अपृच्छत ततो रामो दक्षिणाशालयं मुनिम् । (१।१)

प्राञ्जलिर् विनयोपेत इदम् आह वचो ऽर्थवत् ॥ (१।२)

अतुलं बलम् एताभ्यां वालिनो रावणस्य च । (२।१)

न त्वेतौ हनुमद्वीर्यैः समाविति मतिर् मम ॥ (२।२)

शौर्यं दाक्ष्यं बलं धैर्यं प्राज्ञता नयसाधनम् । (३।१)

विक्रमश्च प्रभावश्च हनूमति कृतालयाः ॥ (३।२)

दृष्ट्वोदधिं विषीदन्तीं तदैष कपिवाहिनीम् । (४।१)

समाश्वास्य कपीन् भूयो योजनानां शतं प्लुतः ॥ (४।२)

धर्षयित्वा पुरीं लङ्कां रावणान्तःपुरं तथा । (५।१)

दृष्ट्वा संभाषिता चापि सीता विश्वासिता तथा ॥ (५।२)

सेनाग्रगा मन्त्रिसुताः किंकरा रावणात्मजः । (६।१)

एते हनुमता तत्र एकेन विनिपातिताः ॥ (६।२)

भूयो बन्धाद् विमुक्तेन संभाषित्वा दशाननम् । (७।१)

लङ्का भस्मीकृता तेन पावकेनेव मेदिनी ॥ (७।२)

न कालस्य न शक्रस्य न विष्णोर् वित्तपस्य च । (८।१)

कर्माणि तानि श्रूयन्ते यानि युद्धे हनूमतः ॥ (८।२)

एतस्य बाहुवीर्येण लङ्का सीता च लक्ष्मणः । (९।१)

प्राप्तो मया जयश्चैव राज्यं मित्राणि बान्धवाः ॥ (९।२)

हनूमान् यदि मे न स्याद् वानराधिपतेः सखा । (१०।१)

प्रवृत्तम् अपि को वेत्तुं जानक्याः शक्तिमान् भवेत् ॥ (१०।२)

किमर्थं वाली चैतेन सुग्रीवप्रियकाम्यया । (११।१)

तदा वैरे समुत्पन्ने न दग्धो वीरुधो यथा ॥ (११।२)

न हि वेदितवान्मन्ये हनूमान् आत्मनो बलम् । (१२।१)

यद् दृष्टवाञ्जीवितेष्टं क्लिश्यन्तं वानराधिपम् ॥ (१२।२)

एतन्मे भगवन् सर्वं हनूमति महामुने । (१३।१)

विस्तरेण यथातत्त्वं कथयामरपूजित ॥ (१३।२)

राघवस्य वचः श्रुत्वा हेतुयुक्तम् ऋषिस्ततः । (१४।१)

हनूमतः समक्षं तम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१४।२)

सत्यम् एतद् रघुश्रेष्ठ यद् ब्रवीषि हनूमतः । (१५।१)

न बले विद्यते तुल्यो न गतौ न मतौ परः ॥ (१५।२)

अमोघशापैः शापस्तु दत्तो ऽस्य ऋषिभिः पुरा । (१६।१)

न वेदिता बलं येन बली सन्न् अरिमर्दनः ॥ (१६।२)

बाल्ये ऽप्येतेन यत् कर्म कृतं राम महाबल । (१७।१)

तन्न वर्णयितुं शक्यम् अतिबालतयास्य ते ॥ (१७।२)

यदि वास्ति त्वभिप्रायस्तच्छ्रोतुं तव राघव । (१८।१)

समाधाय मतिं राम निशामय वदाम्यहम् ॥ (१८।२)

सूर्यदत्तवरस्वर्णः सुमेरुर् नाम पर्वतः । (१९।१)

यत्र राज्यं प्रशास्त्यस्य केसरी नाम वै पिता ॥ (१९।२)

तस्य भार्या बभूवेष्टा ह्यञ्जनेति परिश्रुता । (२०।१)

जनयामास तस्यां वै वायुर् आत्मजम् उत्तमम् ॥ (२०।२)

शालिशूकसमाभासं प्रासूतेमं तदाञ्जना । (२१।१)

फलान्याहर्तुकामा वै निष्क्रान्ता गहने चरा ॥ (२१।२)

एष मातुर् वियोगाच्च क्षुधया च भृशार्दितः । (२२।१)

रुरोद शिशुर् अत्यर्थं शिशुः शरभराड् इव ॥ (२२।२)

ततोद्यन्तं विवस्वन्तं जपापुष्पोत्करोपमम् । (२३।१)

ददृशे फललोभाच्च उत्पपात रविं प्रति ॥ (२३।२)

बालार्काभिमुखो बालो बालार्क इव मूर्तिमान् । (२४।१)

ग्रहीतुकामो बालार्कं प्लवते ऽम्बरमध्यगः ॥ (२४।२)

एतस्मिन् प्लवमाने तु शिशुभावे हनूमति । (२५।१)

देवदानवसिद्धानां विस्मयः सुमहान् अभूत् ॥ (२५।२)

नाप्येवं वेगवान् वायुर् गरुडो न मनस्तथा । (२६।१)

यथायं वायुपुत्रस्तु क्रमते ऽम्बरम् उत्तमम् ॥ (२६।२)

यदि तावच्छिशोर् अस्य ईदृशौ गतिविक्रमौ । (२७।१)

यौवनं बलम् आसाद्य कथं वेगो भविष्यति ॥ (२७।२)

तम् अनुप्लवते वायुः प्लवन्तं पुत्रम् आत्मनः । (२८।१)

सूर्यदाहभयाद् रक्षंस्तुषारचयशीतलः ॥ (२८।२)

बहुयोजनसाहस्रं क्रमत्येष ततो ऽम्बरम् । (२९।१)

पितुर् बलाच्च बाल्याच्च भास्कराभ्याशम् आगतः ॥ (२९।२)

शिशुर् एष त्वदोषज्ञ इति मत्वा दिवाकरः । (३०।१)

कार्यं चात्र समायत्तम् इत्येवं न ददाह सः ॥ (३०।२)

यम् एव दिवसं ह्येष ग्रहीतुं भास्करं प्लुतः । (३१।१)

तम् एव दिवसं राहुर् जिघृक्षति दिवाकरम् ॥ (३१।२)

अनेन च परामृष्टो राम सूर्यरथोपरि । (३२।१)

अपक्रान्तस्ततस्त्रस्तो राहुश्चन्द्रार्कमर्दनः ॥ (३२।२)

स इन्द्रभवनं गत्वा सरोषः सिंहिकासुतः । (३३।१)

अब्रवीद् भ्रुकुटीं कृत्वा देवं देवगणैर् वृतम् ॥ (३३।२)

बुभुक्षापनयं दत्त्वा चन्द्रार्कौ मम वासव । (३४।१)

किम् इदं तत् त्वया दत्तम् अन्यस्य बलवृत्रहन् ॥ (३४।२)

अद्याहं पर्वकाले तु जिघृक्षुः सूर्यम् आगतः । (३५।१)

अथान्यो राहुर् आसाद्य जग्राह सहसा रविम् ॥ (३५।२)

स राहोर् वचनं श्रुत्वा वासवः संभ्रमान्वितः । (३६।१)

उत्पपातासनं हित्वा उद्वहन् काञ्चनस्रजम् ॥ (३६।२)

ततः कैलासकूटाभं चतुर्दन्तं मदस्रवम् । (३७।१)

शृङ्गारकारिणं प्रांशुं स्वर्णघण्टाट्टहासिनम् ॥ (३७।२)

इन्द्रः करीन्द्रम् आरुह्य राहुं कृत्वा पुरःसरम् । (३८।१)

प्रायाद् यत्राभवत् सूर्यः सहानेन हनूमता ॥ (३८।२)

अथातिरभसेनागाद् राहुर् उत्सृज्य वासवम् । (३९।१)

अनेन च स वै दृष्ट आधावञ्शैलकूटवत् ॥ (३९।२)

ततः सूर्यं समुत्सृज्य राहुम् एवम् अवेक्ष्य च । (४०।१)

उत्पपात पुनर् व्योम ग्रहीतुं सिंहिकासुतम् ॥ (४०।२)

उत्सृज्यार्कम् इमं राम आधावन्तं प्लवंगमम् । (४१।१)

दृष्ट्वा राहुः परावृत्य मुखशेषः पराङ्मुखः ॥ (४१।२)

इन्द्रम् आशंसमानस्तु त्रातारं सिंहिकासुतः । (४२।१)

इन्द्र इन्द्रेति संत्रासान्मुहुर् मुहुर् अभाषत ॥ (४२।२)

राहोर् विक्रोशमानस्य प्राग् एवालक्षितः स्वरः । (४३।१)

श्रुत्वेन्द्रोवाच मा भैषीर् अयम् एनं निहन्म्यहम् ॥ (४३।२)

ऐरावतं ततो दृष्ट्वा महत् तद् इदम् इत्यपि । (४४।१)

फलं तं हस्तिराजानम् अभिदुद्राव मारुतिः ॥ (४४।२)

तदास्य धावतो रूपम् ऐरावतजिघृक्षया । (४५।१)

मुहूर्तम् अभवद् घोरम् इन्द्राग्न्योर् इव भास्वरम् ॥ (४५।२)

एवम् आधावमानं तु नातिक्रुद्धः शचीपतिः । (४६।१)

हस्तान्तेनातिमुक्तेन कुलिशेनाभ्यताडयत् ॥ (४६।२)

ततो गिरौ पपातैष इन्द्रवज्राभिताडितः । (४७।१)

पतमानस्य चैतस्य वामो हनुर् अभज्यत ॥ (४७।२)

तस्मिंस्तु पतिते बाले वज्रताडनविह्वले । (४८।१)

चुक्रोधेन्द्राय पवनः प्रजानाम् अशिवाय च ॥ (४८।२)

विण्मूत्राशयम् आवृत्य प्रजास्वन्तर्गतः प्रभुः । (४९।१)

रुरोध सर्वभूतानि यथा वर्षाणि वासवः ॥ (४९।२)

वायुप्रकोपाद् भूतानि निरुच्छ्वासानि सर्वतः । (५०।१)

संधिभिर् भज्यमानानि काष्ठभूतानि जज्ञिरे ॥ (५०।२)

निःस्वधं निर्वषट्कारं निष्क्रियं धर्मवर्जितम् । (५१।१)

वायुप्रकोपात् त्रैलोक्यं निरयस्थम् इवाबभौ ॥ (५१।२)

ततः प्रजाः सगन्धर्वाः सदेवासुरमानुषाः । (५२।१)

प्रजापतिं समाधावन्न् असुखार्ताः सुखैषिणः ॥ (५२।२)

ऊचुः प्राञ्जलयो देवा दरोदरनिभोदराः । (५३।१)

त्वया स्म भगवन् सृष्टाः प्रजानाथ चतुर्विधाः ॥ (५३।२)

त्वया दत्तो ऽयम् अस्माकम् आयुषः पवनः पतिः । (५४।१)

सो ऽस्मान् प्राणेश्वरो भूत्वा कस्माद् एषो ऽद्य सत्तम ॥ (५४।२)

रुरोध दुःखं जनयन्न् अन्तःपुर इव स्त्रियः । (५५।१)

तस्मात् त्वां शरणं प्राप्ता वायुनोपहता विभो ॥ (५५।२)

वायुसंरोधजं दुःखम् इदं नो नुद शत्रुहन् ॥ (५६।१)

एतत् प्रजानां श्रुत्वा तु प्रजानाथः प्रजापतिः । (५७।१)

कारणाद् इति तान् उक्त्वा प्रजाः पुनर् अभाषत ॥ (५७।२)

यस्मिन् वः कारणे वायुश्चुक्रोध च रुरोध च । (५८।१)

प्रजाः शृणुध्वं तत् सर्वं श्रोतव्यं चात्मनः क्षमम् ॥ (५८।२)

पुत्रस्तस्यामरेशेन इन्द्रेणाद्य निपातितः । (५९।१)

राहोर् वचनम् आज्ञाय राज्ञा वः कोपितो ऽनिलः ॥ (५९।२)

अशरीरः शरीरेषु वायुश्चरति पालयन् । (६०।१)

शरीरं हि विना वायुं समतां याति रेणुभिः ॥ (६०।२)

वायुः प्राणाः सुखं वायुर् वायुः सर्वम् इदं जगत् । (६१।१)

वायुना सम्परित्यक्तं न सुखं विन्दते जगत् ॥ (६१।२)

अद्यैव च परित्यक्तं वायुना जगद् आयुषा । (६२।१)

अद्यैवेमे निरुच्छ्वासाः काष्ठकुड्योपमाः स्थिताः ॥ (६२।२)

तद् यामस्तत्र यत्रास्ते मारुतो रुक्प्रदो हि वः । (६३।१)

मा विनाशं गमिष्याम अप्रसाद्यादितेः सुतम् ॥ (६३।२)

ततः प्रजाभिः सहितः प्रजापतिः सदेवगन्धर्वभुजंगगुह्यकः । (६४।१)

जगाम तत्रास्यति यत्र मारुतः सुतं सुरेन्द्राभिहतं प्रगृह्य सः ॥ (६४।२)

ततो ऽर्कवैश्वानरकाञ्चनप्रभं सुतं तदोत्सङ्गगतं सदागतेः । (६५।१)

चतुर्मुखो वीक्ष्य कृपाम् अथाकरोत् सदेवसिद्धर्षिभुजंगराक्षसः ॥ (६५।२)