स तु राक्षसशार्दूलो निद्रामदसमाकुलः । (१।१)

राजमार्गं श्रिया जुष्टं ययौ विपुलविक्रमः ॥ (१।२)

राक्षसानां सहस्रैश्च वृतः परमदुर्जयः । (२।१)

गृहेभ्यः पुष्पवर्षेण कीर्यमाणस्तदा ययौ ॥ (२।२)

स हेमजालविततं भानुभास्वरदर्शनम् । (३।१)

ददर्श विपुलं रम्यं राक्षसेन्द्रनिवेशनम् ॥ (३।२)

स तत् तदा सूर्य इवाभ्रजालं प्रविश्य रक्षोऽधिपतेर् निवेशनम् । (४।१)

ददर्श दूरे ऽग्रजम् आसनस्थं स्वयम्भुवं शक्र इवासनस्थम् ॥ (४।२)

सो ऽभिगम्य गृहं भ्रातुः कक्ष्याम् अभिविगाह्य च । (५।१)

ददर्शोद्विग्नम् आसीनं विमाने पुष्पके गुरुम् ॥ (५।२)

अथ दृष्ट्वा दशग्रीवः कुम्भकर्णम् उपस्थितम् । (६।१)

तूर्णम् उत्थाय संहृष्टः संनिकर्षम् उपानयत् ॥ (६।२)

अथासीनस्य पर्यङ्के कुम्भकर्णो महाबलः । (७।१)

भ्रातुर् ववन्दे चरणौ किं कृत्यम् इति चाब्रवीत् । (७।२)

उत्पत्य चैनं मुदितो रावणः परिषस्वजे ॥ (७।३)

स भ्रात्रा सम्परिष्वक्तो यथावच्चाभिनन्दितः । (८।१)

कुम्भकर्णः शुभं दिव्यं प्रतिपेदे वरासनम् ॥ (८।२)

स तदासनम् आश्रित्य कुम्भकर्णो महाबलः । (९।१)

संरक्तनयनः कोपाद् रावणं वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (९।२)

किमर्थम् अहम् आदृत्य त्वया राजन् प्रबोधितः । (१०।१)

शंस कस्माद् भयं ते ऽस्ति को ऽद्य प्रेतो भविष्यति ॥ (१०।२)

भ्रातरं रावणः क्रुद्धं कुम्भकर्णम् अवस्थितम् । (११।१)

ईषत् तु परिवृत्ताभ्यां नेत्राभ्यां वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (११।२)

अद्य ते सुमहान् कालः शयानस्य महाबल । (१२।१)

सुखितस्त्वं न जानीषे मम रामकृतं भयम् ॥ (१२।२)

एष दाशरथी रामः सुग्रीवसहितो बली । (१३।१)

समुद्रं सबलस्तीर्त्वा मूलं नः परिकृन्तति ॥ (१३।२)

हन्त पश्यस्व लङ्काया वनान्युपवनानि च । (१४।१)

सेतुना सुखम् आगम्य वानरैकार्णवं कृतम् ॥ (१४।२)

ये राक्षसा मुख्यतमा हतास्ते वानरैर् युधि । (१५।१)

वानराणां क्षयं युद्धे न पश्यामि कदाचन ॥ (१५।२)

सर्वक्षपितकोशं च स त्वम् अभ्यवपद्य माम् । (१६।१)

त्रायस्वेमां पुरीं लङ्कां बालवृद्धावशेषिताम् ॥ (१६।२)

भ्रातुर् अर्थे महाबाहो कुरु कर्म सुदुष्करम् । (१७।१)

मयैवं नोक्तपूर्वो हि कश्चिद् भ्रातः परंतप । (१७।२)

त्वय्यस्ति मम च स्नेहः परा संभावना च मे ॥ (१७।३)

देवासुरविमर्देषु बहुशो राक्षसर्षभ । (१८।१)

त्वया देवाः प्रतिव्यूह्य निर्जिताश्चासुरा युधि । (१८।२)

न हि ते सर्वभूतेषु दृश्यते सदृशो बली ॥ (१८।३)

कुरुष्व मे प्रियहितम् एतद् उत्तमं यथाप्रियं प्रियरण बान्धवप्रिय । (१९।१)

स्वतेजसा विधम सपत्नवाहिनीं शरद्घनं पवन इवोद्यतो महान् ॥ (१९।२)