ततः प्रस्रवणं शैलं ते गत्वा चित्रकाननम् । (१।१)

प्रणम्य शिरसा रामं लक्ष्मणं च महाबलम् ॥ (१।२)

युवराजं पुरस्कृत्य सुग्रीवम् अभिवाद्य च । (२।१)

प्रवृत्तम् अथ सीतायाः प्रवक्तुम् उपचक्रमुः ॥ (२।२)

रावणान्तःपुरे रोधं राक्षसीभिश्च तर्जनम् । (३।१)

रामे समनुरागं च यश्चापि समयः कृतः ॥ (३।२)

एतद् आख्यान्ति ते सर्वे हरयो रामसंनिधौ । (४।१)

वैदेहीम् अक्षतां श्रुत्वा रामस्तूत्तरम् अब्रवीत् ॥ (४।२)

क्व सीता वर्तते देवी कथं च मयि वर्तते । (५।१)

एतन्मे सर्वम् आख्यात वैदेहीं प्रति वानराः ॥ (५।२)

रामस्य गदितं श्रुत्वा हरयो रामसंनिधौ । (६।१)

चोदयन्ति हनूमन्तं सीतावृत्तान्तकोविदम् ॥ (६।२)

श्रुत्वा तु वचनं तेषां हनूमान्मारुतात्मजः । (७।१)

उवाच वाक्यं वाक्यज्ञः सीताया दर्शनं यथा ॥ (७।२)

समुद्रं लङ्घयित्वाहं शतयोजनम् आयतम् । (८।१)

अगच्छं जानकीं सीतां मार्गमाणो दिदृक्षया ॥ (८।२)

तत्र लङ्केति नगरी रावणस्य दुरात्मनः । (९।१)

दक्षिणस्य समुद्रस्य तीरे वसति दक्षिणे ॥ (९।२)

तत्र दृष्टा मया सीता रावणान्तःपुरे सती । (१०।१)

संन्यस्य त्वयि जीवन्ती रामा राम मनोरथम् ॥ (१०।२)

दृष्टा मे राक्षसीमध्ये तर्ज्यमाना मुहुर् मुहुः । (११।१)

राक्षसीभिर् विरूपाभी रक्षिता प्रमदावने ॥ (११।२)

दुःखम् आपद्यते देवी तवादुःखोचिता सती । (१२।१)

रावणान्तःपुरे रुद्ध्वा राक्षसीभिः सुरक्षिता ॥ (१२।२)

एकवेणीधरा दीना त्वयि चिन्तापरायणा । (१३।१)

अधःशय्या विवर्णाङ्गी पद्मिनीव हिमागमे ॥ (१३।२)

रावणाद् विनिवृत्तार्था मर्तव्यकृतनिश्चया । (१४।१)

देवी कथंचित् काकुत्स्थ त्वन्मना मार्गिता मया ॥ (१४।२)

इक्ष्वाकुवंशविख्यातिं शनैः कीर्तयतानघ । (१५।१)

स मया नरशार्दूल विश्वासम् उपपादिता ॥ (१५।२)

ततः संभाषिता देवी सर्वम् अर्थं च दर्शिता । (१६।१)

रामसुग्रीवसख्यं च श्रुत्वा प्रीतिम् उपागता ॥ (१६।२)

नियतः समुदाचारो भक्तिश्चास्यास्तथा त्वयि । (१७।१)

एवं मया महाभागा दृष्टा जनकनन्दिनी । (१७।२)

उग्रेण तपसा युक्ता त्वद्भक्त्या पुरुषर्षभ ॥ (१७।३)

अभिज्ञानं च मे दत्तं यथावृत्तं तवान्तिके । (१८।१)

चित्रकूटे महाप्राज्ञ वायसं प्रति राघव ॥ (१८।२)

विज्ञाप्यश्च नरव्याघ्रो रामो वायुसुत त्वया । (१९।१)

अखिलेनेह यद् दृष्टम् इति माम् आह जानकी ॥ (१९।२)

इदं चास्मै प्रदातव्यं यत्नात् सुपरिरक्षितम् । (२०।१)

ब्रुवता वचनान्येवं सुग्रीवस्योपशृण्वतः ॥ (२०।२)

एष चूडामणिः श्रीमान्मया ते यत्नरक्षितः । (२१।१)

मनःशिलायास्तिलकस्तं स्मरस्वेति चाब्रवीत् ॥ (२१।२)

एष निर्यातितः श्रीमान्मया ते वारिसंभवः । (२२।१)

एतं दृष्ट्वा प्रमोदिष्ये व्यसने त्वाम् इवानघ ॥ (२२।२)

जीवितं धारयिष्यामि मासं दशरथात्मज । (२३।१)

ऊर्ध्वं मासान्न जीवेयं रक्षसां वशम् आगता ॥ (२३।२)

इति माम् अब्रवीत् सीता कृशाङ्गी धर्मचारिणी । (२४।१)

रावणान्तःपुरे रुद्धा मृगीवोत्फुल्ललोचना ॥ (२४।२)

एतद् एव मयाख्यातं सर्वं राघव यद् यथा । (२५।१)

सर्वथा सागरजले संतारः प्रविधीयताम् ॥ (२५।२)

तौ जाताश्वासौ राजपुत्रौ विदित्वा तच्चाभिज्ञानं राघवाय प्रदाय । (२६।१)

देव्या चाख्यातं सर्वम् एवानुपूर्व्याद् वाचा सम्पूर्णं वायुपुत्रः शशंस ॥ (२६।२)