्रवीत् । (१६।१)

किं त्वम् एतत् त्वसदृशं धारयस्यात्मनो वपुः ॥ (१६।२)

सा तु कृत्वाञ्जलिं दीना कन्योवाच तपोधनम् । (१७।१)

न जाने कारणं तात येन मे रूपम् ईदृशम् ॥ (१७।२)

किं तु पूर्वं गतास्म्येका महर्षेर् भावितात्मनः । (१८।१)

पुलस्त्यस्याश्रमं दिव्यम् अन्वेष्टुं स्वसखीजनम् ॥ (१८।२)

न च पश्याम्यहं तत्र कांचिद् अप्यागतां सखीम् । (१९।१)

रूपस्य तु विपर्यासं दृष्ट्वा चाहम् इहागता ॥ (१९।२)

तृणबिन्दुस्तु राजर्षिस्तपसा द्योतितप्रभः । (२०।१)

ध्यानं विवेश तच्चापि अपश्यद् ऋषिकर्मजम् ॥ (२०।२)

स तु विज्ञाय तं शापं महर्षेर् भावितात्मनः । (२१।१)

गृहीत्वा तनयां गत्वा पुलस्त्यम् इदम् अब्रवीत् ॥ (२१।२)

भगवंस्तनयां मे त्वं गुणैः स्वैर् एव भूषिताम् । (२२।१)

भिक्षां प्रतिगृहाणेमां महर्षे स्वयम् उद्यताम् ॥ (२२।२)

तपश्चरणयुक्तस्य श्राम्यमाणेन्द्रियस्य ते । (२३।१)

शुश्रूषातत्परा नित्यं भविष्यति न संशयः ॥ (२३।२)

तं ब्रुवाणं तु तद्वाक्यं राजर्षिं धार्मिकं तदा । (२४।१)

जिघृक्षुर् अब्रवीत् कन्यां बाढम् इत्येव स द्विजः ॥ (२४।२)

दत्त्वा तु स गतो राजा स्वम् आश्रमपदं तदा । (२५।१)

सापि तत्रावसत् कन्या तोषयन्ती पतिं गुणैः । (२५।२)

प्रीतः स तु महातेजा वाक्यम् एतद् उवाच ह ॥ (२५।३)

परितुष्टो ऽस्मि भद्रं ते गुणानां संपदा भृशम् । (२६।१)

तस्मात् ते विरमाम्यद्य पुत्रम् आत्मसमं गुणैः । (२६।२)

उभयोर् वंशकर्तारं पौलस्त्य इति विश्रुतम् ॥ (२६।३)

यस्मात् तु विश्रुतो वेदस्त्वयेहाभ्यस्यतो मम । (२७।१)

तस्मात् स विश्रवा नाम भविष्यति न संशयः ॥ (२७।२)

एवम् उक्ता तु सा कन्या प्रहृष्टेनान्तरात्मना । (२८।१)

अचिरेणैव कालेन सूता विश्रवसं सुतम् ॥ (२८।२)

स तु लोकत्रये ख्यातः शौचधर्मसमन्वितः । (२९।१)

पितेव तपसा युक्तो विश्रवा मुनिपुंगवः ॥ (२९।२)