ततस्तमसि संजाते राक्षसा दैवतैः सह । (१।१)

अयुध्यन्त बलोन्मत्ताः सूदयन्तः परस्परम् ॥ (१।२)

ततस्तु देवसैन्येन राक्षसानां महद् बलम् । (२।१)

दशांशं स्थापितं युद्धे शेषं नीतं यमक्षयम् ॥ (२।२)

तस्मिंस्तु तमसा नद्धे सर्वे ते देवराक्षसाः । (३।१)

अन्योन्यं नाभ्यजानन्त युध्यमानाः परस्परम् ॥ (३।२)

इन्द्रश्च रावणश्चैव रावणिश्च महाबलः । (४।१)

तस्मिंस्तमोजालवृते मोहम् ईयुर् न ते त्रयः ॥ (४।२)

स तु दृष्ट्वा बलं सर्वं निहतं रावणो रणे । (५।१)

क्रोधम् अभ्यागमत् तीव्रं महानादं च मुक्तवान् ॥ (५।२)

क्रोधात् सूतं च दुर्धर्षः स्यन्दनस्थम् उवाच ह । (६।१)

परसैन्यस्य मध्येन यावदन्तं नयस्व माम् ॥ (६।२)

अद्यैतांस्त्रिदशान् सर्वान् विक्रमैः समरे स्वयम् । (७।१)

नानाशस्त्रैर् महासारैर् नाशयामि नभस्तलात् ॥ (७।२)

अहम् इन्द्रं वधिष्यामि वरुणं धनदं यमम् । (८।१)

त्रिदशान् विनिहत्याशु स्वयं स्थास्याम्यथोपरि ॥ (८।२)

विषादो न च कर्तव्यः शीघ्रं वाहय मे रथम् । (९।१)

द्विः खलु त्वां ब्रवीम्यद्य यावदन्तं नयस्व माम् ॥ (९।२)

अयं स नन्दनोद्देशो यत्र वर्तामहे वयम् । (१०।१)

नय माम् अद्य तत्र त्वम् उदयो यत्र पर्वतः ॥ (१०।२)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तुरगान् स मनोजवान् । (११।१)

आदिदेशाथ शत्रूणां मध्येनैव च सारथिः ॥ (११।२)

तस्य तं निश्चयं ज्ञात्वा शक्रो देवेश्वरस्तदा । (१२।१)

रथस्थः समरस्थांस्तान् देवान् वाक्यम् अथाब्रवीत् ॥ (१२।२)

सुराः शृणुत मद्वाक्यं यत् तावन्मम रोचते । (१३।१)

जीवन्न् एव दशग्रीवः साधु रक्षो निगृह्यताम् ॥ (१३।२)

एष ह्यतिबलः सैन्ये रथेन पवनौजसा । (१४।१)

गमिष्यति प्रवृद्धोर्मिः समुद्र इव पर्वणि ॥ (१४।२)

न ह्येष हन्तुं शक्यो ऽद्य वरदानात् सुनिर्भयः । (१५।१)

तद् ग्रहीष्यामहे रक्षो यत्ता भवत संयुगे ॥ (१५।२)

यथा बलिं निगृह्यैतत् त्रैलोक्यं भुज्यते मया । (१६।१)

एवम् एतस्य पापस्य निग्रहो मम रोचते ॥ (१६।२)

ततो ऽन्यं देशम् आस्थाय शक्रः संत्यज्य रावणम् । (१७।१)

अयुध्यत महातेजा राक्षसान्नाशयन् रणे ॥ (१७।२)

उत्तरेण दशग्रीवः प्रविवेशानिवर्तितः । (१८।१)

दक्षिणेन तु पार्श्वेन प्रविवेश शतक्रतुः ॥ (१८।२)

ततः स योजनशतं प्रविष्टो राक्षसाधिपः । (१९।१)

देवतानां बलं कृत्स्नं शरवर्षैर् अवाकिरत् ॥ (१९।२)

ततः शक्रो निरीक्ष्याथ प्रविष्टं तं बलं स्वकम् । (२०।१)

न्यवर्तयद् असंभ्रान्तः समावृत्य दशाननम् ॥ (२०।२)

एतस्मिन्न् अन्तरे नादो मुक्तो दानवराक्षसैः । (२१।१)

हा हताः स्मेति तं दृष्ट्वा ग्रस्तं शक्रेण रावणम् ॥ (२१।२)

ततो रथं समारुह्य रावणिः क्रोधमूर्छितः । (२२।१)

तत् सैन्यम् अतिसंक्रुद्धः प्रविवेश सुदारुणम् ॥ (२२।२)

स तां प्रविश्य मायां तु दत्तां गोपतिना पुरा । (२३।१)

अदृश्यः सर्वभूतानां तत् सैन्यं समवाकिरत् ॥ (२३।२)

ततः स देवान् संत्यज्य शक्रम् एवाभ्ययाद् द्रुतम् । (२४।१)

महेन्द्रश्च महातेजा न ददर्श सुतं रिपोः ॥ (२४।२)

स मातलिं हयांश्चैव ताडयित्वा शरोत्तमैः । (२५।१)

महेन्द्रं बाणवर्षेण शीघ्रहस्तो ह्यवाकिरत् ॥ (२५।२)

ततः शक्रो रथं त्यक्त्वा विसृज्य च स मातलिम् । (२६।१)

ऐरावतं समारुह्य मृगयामास रावणिम् ॥ (२६।२)

स तु मायाबलाद् रक्षः संग्रामे नाभ्यदृश्यत । (२७।१)

किरमाणः शरौघेन महेन्द्रम् अमितौजसं ॥ (२७।२)

स तं यदा परिश्रान्तम् इन्द्रं मेने ऽथ रावणिः । (२८।१)

तदैनं मायया बद्ध्वा स्वसैन्यम् अभितो ऽनयत् ॥ (२८।२)

तं दृष्ट्वाथ बलात् तस्मिन्माययापहृतं रणे । (२९।१)

महेन्द्रम् अमराः सर्वे किं न्वेतद् इति चुक्रुशुः । (२९।२)

न हि दृश्यति विद्यावान्मायया येन नीयते ॥ (२९।३)

एतस्मिन्न् अन्तरे चापि सर्वे सुरगणास्तदा । (३०।१)

अभ्यद्रवन् सुसंक्रुद्धा रावणं शस्त्रवृष्टिभिः ॥ (३०।२)

रावणस्तु समासाद्य वस्वादित्यमरुद्गणान् । (३१।१)

न शशाक रणे स्थातुं न योद्धुं शस्त्रपीडितः ॥ (३१।२)

तं तु दृष्ट्वा परिश्रान्तं प्रहारैर् जर्जरच्छविम् । (३२।१)

रावणिः पितरं युद्धे ऽदर्शनस्थो ऽब्रवीद् इदम् ॥ (३२।२)

आगच्छ तात गच्छावो निवृत्तं रणकर्म तत् । (३३।१)

जितं ते विदितं भो ऽस्तु स्वस्थो भव गतज्वरः ॥ (३३।२)

अयं हि सुरसैन्यस्य त्रैलोक्यस्य च यः प्रभुः । (३४।१)

स गृहीतो मया शक्रो भग्नमानाः सुराः कृताः ॥ (३४।२)

यथेष्टं भुङ्क्ष्व त्रैलोक्यं निगृह्य रिपुम् ओजसा । (३५।१)

वृथा ते किं श्रमं कृत्वा युद्धं हि तव निष्फलम् ॥ (३५।२)

स दैवतबलात् तस्मान्निवृत्तो रणकर्मणः । (३६।१)

तच्छ्रुत्वा रावणेर् वाक्यं स्वस्थचेता दशाननः ॥ (३६।२)

अथ रणविगतज्वरः प्रभुर् विजयम् अवाप्य निशाचराधिपः । (३७।१)

भवनम् अभि ततो जगाम हृष्टः स्वसुतम् अवाप्य च वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (३७।२)

अतिबलसदृशैः पराक्रमैस्तैर् मम कुलमानविवर्धनं कृतम् । (३८।१)

यद् अमरसमविक्रम त्वया त्रिदशपतिस्त्रिदशाश्च निर्जिताः ॥ (३८।२)

त्वरितम् उपनयस्व वासवं नगरम् इतो व्रज सैन्यसंवृतः । (३९।१)

अहम् अपि तव गच्छतो द्रुतं सह सचिवैर् अनुयामि पृष्ठतः ॥ (३९।२)

अथ स बलवृतः सवाहनस् त्रिदशपतिं परिगृह्य रावणिः । (४०।१)

स्वभवनम् उपगम्य राक्षसो मुदितमना विससर्ज राक्षसान् ॥ (४०।२)