ततस्तस्य गिरेः शृङ्गे महेन्द्रस्य महाबलाः । (१।१)

हनुमत्प्रमुखाः प्रीतिं हरयो जग्मुर् उत्तमाम् ॥ (१।२)

तं ततः प्रतिसंहृष्टः प्रीतिमन्तं महाकपिम् । (२।१)

जाम्बवान् कार्यवृत्तान्तम् अपृच्छद् अनिलात्मजम् ॥ (२।२)

कथं दृष्टा त्वया देवी कथं वा तत्र वर्तते । (३।१)

तस्यां वा स कथं वृत्तः क्रूरकर्मा दशाननः ॥ (३।२)

तत्त्वतः सर्वम् एतन्नः प्रब्रूहि त्वं महाकपे । (४।१)

श्रुतार्थाश्चिन्तयिष्यामो भूयः कार्यविनिश्चयम् ॥ (४।२)

यश्चार्थस्तत्र वक्तव्यो गतैर् अस्माभिर् आत्मवान् । (५।१)

रक्षितव्यं च यत् तत्र तद् भवान् व्याकरोतु नः ॥ (५।२)

स नियुक्तस्ततस्तेन सम्प्रहृष्टतनूरुहः । (६।१)

नमस्यञ् शिरसा देव्यै सीतायै प्रत्यभाषत ॥ (६।२)

प्रत्यक्षम् एव भवतां महेन्द्राग्रात् खम् आप्लुतः । (७।१)

उदधेर् दक्षिणं पारं काङ्क्षमाणः समाहितः ॥ (७।२)

गच्छतश्च हि मे घोरं विघ्नरूपम् इवाभवत् । (८।१)

काञ्चनं शिखरं दिव्यं पश्यामि सुमनोहरम् ॥ (८।२)

स्थितं पन्थानम् आवृत्य मेने विघ्नं च तं नगम् ॥ (९।१)

उपसंगम्य तं दिव्यं काञ्चनं नगसत्तमम् । (१०।१)

कृता मे मनसा बुद्धिर् भेत्तव्यो ऽयं मयेति च ॥ (१०।२)

प्रहतं च मया तस्य लाङ्गूलेन महागिरेः । (११।१)

शिखरं सूर्यसंकाशं व्यशीर्यत सहस्रधा ॥ (११।२)

व्यवसायं च मे बुद्ध्वा स होवाच महागिरिः । (१२।१)

पुत्रेति मधुरां वाणीं मनःप्रह्लादयन्न् इव ॥ (१२।२)

पितृव्यं चापि मां विद्धि सखायं मातरिश्वनः । (१३।१)

मैनाकम् इति विख्यातं निवसन्तं महोदधौ ॥ (१३।२)

पक्षवन्तः पुरा पुत्र बभूवुः पर्वतोत्तमाः । (१४।१)

छन्दतः पृथिवीं चेरुर् बाधमानाः समन्ततः ॥ (१४।२)

श्रुत्वा नगानां चरितं महेन्द्रः पाकशासनः । (१५।१)

चिछेद भगवान् पक्षान् वज्रेणैषां सहस्रशः ॥ (१५।२)

अहं तु मोक्षितस्तस्मात् तव पित्रा महात्मना । (१६।१)

मारुतेन तदा वत्स प्रक्षिप्तो ऽस्मि महार्णवे ॥ (१६।२)

रामस्य च मया साह्ये वर्तितव्यम् अरिंदम । (१७।१)

रामो धर्मभृतां श्रेष्ठो महेन्द्रसमविक्रमः ॥ (१७।२)

एतच्छ्रुत्वा मया तस्य मैनाकस्य महात्मनः । (१८।१)

कार्यम् आवेद्य तु गिरेर् उद्धतं च मनो मम ॥ (१८।२)

तेन चाहम् अनुज्ञातो मैनाकेन महात्मना । (१९।१)

उत्तमं जवम् आस्थाय शेषम् अध्वानम् आस्थितः ॥ (१९।२)

ततो ऽहं सुचिरं कालं वेगेनाभ्यगमं पथि । (२०।१)

ततः पश्याम्यहं देवीं सुरसां नागमातरम् ॥ (२०।२)

समुद्रमध्ये सा देवी वचनं माम् अभाषत । (२१।१)

मम भक्ष्यः प्रदिष्टस्त्वम् अमरैर् हरिसत्तम । (२१।२)

ततस्त्वां भक्षयिष्यामि विहितस्त्वं चिरस्य मे ॥ (२१।३)

एवम् उक्तः सुरसया प्राञ्जलिः प्रणतः स्थितः । (२२।१)

विवर्णवदनो भूत्वा वाक्यं चेदम् उदीरयम् ॥ (२२।२)

रामो दाशरथिः श्रीमान् प्रविष्टो दण्डकावनम् । (२३।१)

लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा सीतया च परंतपः ॥ (२३।२)

तस्य सीता हृता भार्या रावणेन दुरात्मना । (२४।१)

तस्याः सकाशं दूतो ऽहं गमिष्ये रामशासनात् ॥ (२४।२)

कर्तुम् अर्हसि रामस्य साह्यं विषयवासिनि ॥ (२५।१)

अथ मैथिलीं दृष्ट्वा रामं चाक्लिष्टकारिणम् । (२६।१)

आगमिष्यामि ते वक्त्रं सत्यं प्रतिशृणोति मे ॥ (२६।२)

एवम् उक्ता मया सा तु सुरसा कामरूपिणी । (२७।१)

अब्रवीन्नातिवर्तेत कश्चिद् एष वरो मम ॥ (२७।२)

एवम् उक्तः सुरसया दशयोजनम् आयतः । (२८।१)

ततो ऽर्धगुणविस्तारो बभूवाहं क्षणेन तु ॥ (२८।२)

मत्प्रमाणानुरूपं च व्यादितं तन्मुखं तया । (२९।१)

तद् दृष्ट्वा व्यादितं त्वास्यं ह्रस्वं ह्यकरवं वपुः ॥ (२९।२)

तस्मिन्मुहूर्ते च पुनर् बभूवाङ्गुष्ठसंमितः । (३०।१)

अभिपत्याशु तद् वक्त्रं निर्गतो ऽहं ततः क्षणात् ॥ (३०।२)

अब्रवीत् सुरसा देवी स्वेन रूपेण मां पुनः । (३१।१)

अर्थसिद्ध्यै हरिश्रेष्ठ गच्छ सौम्य यथासुखम् ॥ (३१।२)

समानय च वैदेहीं राघवेण महात्मना । (३२।१)

सुखी भव महाबाहो प्रीतास्मि तव वानर ॥ (३२।२)

ततो ऽहं साधु साध्वीति सर्वभूतैः प्रशंसितः । (३३।१)

ततो ऽन्तरिक्षं विपुलं प्लुतो ऽहं गरुडो यथा ॥ (३३।२)

छाया मे निगृहीता च न च पश्यामि किंचन । (३४।१)

सो ऽहं विगतवेगस्तु दिशो दश विलोकयन् । (३४।२)

न किंचित् तत्र पश्यामि येन मे ऽपहृता गतिः ॥ (३४।३)

ततो मे बुद्धिर् उत्पन्ना किं नाम गमने मम । (३५।१)

ईदृशो विघ्न उत्पन्नो रूपं यत्र न दृश्यते ॥ (३५।२)

अधोभागेन मे दृष्टिः शोचता पातिता मया । (३६।१)

ततो ऽद्राक्षम् अहं भीमां राक्षसीं सलिले शयाम् ॥ (३६।२)

प्रहस्य च महानादम् उक्तो ऽहं भीमया तया । (३७।१)

अवस्थितम् असंभ्रान्तम् इदं वाक्यम् अशोभनम् ॥ (३७।२)

क्वासि गन्ता महाकाय क्षुधिताया ममेप्सितः । (३८।१)

भक्षः प्रीणय मे देहं चिरम् आहारवर्जितम् ॥ (३८।२)

बाढम् इत्येव तां वाणीं प्रत्यगृह्णाम् अहं ततः । (३९।१)

आस्यप्रमाणाद् अधिकं तस्याः कायम् अपूरयम् ॥ (३९।२)

तस्याश्चास्यं महद् भीमं वर्धते मम भक्षणे । (४०।१)

न च मां सा तु बुबुधे मम वा विकृतं कृतम् ॥ (४०।२)

ततो ऽहं विपुलं रूपं संक्षिप्य निमिषान्तरात् । (४१।१)

तस्या हृदयम् आदाय प्रपतामि नभस्तलम् ॥ (४१।२)

सा विसृष्टभुजा भीमा पपात लवणाम्भसि । (४२।१)

मया पर्वतसंकाशा निकृत्तहृदया सती ॥ (४२।२)

शृणोमि खगतानां च सिद्धानां चारणैः सह । (४३।१)

राक्षसी सिंहिका भीमा क्षिप्रं हनुमता हृता ॥ (४३।२)

तां हत्वा पुनर् एवाहं कृत्यम् आत्ययिकं स्मरन् । (४४।१)

गत्वा च महदध्वानं पश्यामि नगमण्डितम् । (४४।२)

दक्षिणं तीरम् उदधेर् लङ्का यत्र च सा पुरी ॥ (४४।३)

अस्तं दिनकरे याते रक्षसां निलयं पुरीम् । (४५।१)

प्रविष्टो ऽहम् अविज्ञातो रक्षोभिर् भीमविक्रमैः ॥ (४५।२)

तत्राहं सर्वरात्रं तु विचिन्वञ् जनकात्मजाम् । (४६।१)

रावणान्तःपुरगतो न चापश्यं सुमध्यमाम् ॥ (४६।२)

ततः सीताम् अपश्यंस्तु रावणस्य निवेशने । (४७।१)

शोकसागरम् आसाद्य न पारम् उपलक्षये ॥ (४७।२)

शोचता च मया दृष्टं प्राकारेण समावृतम् । (४८।१)

काञ्चनेन विकृष्टेन गृहोपवनम् उत्तमम् ॥ (४८।२)

स प्राकारम् अवप्लुत्य पश्यामि बहुपादपम् ॥ (४९।१)

अशोकवनिकामध्ये शिंशपापादपो महान् । (५०।१)

तम् आरुह्य च पश्यामि काञ्चनं कदलीवनम् ॥ (५०।२)

अदूराच्छिंशपावृक्षात् पश्यामि वरवर्णिनीम् । (५१।१)

श्यामां कमलपत्राक्षीम् उपवासकृशाननाम् ॥ (५१।२)

राक्षसीभिर् विरूपाभिः क्रूराभिर् अभिसंवृताम् । (५२।१)

मांसशोणितभक्ष्याभिर् व्याघ्रीभिर् हरिणीं यथा ॥ (५२।२)

तां दृष्ट्वा तादृशीं नारीं रामपत्नीम् अनिन्दिताम् । (५३।१)

तत्रैव शिंशपावृक्षे पश्यन्न् अहम् अवस्थितः ॥ (५३।२)

ततो हलहलाशब्दं काञ्चीनूपुरमिश्रितम् । (५४।१)

शृणोम्यधिकगम्भीरं रावणस्य निवेशने ॥ (५४।२)

ततो ऽहं परमोद्विग्नः स्वरूपं प्रत्यसंहरम् । (५५।१)

अहं च शिंशपावृक्षे पक्षीव गहने स्थितः ॥ (५५।२)

ततो रावणदाराश्च रावणश्च महाबलः । (५६।१)

तं देशं समनुप्राप्ता यत्र सीताभवत् स्थिता ॥ (५६।२)

तं दृष्ट्वाथ वरारोहा सीता रक्षोगणेश्वरम् । (५७।१)

संकुच्योरू स्तनौ पीनौ बाहुभ्यां परिरभ्य च ॥ (५७।२)

ताम् उवाच दशग्रीवः सीतां परमदुःखिताम् । (५८।१)

अवाक्शिराः प्रपतितो बहु मन्यस्व माम् इति ॥ (५८।२)

यदि चेत् त्वं तु मां दर्पान्नाभिनन्दसि गर्विते । (५९।१)

द्विमासानन्तरं सीते पास्यामि रुधिरं तव ॥ (५९।२)

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य रावणस्य दुरात्मनः । (६०।१)

उवाच परमक्रुद्धा सीता वचनम् उत्तमम् ॥ (६०।२)

राक्षसाधम रामस्य भार्याम् अमिततेजसः । (६१।१)

इक्ष्वाकुकुलनाथस्य स्नुषां दशरथस्य च । (६१।२)

अवाच्यं वदतो जिह्वा कथं न पतिता तव ॥ (६१।३)

किंस्विद् वीर्यं तवानार्य यो मां भर्तुर् असंनिधौ । (६२।१)

अपहृत्यागतः पाप तेनादृष्टो महात्मना ॥ (६२।२)

न त्वं रामस्य सदृशो दास्ये ऽप्यस्य न युज्यसे । (६३।१)

यज्ञीयः सत्यवाक् चैव रणश्लाघी च राघवः ॥ (६३।२)

जानक्या परुषं वाक्यम् एवम् उक्तो दशाननः । (६४।१)

जज्वाल सहसा कोपाच्चितास्थ इव पावकः ॥ (६४।२)

विवृत्य नयने क्रूरे मुष्टिम् उद्यम्य दक्षिणम् । (६५।१)

मैथिलीं हन्तुम् आरब्धः स्त्रीभिर् हाहाकृतं तदा ॥ (६५।२)

स्त्रीणां मध्यात् समुत्पत्य तस्य भार्या दुरात्मनः । (६६।१)

वरा मन्दोदरी नाम तया स प्रतिषेधितः ॥ (६६।२)

उक्तश्च मधुरां वाणीं तया स मदनार्दितः । (६७।१)

सीतया तव किं कार्यं महेन्द्रसमविक्रम । (६७।२)

मया सह रमस्वाद्य मद्विशिष्टा न जानकी ॥ (६७।३)

देवगन्धर्वकन्याभिर् यक्षकन्याभिर् एव च । (६८।१)

सार्धं प्रभो रमस्वेह सीतया किं करिष्यसि ॥ (६८।२)

ततस्ताभिः समेताभिर् नारीभिः स महाबलः । (६९।१)

उत्थाप्य सहसा नीतो भवनं स्वं निशाचरः ॥ (६९।२)

याते तस्मिन् दशग्रीवे राक्षस्यो विकृताननाः । (७०।१)

सीतां निर्भर्त्सयामासुर् वाक्यैः क्रूरैः सुदारुणैः ॥ (७०।२)

तृणवद् भाषितं तासां गणयामास जानकी । (७१।१)

तर्जितं च तदा तासां सीतां प्राप्य निरर्थकम् ॥ (७१।२)

वृथागर्जितनिश्चेष्टा राक्षस्यः पिशिताशनाः । (७२।१)

रावणाय शशंसुस्ताः सीताव्यवसितं महत् ॥ (७२।२)

ततस्ताः सहिताः सर्वा विहताशा निरुद्यमाः । (७३।१)

परिक्षिप्य समन्तात् तां निद्रावशम् उपागताः ॥ (७३।२)

तासु चैव प्रसुप्तासु सीता भर्तृहिते रता । (७४।१)

विलप्य करुणं दीना प्रशुशोच सुदुःखिता ॥ (७४।२)

तां चाहं तादृशीं दृष्ट्वा सीताया दारुणां दशाम् । (७५।१)

चिन्तयामास विश्रान्तो न च मे निर्वृतं मनः ॥ (७५।२)

संभाषणार्थे च मया जानक्याश्चिन्तितो विधिः । (७६।१)

इक्ष्वाकुकुलवंशस्तु ततो मम पुरस्कृतः ॥ (७६।२)

श्रुत्वा तु गदितां वाचं राजर्षिगणपूजिताम् । (७७।१)

प्रत्यभाषत मां देवी बाष्पैः पिहितलोचना ॥ (७७।२)

कस्त्वं केन कथं चेह प्राप्तो वानरपुंगव । (७८।१)

का च रामेण ते प्रीतिस्तन्मे शंसितुम् अर्हसि ॥ (७८।२)

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा अहम् अप्यब्रुवं वचः । (७९।१)

देवि रामस्य भर्तुस्ते सहायो भीमविक्रमः । (७९।२)

सुग्रीवो नाम विक्रान्तो वानरेन्द्रो महाबलः ॥ (७९।३)

तस्य मां विद्धि भृत्यं त्वं हनूमन्तम् इहागतम् । (८०।१)

भर्त्राहं प्रहितस्तुभ्यं रामेणाक्लिष्टकर्मणा ॥ (८०।२)

इदं च पुरुषव्याघ्रः श्रीमान् दाशरथिः स्वयम् । (८१।१)

अङ्गुलीयम् अभिज्ञानम् अदात् तुभ्यं यशस्विनि ॥ (८१।२)

तद् इच्छामि त्वयाज्ञप्तं देवि किं करवाण्यहम् । (८२।१)

रामलक्ष्मणयोः पार्श्वं नयामि त्वां किम् उत्तरम् ॥ (८२।२)

एतच्छ्रुत्वा विदित्वा च सीता जनकनन्दिनी । (८३।१)

आह रावणम् उत्साद्य राघवो मां नयत्विति ॥ (८३।२)

प्रणम्य शिरसा देवीम् अहम् आर्याम् अनिन्दिताम् । (८४।१)

राघवस्य मनोह्लादम् अभिज्ञानम् अयाचिषम् ॥ (८४।२)

एवम् उक्ता वरारोहा मणिप्रवरम् उत्तमम् । (८५।१)

प्रायच्छत् परमोद्विग्ना वाचा मां संदिदेश ह ॥ (८५।२)

ततस्तस्यै प्रणम्याहं राजपुत्र्यै समाहितः । (८६।१)

प्रदक्षिणं परिक्रामम् इहाभ्युद्गतमानसः ॥ (८६।२)

उत्तरं पुनर् एवाह निश्चित्य मनसा तदा । (८७।१)

हनूमन्मम वृत्तान्तं वक्तुम् अर्हसि राघवे ॥ (८७।२)

यथा श्रुत्वैव नचिरात् तावुभौ रामलक्ष्मणौ । (८८।१)

सुग्रीवसहितौ वीरावुपेयातां तथा कुरु ॥ (८८।२)

यद्यन्यथा भवेद् एतद् द्वौ मासौ जीवितं मम । (८९।१)

न मां द्रक्ष्यति काकुत्स्थो म्रिये साहम् अनाथवत् ॥ (८९।२)

तच्छ्रुत्वा करुणं वाक्यं क्रोधो माम् अभ्यवर्तत । (९०।१)

उत्तरं च मया दृष्टं कार्यशेषम् अनन्तरम् ॥ (९०।२)

ततो ऽवर्धत मे कायस्तदा पर्वतसंनिभः । (९१।१)

युद्धकाङ्क्षी वनं तच्च विनाशयितुम् आरभे ॥ (९१।२)

तद् भग्नं वनषण्डं तु भ्रान्तत्रस्तमृगद्विजम् । (९२।१)

प्रतिबुद्धा निरीक्षन्ते राक्षस्यो विकृताननाः ॥ (९२।२)

मां च दृष्ट्वा वने तस्मिन् समागम्य ततस्ततः । (९३।१)

ताः समभ्यागताः क्षिप्रं रावणायाचचक्षिरे ॥ (९३।२)

राजन् वनम् इदं दुर्गं तव भग्नं दुरात्मना । (९४।१)

वानरेण ह्यविज्ञाय तव वीर्यं महाबल ॥ (९४।२)

दुर्बुद्धेस्तस्य राजेन्द्र तव विप्रियकारिणः । (९५।१)

वधम् आज्ञापय क्षिप्रं यथासौ विलयं व्रजेत् ॥ (९५।२)

तच्छ्रुत्वा राक्षसेन्द्रेण विसृष्टा भृशदुर्जयाः । (९६।१)

राक्षसाः किंकरा नाम रावणस्य मनोऽनुगाः ॥ (९६।२)

तेषाम् अशीतिसाहस्रं शूलमुद्गरपाणिनाम् । (९७।१)

मया तस्मिन् वनोद्देशे परिघेण निषूदितम् ॥ (९७।२)

तेषां तु हतशेषा ये ते गता लघुविक्रमाः । (९८।१)

निहतं च मया सैन्यं रावणायाचचक्षिरे ॥ (९८।२)

ततो मे बुद्धिर् उत्पन्ना चैत्यप्रासादम् आक्रमम् ॥ (९९।१)

तत्रस्थान् राक्षसान् हत्वा शतं स्तम्भेन वै पुनः । (१००।१)

ललामभूतो लङ्काया मया विध्वंसितो रुषा ॥ (१००।२)

ततः प्रहस्तस्य सुतं जम्बुमालिनम् आदिशत् ॥ (१०१।१)

तम् अहं बलसम्पन्नं राक्षसं रणकोविदम् । (१०२।१)

परिघेणातिघोरेण सूदयामि सहानुगम् ॥ (१०२।२)

तच्छ्रुत्वा राक्षसेन्द्रस्तु मन्त्रिपुत्रान् महाबलान् । (१०३।१)

पदातिबलसम्पन्नान् प्रेषयामास रावणः । (१०३।२)

परिघेणैव तान् सर्वान्नयामि यमसादनम् ॥ (१०३।३)

मन्त्रिपुत्रान् हताञ् श्रुत्वा समरे लघुविक्रमान् । (१०४।१)

पञ्चसेनाग्रगाञ् शूरान् प्रेषयामास रावणः । (१०४।२)

तान् अहं सह सैन्यान् वै सर्वान् एवाभ्यसूदयम् ॥ (१०४।३)

ततः पुनर् दशग्रीवः पुत्रम् अक्षं महाबलम् । (१०५।१)

बहुभी राक्षसैः सार्धं प्रेषयामास संयुगे ॥ (१०५।२)

तं तु मन्दोदरी पुत्रं कुमारं रणपण्डितम् । (१०६।१)

सहसा खं समुत्क्रान्तं पादयोश्च गृहीतवान् । (१०६।२)

चर्मासिनं शतगुणं भ्रामयित्वा व्यपेषयम् ॥ (१०६।३)

तम् अक्षम् आगतं भग्नं निशम्य स दशाननः । (१०७।१)

तत इन्द्रजितं नाम द्वितीयं रावणः सुतम् । (१०७।२)

व्यादिदेश सुसंक्रुद्धो बलिनं युद्धदुर्मदम् ॥ (१०७।३)

तस्याप्यहं बलं सर्वं तं च राक्षसपुंगवम् । (१०८।१)

नष्टौजसं रणे कृत्वा परं हर्षम् उपागमम् ॥ (१०८।२)

महता हि महाबाहुः प्रत्ययेन महाबलः । (१०९।१)

प्रेषितो रावणेनैष सह वीरैर् मदोत्कटैः ॥ (१०९।२)

ब्राह्मेणास्त्रेण स तु मां प्रबध्नाच्चातिवेगतः । (११०।१)

रज्जूभिर् अभिबध्नन्ति ततो मां तत्र राक्षसाः ॥ (११०।२)

रावणस्य समीपं च गृहीत्वा माम् उपानयन् । (१११।१)

दृष्ट्वा संभाषितश्चाहं रावणेन दुरात्मना ॥ (१११।२)

पृष्टश्च लङ्कागमनं राक्षसानां च तद्वधम् । (११२।१)

तत् सर्वं च मया तत्र सीतार्थम् इति जल्पितम् ॥ (११२।२)

अस्याहं दर्शनाकाङ्क्षी प्राप्तस्त्वद्भवनं विभो । (११३।१)

मारुतस्यौरसः पुत्रो वानरो हनुमान् अहम् ॥ (११३।२)

रामदूतं च मां विद्धि सुग्रीवसचिवं कपिम् । (११४।१)

सो ऽहं दौत्येन रामस्य त्वत्समीपम् इहागतः ॥ (११४।२)

शृणु चापि समादेशं यद् अहं प्रब्रवीमि ते । (११५।१)

राक्षसेश हरीशस्त्वां वाक्यम् आह समाहितम् । (११५।२)

धर्मार्थकामसहितं हितं पथ्यम् इवाशनम् ॥ (११५।३)

वसतो ऋष्यमूके मे पर्वते विपुलद्रुमे । (११६।१)

राघवो रणविक्रान्तो मित्रत्वं समुपागतः ॥ (११६।२)

तेन मे कथितं राजन् भार्या मे रक्षसा हृता । (११७।१)

तत्र साहाय्यहेतोर् मे समयं कर्तुम् अर्हसि ॥ (११७।२)

वालिना हृतराज्येन सुग्रीवेण सह प्रभुः । (११८।१)

चक्रे ऽग्निसाक्षिकं सख्यं राघवः सहलक्ष्मणः ॥ (११८।२)

तेन वालिनम् उत्साद्य शरेणैकेन संयुगे । (११९।१)

वानराणां महाराजः कृतः संप्लवतां प्रभुः ॥ (११९।२)

तस्य साहाय्यम् अस्माभिः कार्यं सर्वात्मना त्विह । (१२०।१)

तेन प्रस्थापितस्तुभ्यं समीपम् इह धर्मतः ॥ (१२०।२)

क्षिप्रम् आनीयतां सीता दीयतां राघवस्य च । (१२१।१)

यावन्न हरयो वीरा विधमन्ति बलं तव ॥ (१२१।२)

वानराणां प्रभवो हि न केन विदितः पुरा । (१२२।१)

देवतानां सकाशं च ये गच्छन्ति निमन्त्रिताः ॥ (१२२।२)

इति वानरराजस्त्वाम् आहेत्यभिहितो मया । (१२३।१)

माम् ऐक्षत ततो रुष्टश्चक्षुषा प्रदहन्न् इव ॥ (१२३।२)

तेन वध्यो ऽहम् आज्ञप्तो रक्षसा रौद्रकर्मणा ॥ (१२४।१)

ततो विभीषणो नाम तस्य भ्राता महामतिः । (१२५।१)

तेन राक्षसराजो ऽसौ याचितो मम कारणात् ॥ (१२५।२)

दूतवध्या न दृष्टा हि राजशास्त्रेषु राक्षस । (१२६।१)

दूतेन वेदितव्यं च यथार्थं हितवादिना ॥ (१२६।२)

सुमहत्यपराधे ऽपि दूतस्यातुलविक्रमः । (१२७।१)

विरूपकरणं दृष्टं न वधो ऽस्तीह शास्त्रतः ॥ (१२७।२)

विभीषणेनैवम् उक्तो रावणः संदिदेश तान् । (१२८।१)

राक्षसान् एतद् एवाद्य लाङ्गूलं दह्यताम् इति ॥ (१२८।२)

ततस्तस्य वचः श्रुत्वा मम पुच्छं समन्ततः । (१२९।१)

वेष्टितं शणवल्कैश्च पटैः कार्पासकैस्तथा ॥ (१२९।२)

राक्षसाः सिद्धसंनाहास्ततस्ते चण्डविक्रमाः । (१३०।१)

तद् आदीप्यन्त मे पुच्छं हनन्तः काष्ठमुष्टिभिः ॥ (१३०।२)

बद्धस्य बहुभिः पाशैर् यन्त्रितस्य च राक्षसैः । (१३१।१)

न मे पीडा भवेत् काचिद् दिदृक्षोर् नगरीं दिवा ॥ (१३१।२)

ततस्ते राक्षसाः शूरा बद्धं माम् अग्निसंवृतम् । (१३२।१)

अघोषयन् राजमार्गे नगरद्वारम् आगताः ॥ (१३२।२)

ततो ऽहं सुमहद् रूपं संक्षिप्य पुनर् आत्मनः । (१३३।१)

विमोचयित्वा तं बन्धं प्रकृतिष्ठः स्थितः पुनः ॥ (१३३।२)

आयसं परिघं गृह्य तानि रक्षांस्यसूदयम् । (१३४।१)

ततस्तन्नगरद्वारं वेगेनाप्लुतवान् अहम् ॥ (१३४।२)

पुच्छेन च प्रदीप्तेन तां पुरीं साट्टगोपुराम् । (१३५।१)

दहाम्यहम् असंभ्रान्तो युगान्ताग्निर् इव प्रजाः ॥ (१३५।२)

दग्ध्वा लङ्कां पुनश्चैव शङ्का माम् अभ्यवर्तत । (१३६।१)

दहता च मया लङ्कां दग्धा सीता न संशयः ॥ (१३६।२)

अथाहं वाचम् अश्रौषं चारणानां शुभाक्षराम् । (१३७।१)

जानकी न च दग्धेति विस्मयोदन्तभाषिणाम् ॥ (१३७।२)

ततो मे बुद्धिर् उत्पन्ना श्रुत्वा ताम् अद्भुतां गिरम् । (१३८।१)

पुनर् दृष्टा च वैदेही विसृष्टश्च तया पुनः ॥ (१३८।२)

राघवस्य प्रभावेन भवतां चैव तेजसा । (१३९।१)

सुग्रीवस्य च कार्यार्थं मया सर्वम् अनुष्ठितम् ॥ (१३९।२)

एतत् सर्वं मया तत्र यथावद् उपपादितम् । (१४०।१)

अत्र यन्न कृतं शेषं तत् सर्वं क्रियताम् इति ॥ (१४०।२)