ततः प्रभातसमये दिवसे ऽथ चतुर्दशे । (१।१)

समेत्य राजकर्तारो भरतं वाक्यम् अब्रुवन् ॥ (१।२)

गतो दशरथः स्वर्गं यो नो गुरुतरो गुरुः । (२।१)

रामं प्रव्राज्य वै ज्येष्ठं लक्ष्मणं च महाबलम् ॥ (२।२)

त्वम् अद्य भव नो राजा राजपुत्र महायशः । (३।१)

संगत्या नापराध्नोति राज्यम् एतद् अनायकम् ॥ (३।२)

आभिषेचनिकं सर्वम् इदम् आदाय राघव । (४।१)

प्रतीक्षते त्वां स्वजनः श्रेणयश् च नृपात्मज ॥ (४।२)

राज्यं गृहाण भरत पितृपैतामहं महत् । (५।१)

अभिषेचय चात्मानं पाहि चास्मान् नरर्षभ ॥ (५।२)

आभिषेचनिकं भाण्डं कृत्वा सर्वं प्रदक्षिणम् । (६।१)

भरतस् तं जनं सर्वं प्रत्युवाच धृतव्रतः ॥ (६।२)

ज्येष्ठस्य राजता नित्यम् उचिता हि कुलस्य नः । (७।१)

नैवं भवन्तो मां वक्तुम् अर्हन्ति कुशला जनाः ॥ (७।२)

रामः पूर्वो हि नो भ्राता भविष्यति महीपतिः । (८।१)

अहं त्व् अरण्ये वत्स्यामि वर्षाणि नव पञ्च च ॥ (८।२)

युज्यतां महती सेना चतुरङ्गमहाबला । (९।१)

आनयिष्याम्य् अहं ज्येष्ठं भ्रातरं राघवं वनात् ॥ (९।२)

आभिषेचनिकं चैव सर्वम् एतद् उपस्कृतम् । (१०।१)

पुरस्कृत्य गमिष्यामि रामहेतोर् वनं प्रति ॥ (१०।२)

तत्रैव तं नरव्याघ्रम् अभिषिच्य पुरस्कृतम् । (११।१)

आनेष्यामि तु वै रामं हव्यवाहम् इवाध्वरात् ॥ (११।२)

न सकामां करिष्यामि स्वाम् इमां मातृगन्धिनीम् । (१२।१)

वने वत्स्याम्य् अहं दुर्गे रामो राजा भविष्यति ॥ (१२।२)

क्रियतां शिल्पिभिः पन्थाः समानि विषमाणि च । (१३।१)

रक्षिणश् चानुसंयान्तु पथि दुर्गविचारकाः ॥ (१३।२)

एवं सम्भाषमाणं तं रामहेतोर् नृपात्मजम् । (१४।१)

प्रत्युवाच जनः सर्वः श्रीमद्वाक्यम् अनुत्तमम् ॥ (१४।२)

एवं ते भाषमाणस्य पद्मा श्रीर् उपतिष्ठताम् । (१५।१)

यस् त्वं ज्येष्ठे नृपसुते पृथिवीं दातुम् इच्छसि ॥ (१५।२)

अनुत्तमं तद् वचनं नृपात्मज प्रभाषितं संश्रवणे निशम्य च । (१६।१)

प्रहर्षजास् तं प्रति बाष्पबिन्दवो निपेतुर् आर्यानननेत्रसम्भवाः ॥ (१६।२)

ऊचुस् ते वचनम् इदं निशम्य हृष्टाः सामात्याः सपरिषदो वियातशोकाः । (१७।१)

पन्थानं नरवरभक्तिमाञ् जनश् च व्यादिष्टस् तव वचनाच् च शिल्पिवर्गः ॥ (१७।२)