अथ संस्मारयामास राघवं मातलिस्तदा । (१।१)

अजानन्न् इव किं वीर त्वम् एनम् अनुवर्तसे ॥ (१।२)

विसृजास्मै वधाय त्वम् अस्त्रं पैतामहं प्रभो । (२।१)

विनाशकालः कथितो यः सुरैः सो ऽद्य वर्तते ॥ (२।२)

ततः संस्मारितो रामस्तेन वाक्येन मातलेः । (३।१)

जग्राह स शरं दीप्तं निश्वसन्तम् इवोरगम् ॥ (३।२)

यम् अस्मै प्रथमं प्रादाद् अगस्त्यो भगवान् ऋषिः । (४।१)

ब्रह्मदत्तं महद्बाणम् अमोघं युधि वीर्यवान् ॥ (४।२)

ब्रह्मणा निर्मितं पूर्वम् इन्द्रार्थम् अमितौजसा । (५।१)

दत्तं सुरपतेः पूर्वं त्रिलोकजयकाङ्क्षिणः ॥ (५।२)

यस्य वाजेषु पवनः फले पावकभास्करौ । (६।१)

शरीरम् आकाशमयं गौरवे मेरुमन्दरौ ॥ (६।२)

जाज्वल्यमानं वपुषा सुपुङ्खं हेमभूषितम् । (७।१)

तेजसा सर्वभूतानां कृतं भास्करवर्चसं ॥ (७।२)

सधूमम् इव कालाग्निं दीप्तम् आशीविषं यथा । (८।१)

रथनागाश्ववृन्दानां भेदनं क्षिप्रकारिणम् ॥ (८।२)

द्वाराणां परिघाणां च गिरीणाम् अपि भेदनम् । (९।१)

नानारुधिरसिक्ताङ्गं मेदोदिग्धं सुदारुणम् ॥ (९।२)

वज्रसारं महानादं नानासमितिदारुणम् । (१०।१)

सर्ववित्रासनं भीमं श्वसन्तम् इव पन्नगम् ॥ (१०।२)

कङ्कगृध्रबलानां च गोमायुगणरक्षसाम् । (११।१)

नित्यं भक्षप्रदं युद्धे यमरूपं भयावहम् ॥ (११।२)

नन्दनं वानरेन्द्राणां रक्षसाम् अवसादनम् । (१२।१)

वाजितं विविधैर् वाजैश्चारुचित्रैर् गरुत्मतः ॥ (१२।२)

तम् उत्तमेषुं लोकानाम् इक्ष्वाकुभयनाशनम् । (१३।१)

द्विषतां कीर्तिहरणं प्रहर्षकरम् आत्मनः ॥ (१३।२)

अभिमन्त्र्य ततो रामस्तं महेषुं महाबलः । (१४।१)

वेदप्रोक्तेन विधिना संदधे कार्मुके बली ॥ (१४।२)

स रावणाय संक्रुद्धो भृशम् आयम्य कार्मुकम् । (१५।१)

चिक्षेप परम् आयत्तस्तं शरं मर्मघातिनम् ॥ (१५।२)

स वज्र इव दुर्धर्षो वज्रबाहुविसर्जितः । (१६।१)

कृतान्त इव चावार्यो न्यपतद् रावणोरसि ॥ (१६।२)

स विसृष्टो महावेगः शरीरान्तकरः शरः । (१७।१)

बिभेद हृदयं तस्य रावणस्य दुरात्मनः ॥ (१७।२)

रुधिराक्तः स वेगेन जीवितान्तकरः शरः । (१८।१)

रावणस्य हरन् प्राणान् विवेश धरणीतलम् ॥ (१८।२)

स शरो रावणं हत्वा रुधिरार्द्रकृतच्छविः । (१९।१)

कृतकर्मा निभृतवत् स्वतूणीं पुनर् आविशत् ॥ (१९।२)

तस्य हस्ताद्धतस्याशु कार्मुकं तत् ससायकम् । (२०।१)

निपपात सह प्राणैर् भ्रश्यमानस्य जीवितात् ॥ (२०।२)

गतासुर् भीमवेगस्तु नैरृतेन्द्रो महाद्युतिः । (२१।१)

पपात स्यन्दनाद् भूमौ वृत्रो वज्रहतो यथा ॥ (२१।२)

तं दृष्ट्वा पतितं भूमौ हतशेषा निशाचराः । (२२।१)

हतनाथा भयत्रस्ताः सर्वतः सम्प्रदुद्रुवुः ॥ (२२।२)

नर्दन्तश्चाभिपेतुस्तान् वानरा द्रुमयोधिनः । (२३।१)

दशग्रीववधं दृष्ट्वा विजयं राघवस्य च ॥ (२३।२)

अर्दिता वानरैर् हृष्टैर् लङ्काम् अभ्यपतन् भयात् । (२४।१)

हताश्रयत्वात् करुणैर् बाष्पप्रस्रवणैर् मुखैः ॥ (२४।२)

ततो विनेदुः संहृष्टा वानरा जितकाशिनः । (२५।१)

वदन्तो राघवजयं रावणस्य च तं वधम् ॥ (२५।२)

अथान्तरिक्षे व्यनदत् सौम्यस्त्रिदशदुन्दुभिः । (२६।१)

दिव्यगन्धवहस्तत्र मारुतः सुसुखो ववौ ॥ (२६।२)

निपपातान्तरिक्षाच्च पुष्पवृष्टिस्तदा भुवि । (२७।१)

किरन्ती राघवरथं दुरवापा मनोहराः ॥ (२७।२)

राघवस्तवसंयुक्ता गगने च विशुश्रुवे । (२८।१)

साधु साध्विति वाग् अग्र्या देवतानां महात्मनाम् ॥ (२८।२)

आविवेश महान् हर्षो देवानां चारणैः सह । (२९।१)

रावणे निहते रौद्रे सर्वलोकभयंकरे ॥ (२९।२)

ततः सकामं सुग्रीवम् अङ्गदं च महाबलम् । (३०।१)

चकार राघवः प्रीतो हत्वा राक्षसपुंगवम् ॥ (३०।२)

ततः प्रजग्मुः प्रशमं मरुद्गणा दिशः प्रसेदुर् विमलं नभोऽभवत् । (३१।१)

मही चकम्पे न च मारुता ववुः स्थिरप्रभश्चाप्यभवद् दिवाकरः ॥ (३१।२)

ततस्तु सुग्रीवविभीषणादयः सुहृद्विशेषाः सहलक्ष्मणास्तदा । (३२।१)

समेत्य हृष्टा विजयेन राघवं रणे ऽभिरामं विधिनाभ्यपूजयन् ॥ (३२।२)

स तु निहतरिपुः स्थिरप्रतिज्ञः स्वजनबलाभिवृतो रणे रराज । (३३।१)

रघुकुलनृपनन्दनो महौजास् त्रिदशगणैर् अभिसंवृतो यथेन्द्रः ॥ (३३।२)