ह्रियमाणा तु वैदेही कंचिन् नाथम् अपश्यती । (१।१)

ददर्श गिरिशृङ्गस्थान् पञ्चवानरपुंगवान् ॥ (१।२)

तेषां मध्ये विशालाक्षी कौशेयं कनकप्रभम् । (२।१)

उत्तरीयं वरारोहा शुभान्य् आभरणानि च । (२।२)

मुमोच यदि रामाय शंसेयुर् इति मैथिली ॥ (२।३)

वस्त्रम् उत्सृज्य तन्मध्ये विनिक्षिप्तं सभूषणम् । (३।१)

सम्भ्रमात् तु दशग्रीवस् तत् कर्म न च बुद्धवान् ॥ (३।२)

पिङ्गाक्षास् तां विशालाक्षीं नेत्रैर् अनिमिषैर् इव । (४।१)

विक्रोशन्तीं तदा सीतां ददृशुर् वानरर्षभाः ॥ (४।२)

स च पम्पाम् अतिक्रम्य लङ्काम् अभिमुखः पुरीम् । (५।१)

जगाम रुदतीं गृह्य मैथिलीं राक्षसेश्वरः ॥ (५।२)

तां जहार सुसंहृष्टो रावणो मृत्युम् आत्मनः । (६।१)

उत्सङ्गेनैव भुजगीं तीक्ष्णदंष्ट्रां महाविषाम् ॥ (६।२)

वनानि सरितः शैलान् सरांसि च विहायसा । (७।१)

स क्षिप्रं समतीयाय शरश् चापाद् इव च्युतः ॥ (७।२)

तिमिनक्रनिकेतं तु वरुणालयम् अक्षयम् । (८।१)

सरितां शरणं गत्वा समतीयाय सागरम् ॥ (८।२)

सम्भ्रमात् परिवृत्तोर्मी रुद्धमीनमहोरगः । (९।१)

वैदेह्यां ह्रियमाणायां बभूव वरुणालयः ॥ (९।२)

अन्तरिक्षगता वाचः ससृजुश् चारणास् तदा । (१०।१)

एतदन्तो दशग्रीव इति सिद्धास् तदाब्रुवन् ॥ (१०।२)

स तु सीतां विवेष्टन्तीम् अङ्केनादाय रावणः । (११।१)

प्रविवेश पुरीं लङ्कां रूपिणीं मृत्युम् आत्मनः ॥ (११।२)

सो ऽभिगम्य पुरीं लङ्कां सुविभक्तमहापथाम् । (१२।१)

संरूढकक्ष्याबहुलं स्वम् अन्तःपुरम् आविशत् ॥ (१२।२)

तत्र ताम् असितापाङ्गीं शोकमोहपरायणाम् । (१३।१)

निदधे रावणः सीतां मयो मायाम् इवासुरीम् ॥ (१३।२)

अब्रवीच् च दशग्रीवः पिशाचीर् घोरदर्शनाः । (१४।१)

यथा नैनां पुमान् स्त्री वा सीतां पश्यत्य् असंमतः ॥ (१४।२)

मुक्तामणिसुवर्णानि वस्त्राण्य् आभरणानि च । (१५।१)

यद् यद् इच्छेत् तद् एवास्या देयं मच्छन्दतो यथा ॥ (१५।२)

या च वक्ष्यति वैदेहीं वचनं किंचिद् अप्रियम् । (१६।१)

अज्ञानाद् यदि वा ज्ञानान् न तस्या जीवितं प्रियम् ॥ (१६।२)

तथोक्त्वा राक्षसीस् तास् तु राक्षसेन्द्रः प्रतापवान् । (१७।१)

निष्क्रम्यान्तःपुरात् तस्मात् किं कृत्यम् इति चिन्तयन् । (१७।२)

ददर्शाष्टौ महावीर्यान् राक्षसान् पिशिताशनान् ॥ (१७।३)

स तान् दृष्ट्वा महावीर्यो वरदानेन मोहितः । (१८।१)

उवाचैतान् इदं वाक्यं प्रशस्य बलवीर्यतः ॥ (१८।२)

नानाप्रहरणाः क्षिप्रम् इतो गच्छत सत्वराः । (१९।१)

जनस्थानं हतस्थानं भूतपूर्वं खरालयम् ॥ (१९।२)

तत्रोष्यतां जनस्थाने शून्ये निहतराक्षसे । (२०।१)

पौरुषं बलम् आश्रित्य त्रासम् उत्सृज्य दूरतः ॥ (२०।२)

बलं हि सुमहद् यन् मे जनस्थाने निवेशितम् । (२१।१)

सदूषणखरं युद्धे हतं तद् रामसायकैः ॥ (२१।२)

ततः क्रोधो ममापूर्वो धैर्यस्योपरि वर्धते । (२२।१)

वैरं च सुमहज्जातं रामं प्रति सुदारुणम् ॥ (२२।२)

निर्यातयितुम् इच्छामि तच् च वैरम् अहं रिपोः । (२३।१)

न हि लप्स्याम्य् अहं निद्राम् अहत्वा संयुगे रिपुम् ॥ (२३।२)

तं त्व् इदानीम् अहं हत्वा खरदूषणघातिनम् । (२४।१)

रामं शर्मोपलप्स्यामि धनं लब्ध्वेव निर्धनः ॥ (२४।२)

जनस्थाने वसद्भिस् तु भवद्भी रामम् आश्रिता । (२५।१)

प्रवृत्तिर् उपनेतव्या किं करोतीति तत्त्वतः ॥ (२५।२)

अप्रमादाच् च गन्तव्यं सर्वैर् एव निशाचरैः । (२६।१)

कर्तव्यश् च सदा यत्नो राघवस्य वधं प्रति ॥ (२६।२)

युष्माकं हि बलज्ञो ऽहं बहुशो रणमूर्धनि । (२७।१)

अतश् चास्मिञ् जनस्थाने मया यूयं नियोजिताः ॥ (२७।२)

ततः प्रियं वाक्यम् उपेत्य राक्षसा महार्थम् अष्टाव् अभिवाद्य रावणम् । (२८।१)

विहाय लङ्कां सहिताः प्रतस्थिरे यतो जनस्थानम् अलक्ष्यदर्शनाः ॥ (२८।२)

ततस् तु सीताम् उपलभ्य रावणः सुसम्प्रहृष्टः परिगृह्य मैथिलीम् । (२९।१)

प्रसज्य रामेण च वैरम् उत्तमं बभूव मोहान् मुदितः स राक्षसः ॥ (२९।२)