तां तु पार्श्वे स्थितां प्रह्वां रामः सम्प्रेक्ष्य मैथिलीम् । (१।१)

हृदयान्तर्गतक्रोधो व्याहर्तुम् उपचक्रमे ॥ (१।२)

एषासि निर्जिता भद्रे शत्रुं जित्वा मया रणे । (२।१)

पौरुषाद् यद् अनुष्ठेयं तद् एतद् उपपादितम् ॥ (२।२)

गतो ऽस्म्यन्तम् अमर्षस्य धर्षणा संप्रमार्जिता । (३।१)

अवमानश्च शत्रुश्च मया युगपद् उद्धृतौ ॥ (३।२)

अद्य मे पौरुषं दृष्टम् अद्य मे सफलः श्रमः । (४।१)

अद्य तीर्णप्रतिज्ञत्वात् प्रभवामीह चात्मनः ॥ (४।२)

या त्वं विरहिता नीता चलचित्तेन रक्षसा । (५।१)

दैवसम्पादितो दोषो मानुषेण मया जितः ॥ (५।२)

सम्प्राप्तम् अवमानं यस्तेजसा न प्रमार्जति । (६।१)

कस्तस्य पुरुषार्थो ऽस्ति पुरुषस्याल्पतेजसः ॥ (६।२)

लङ्घनं च समुद्रस्य लङ्कायाश्चावमर्दनम् । (७।१)

सफलं तस्य तच्छ्लाघ्यम् अद्य कर्म हनूमतः ॥ (७।२)

युद्धे विक्रमतश्चैव हितं मन्त्रयतश्च मे । (८।१)

सुग्रीवस्य ससैन्यस्य सफलो ऽद्य परिश्रमः ॥ (८।२)

निर्गुणं भ्रातरं त्यक्त्वा यो मां स्वयम् उपस्थितः । (९।१)

विभीषणस्य भक्तस्य सफलो ऽद्य परिश्रमः ॥ (९।२)

इत्येवं ब्रुवतस्तस्य सीता रामस्य तद्वचः । (१०।१)

मृगीवोत्फुल्लनयना बभूवाश्रुपरिप्लुता ॥ (१०।२)

पश्यतस्तां तु रामस्य भूयः क्रोधो ऽभ्यवर्तत । (११।१)

प्रभूताज्यावसिक्तस्य पावकस्येव दीप्यतः ॥ (११।२)

स बद्ध्वा भ्रुकुटिं वक्त्रे तिर्यक्प्रेक्षितलोचनः । (१२।१)

अब्रवीत् परुषं सीतां मध्ये वानररक्षसाम् ॥ (१२।२)

यत् कर्तव्यं मनुष्येण धर्षणां परिमार्जता । (१३।१)

तत् कृतं सकलं सीते शत्रुहस्ताद् अमर्षणात् ॥ (१३।२)

निर्जिता जीवलोकस्य तपसा भावितात्मना । (१४।१)

अगस्त्येन दुराधर्षा मुनिना दक्षिणेव दिक् ॥ (१४।२)

विदितश्चास्तु भद्रं ते यो ऽयं रणपरिश्रमः । (१५।१)

स तीर्णः सुहृदां वीर्यान्न त्वदर्थं मया कृतः ॥ (१५।२)

रक्षता तु मया वृत्तम् अपवादं च सर्वशः । (१६।१)

प्रख्यातस्यात्मवंशस्य न्यङ्गं च परिमार्जता ॥ (१६।२)

प्राप्तचारित्रसंदेहा मम प्रतिमुखे स्थिता । (१७।१)

दीपो नेत्रातुरस्येव प्रतिकूलासि मे दृढम् ॥ (१७।२)

तद् गच्छ ह्यभ्यनुज्ञाता यथेष्टं जनकात्मजे । (१८।१)

एता दश दिशो भद्रे कार्यम् अस्ति न मे त्वया ॥ (१८।२)

कः पुमान् हि कुले जातः स्त्रियं परगृहोषिताम् । (१९।१)

तेजस्वी पुनर् आदद्यात् सुहृल्लेखेन चेतसा ॥ (१९।२)

रावणाङ्कपरिभ्रष्टां दृष्टां दुष्टेन चक्षुषा । (२०।१)

कथं त्वां पुनरादद्यां कुलं व्यपदिशन्महत् ॥ (२०।२)

तदर्थं निर्जिता मे त्वं यशः प्रत्याहृतं मया । (२१।१)

नास्ति मे त्वय्यभिष्वङ्गो यथेष्टं गम्यताम् इतः ॥ (२१।२)

इति प्रव्याहृतं भद्रे मयैतत् कृतबुद्धिना । (२२।१)

लक्ष्मणे भरते वा त्वं कुरु बुद्धिं यथासुखम् ॥ (२२।२)

सुग्रीवे वानरेन्द्रे वा राक्षसेन्द्रे विभीषणे । (२३।१)

निवेशय मनः सीते यथा वा सुखम् आत्मनः ॥ (२३।२)

न हि त्वां रावणो दृष्ट्वा दिव्यरूपां मनोरमाम् । (२४।१)

मर्षयते चिरं सीते स्वगृहे परिवर्तिनीम् ॥ (२४।२)

ततः प्रियार्हश्रवणा तद् अप्रियं प्रियाद् उपश्रुत्य चिरस्य मैथिली । (२५।१)

मुमोच बाष्पं सुभृशं प्रवेपिता गजेन्द्रहस्ताभिहतेव वल्लरी ॥ (२५।२)