अङ्गदस्य वचः श्रुत्वा सुग्रीवः सचिवैः सह । (१।१)

लक्ष्मणं कुपितं श्रुत्वा मुमोचासनम् आत्मवान् ॥ (१।२)

सचिवान् अब्रवीद् वाक्यं निश्चित्य गुरुलाघवम् । (२।१)

मन्त्रज्ञान् मन्त्रकुशलो मन्त्रेषु परिनिष्ठितः ॥ (२।२)

न मे दुर्व्याहृतं किंचिन् नापि मे दुरनुष्ठितम् । (३।१)

लक्ष्मणो राघवभ्राता क्रुद्धः किम् इति चिन्तये ॥ (३।२)

असुहृद्भिर् ममामित्रैर् नित्यम् अन्तरदर्शिभिः । (४।१)

मम दोषान् असंभूताञ् श्रावितो राघवानुजः ॥ (४।२)

अत्र तावद् यथाबुद्धि सर्वैर् एव यथाविधि । (५।१)

भवद्भिर् निश्चयस् तस्य विज्ञेयो निपुणं शनैः ॥ (५।२)

न खल्वस्ति मम त्रासो लक्ष्मणान्नापि राघवात् । (६।१)

मित्रं त्व् अस्थानकुपितं जनयत्येव सम्भ्रमम् ॥ (६।२)

सर्वथा सुकरं मित्रं दुष्करं परिपालनम् । (७।१)

अनित्यत्वात् तु चित्तानां प्रीतिर् अल्पे ऽपि भिद्यते ॥ (७।२)

अतोनिमित्तं त्रस्तो ऽहं रामेण तु महात्मना । (८।१)

यन् ममोपकृतं शक्यं प्रतिकर्तुं न तन् मया ॥ (८।२)

सुग्रीवेणैवम् उक्तस् तु हनुमान् हरिपुंगवः । (९।१)

उवाच स्वेन तर्केण मध्ये वानरमन्त्रिणाम् ॥ (९।२)

सर्वथा नैतद् आश्चर्यं यत् त्वं हरिगणेश्वर । (१०।१)

न विस्मरसि सुस्निग्धम् उपकारकृतं शुभम् ॥ (१०।२)

राघवेण तु शूरेण भयम् उत्सृज्य दूरतः । (११।१)

त्वत्प्रियार्थं हतो वाली शक्रतुल्यपराक्रमः ॥ (११।२)

सर्वथा प्रणयात् क्रुद्धो राघवो नात्र संशयः । (१२।१)

भ्रातरं स प्रहितवांल्लक्ष्मणं लक्ष्मिवर्धनम् ॥ (१२।२)

त्वं प्रमत्तो न जानीषे कालं कलविदां वर । (१३।१)

फुल्लसप्तच्छदश्यामा प्रवृत्ता तु शरच्छिवा ॥ (१३।२)

निर्मलग्रहनक्षत्रा द्यौः प्रनष्टबलाहका । (१४।१)

प्रसन्नाश् च दिशः सर्वाः सरितश् च सरांसि च ॥ (१४।२)

प्राप्तम् उद्योगकालं तु नावैषि हरिपुंगव । (१५।१)

त्वं प्रमत्त इति व्यक्तं लक्ष्मणो ऽयम् इहागतः ॥ (१५।२)

आर्तस्य हृतदारस्य परुषं पुरुषान्तरात् । (१६।१)

वचनं मर्षणीयं ते राघवस्य महात्मनः ॥ (१६।२)

कृतापराधस्य हि ते नान्यत् पश्याम्य् अहं क्षमम् । (१७।१)

अन्तरेणाञ्जलिं बद्ध्वा लक्ष्मणस्य प्रसादनात् ॥ (१७।२)

नियुक्तैर् मन्त्रिभिर् वाच्यो ऽवश्यं पार्थिवो हितम् । (१८।१)

अत एव भयं त्यक्त्वा ब्रवीम्य् अवधृतं वचः ॥ (१८।२)

अभिक्रुद्धः समर्थो हि चापम् उद्यम्य राघवः । (१९।१)

सदेवासुरगन्धर्वं वशे स्थापयितुं जगत् ॥ (१९।२)

न स क्षमः कोपयितुं यः प्रसाद्य पुनर् भवेत् । (२०।१)

पूर्वोपकारं स्मरता कृतज्ञेन विशेषतः ॥ (२०।२)

तस्य मूर्ध्ना प्रणम्य त्वं सपुत्रः ससुहृज्जनः । (२१।१)

राजंस् तिष्ठ स्वसमये भर्तुर् भार्येव तद्वशे ॥ (२१।२)

न रामरामानुजशासनं त्वया कपीन्द्रयुक्तं मनसाप्य् अपोहितुम् । (२२।१)

मनो हि ते ज्ञास्यति मानुषं बलं सराघवस्यास्य सुरेन्द्रवर्चसः ॥ (२२।२)