महोदरे तु निहते महापार्श्वो महाबलः । (१।१)

अङ्गदस्य चमूं भीमां क्षोभयामास सायकैः ॥ (१।२)

स वानराणां मुख्यानाम् उत्तमाङ्गानि सर्वशः । (२।१)

पातयामास कायेभ्यः फलं वृन्ताद् इवानिलः ॥ (२।२)

केषांचिद् इषुभिर् बाहून् स्कन्धांश्चिछेद राक्षसः । (३।१)

वानराणां सुसंक्रुद्धः पार्श्वं केषां व्यदारयत् ॥ (३।२)

ते ऽर्दिता बाणवर्षेण महापार्श्वेन वानराः । (४।१)

विषादविमुखाः सर्वे बभूवुर् गतचेतसः ॥ (४।२)

निरीक्ष्य बलम् उद्विग्नम् अङ्गदो राक्षसार्दितम् । (५।१)

वेगं चक्रे महाबाहुः समुद्र इव पर्वणि ॥ (५।२)

आयसं परिघं गृह्य सूर्यरश्मिसमप्रभम् । (६।१)

समरे वानरश्रेष्ठो महापार्श्वे न्यपातयत् ॥ (६।२)

स तु तेन प्रहारेण महापार्श्वो विचेतनः । (७।१)

ससूतः स्यन्दनात् तस्माद् विसंज्ञः प्रापतद् भुवि ॥ (७।२)

सर्क्षराजस्तु तेजस्वी नीलाञ्जनचयोपमः । (८।१)

निष्पत्य सुमहावीर्यः स्वाद् यूथान्मेघसंनिभात् ॥ (८।२)

प्रगृह्य गिरिशृङ्गाभां क्रुद्धः स विपुलां शिलाम् । (९।१)

अश्वाञ् जघान तरसा स्यन्दनं च बभञ्ज तम् ॥ (९।२)

मुहूर्ताल् लब्धसंज्ञस्तु महापार्श्वो महाबलः । (१०।१)

अङ्गदं बहुभिर् बाणैर् भूयस्तं प्रत्यविध्यत ॥ (१०।२)

जाम्बवन्तं त्रिभिर् बाणैर् आजघान स्तनान्तरे । (११।१)

ऋक्षराजं गवाक्षं च जघान बहुभिः शरैः ॥ (११।२)

गवाक्षं जाम्बवन्तं च स दृष्ट्वा शरपीडितौ । (१२।१)

जग्राह परिघं घोरम् अङ्गदः क्रोधमूर्छितः ॥ (१२।२)

तस्याङ्गदः प्रकुपितो राक्षसस्य तम् आयसं । (१३।१)

दूरस्थितस्य परिघं रविरश्मिसमप्रभम् ॥ (१३।२)

द्वाभ्यां भुजाभ्यां संगृह्य भ्रामयित्वा च वेगवान् । (१४।१)

महापार्श्वाय चिक्षेप वधार्थं वालिनः सुतः ॥ (१४।२)

स तु क्षिप्तो बलवता परिघस्तस्य रक्षसः । (१५।१)

धनुश्च सशरं हस्ताच्छिरस्त्रं चाप्यपातयत् ॥ (१५।२)

तं समासाद्य वेगेन वालिपुत्रः प्रतापवान् । (१६।१)

तलेनाभ्यहनत् क्रुद्धः कर्णमूले सकुण्डले ॥ (१६।२)

स तु क्रुद्धो महावेगो महापार्श्वो महाद्युतिः । (१७।१)

करेणैकेन जग्राह सुमहान्तं परश्वधम् ॥ (१७।२)

तं तैलधौतं विमलं शैलसारमयं दृढम् । (१८।१)

राक्षसः परमक्रुद्धो वालिपुत्रे न्यपातयत् ॥ (१८।२)

तेन वामांसफलके भृशं प्रत्यवपातितम् । (१९।१)

अङ्गदो मोक्षयामास सरोषः स परश्वधम् ॥ (१९।२)

स वीरो वज्रसंकाशम् अङ्गदो मुष्टिम् आत्मनः । (२०।१)

संवर्तयन् सुसंक्रुद्धः पितुस्तुल्यपराक्रमः ॥ (२०।२)

राक्षसस्य स्तनाभ्याशे मर्मज्ञो हृदयं प्रति । (२१।१)

इन्द्राशनिसमस्पर्शं स मुष्टिं विन्यपातयत् ॥ (२१।२)

तेन तस्य निपातेन राक्षसस्य महामृधे । (२२।१)

पफाल हृदयं चाशु स पपात हतो भुवि ॥ (२२।२)

तस्मिन्निपतिते भूमौ तत् सैन्यं सम्प्रचुक्षुभे । (२३।१)

अभवच्च महान् क्रोधः समरे रावणस्य तु ॥ (२३।२)