रामस् तु सहितो भ्रात्रा सीतया च परंतपः । (१।१)

सुतीक्ष्णस्याश्रमपदं जगाम सह तैर् द्विजैः ॥ (१।२)

स गत्वा दूरम् अध्वानं नदीस् तीर्त्वा बहूदकाः । (२।१)

ददर्श विपुलं शैलं महामेघम् इवोन्नतम् ॥ (२।२)

ततस् तद् इक्ष्वाकुवरौ सततं विविधैर् द्रुमैः । (३।१)

काननं तौ विविशतुः सीतया सह राघवौ ॥ (३।२)

प्रविष्टस् तु वनं घोरं बहुपुष्पफलद्रुमम् । (४।१)

ददर्शाश्रमम् एकान्ते चीरमालापरिष्कृतम् ॥ (४।२)

तत्र तापसम् आसीनं मलपङ्कजटाधरम् । (५।१)

रामः सुतीक्ष्णं विधिवत् तपोवृद्धम् अभाषत ॥ (५।२)

रामो ऽहम् अस्मि भगवन् भवन्तं द्रष्टुम् आगतः । (६।१)

तन् माभिवद धर्मज्ञ महर्षे सत्यविक्रम ॥ (६।२)

स निरीक्ष्य ततो वीरं रामं धर्मभृतां वरम् । (७।१)

समाश्लिष्य च बाहुभ्याम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (७।२)

स्वागतं खलु ते वीर राम धर्मभृतां वर । (८।१)

आश्रमो ऽयं त्वयाक्रान्तः सनाथ इव साम्प्रतम् ॥ (८।२)

प्रतीक्षमाणस् त्वाम् एव नारोहे ऽहं महायशः । (९।१)

देवलोकम् इतो वीर देहं त्यक्त्वा महीतले ॥ (९।२)

चित्रकूटम् उपादाय राज्यभ्रष्टो ऽसि मे श्रुतः । (१०।१)

इहोपयातः काकुत्स्थो देवराजः शतक्रतुः । (१०।२)

सर्वांल् लोकाञ् जितान् आह मम पुण्येन कर्मणा ॥ (१०।३)

तेषु देवर्षिजुष्टेषु जितेषु तपसा मया । (११।१)

मत्प्रसादात् सभार्यस् त्वं विहरस्व सलक्ष्मणः ॥ (११।२)

तम् उग्रतपसं दीप्तं महर्षिं सत्यवादिनम् । (१२।१)

प्रत्युवाचात्मवान् रामो ब्रह्माणम् इव वासवः ॥ (१२।२)

अहम् एवाहरिष्यामि स्वयं लोकान् महामुने । (१३।१)

आवासं त्व् अहम् इच्छामि प्रदिष्टम् इह कानने ॥ (१३।२)

भवान् सर्वत्र कुशलः सर्वभूतहिते रतः । (१४।१)

आख्यातः शरभङ्गेन गौतमेन महात्मना ॥ (१४।२)

एवम् उक्तस् तु रामेण महर्षिर् लोकविश्रुतः । (१५।१)

अब्रवीन् मधुरं वाक्यं हर्षेण महताप्लुतः ॥ (१५।२)

अयम् एवाश्रमो राम गुणवान् रम्यताम् इह । (१६।१)

ऋषिसंघानुचरितः सदा मूलफलैर् युतः ॥ (१६।२)

इमम् आश्रमम् आगम्य मृगसंघा महायशः । (१७।१)

अटित्वा प्रतिगच्छन्ति लोभयित्वाकुतोभयाः ॥ (१७।२)

तच् छ्रुत्वा वचनं तस्य महर्षेर् लक्ष्मणाग्रजः । (१८।१)

उवाच वचनं धीरो विकृष्य सशरं धनुः ॥ (१८।२)

तान् अहं सुमहाभाग मृगसंघान् समागतान् । (१९।१)

हन्यां निशितधारेण शरेणाशनिवर्चसा ॥ (१९।२)

भवांस् तत्राभिषज्येत किं स्यात् कृच्छ्रतरं ततः । (२०।१)

एतस्मिन्न् आश्रमे वासं चिरं तु न समर्थये ॥ (२०।२)

तम् एवम् उक्त्वा वरदं रामः संध्याम् उपागमत् । (२१।१)

अन्वास्य पश्चिमां संध्यां तत्र वासम् अकल्पयत् ॥ (२१।२)

ततः शुभं तापसभोज्यम् अन्नं स्वयं सुतीक्ष्णः पुरुषर्षभाभ्याम् । (२२।१)

ताभ्यां सुसत्कृत्य ददौ महात्मा संध्यानिवृत्तौ रजनीं समीक्ष्य ॥ (२२।२)