पुरा त्रेतायुगे ह्यासीद् अरण्यं बहुविस्तरम् । (१।१)

समन्ताद् योजनशतं निर्मृगं पक्षिवर्जितम् ॥ (१।२)

तस्मिन्निर्मानुषे ऽरण्ये कुर्वाणस्तप उत्तमम् । (२।१)

अहम् आक्रमितुं सौम्य तद् अरण्यम् उपागमम् ॥ (२।२)

तस्य रूपम् अरण्यस्य निर्देष्टुं न शशाक ह । (३।१)

फलमूलैः सुखास्वादैर् बहुरूपैश्च पादपैः ॥ (३।२)

तस्यारण्यस्य मध्ये तु सरो योजनम् आयतम् । (४।१)

पद्मोत्पलसमाकीर्णं समतिक्रान्तशैवलम् ॥ (४।२)

तद् आश्चर्यम् इवात्यर्थं सुखास्वादम् अनुत्तमम् । (५।१)

अरजस्कं तथाक्षोभ्यं श्रीमत्पक्षिगणायुतम् ॥ (५।२)

तस्मिन् सरःसमीपे तु महद् अद्भुतम् आश्रमम् । (६।१)

पुराणं पुण्यम् अत्यर्थं तपस्विजनवर्जितम् ॥ (६।२)

तत्राहम् अवसं रात्रिं नैदाघीं पुरुषर्षभ । (७।१)

प्रभाते काल्यम् उत्थाय सरस्तद् उपचक्रमे ॥ (७।२)

अथापश्यं शवं तत्र सुपुष्टम् अजरं क्वचित् । (८।१)

तिष्ठन्तं परया लक्ष्म्या तस्मिंस्तोयाशये नृप ॥ (८।२)

तम् अर्थं चिन्तयानो ऽहं मुहूर्तं तत्र राघव । (९।१)

विष्ठितो ऽस्मि सरस्तीरे किं न्विदं स्याद् इति प्रभो ॥ (९।२)

अथापश्यं मुहूर्तात् तु दिव्यम् अद्भुतदर्शनम् । (१०।१)

विमानं परमोदारं हंसयुक्तं मनोजवम् ॥ (१०।२)

अत्यर्थं स्वर्गिणं तत्र विमाने रघुनन्दन । (११।१)

उपास्ते ऽप्सरसां वीर सहस्रं दिव्यभूषणम् । (११।२)

गान्ति गेयानि रम्याणि वादयन्ति तथापराः ॥ (११।३)

पश्यतो मे तदा राम विमानाद् अवरुह्य च । (१२।१)

तं शवं भक्षयामास स स्वर्गी रघुनन्दन ॥ (१२।२)

ततो भुक्त्वा यथाकामं मांसं बहु च सुष्ठु च । (१३।१)

अवतीर्य सरः स्वर्गी संस्प्रष्टुम् उपचक्रमे ॥ (१३।२)

उपस्पृश्य यथान्यायं स स्वर्गी पुरुषर्षभ । (१४।१)

आरोढुम् उपचक्राम विमानवरम् उत्तमम् ॥ (१४।२)

तम् अहं देवसंकाशम् आरोहन्तम् उदीक्ष्य वै । (१५।१)

अथाहम् अब्रुवं वाक्यं तम् एव पुरुषर्षभ ॥ (१५।२)

को भवान् देवसंकाश आहारश्च विगर्हितः । (१६।१)

त्वयायं भुज्यते सौम्य किमर्थं वक्तुम् अर्हसि ॥ (१६।२)

आश्चर्यम् ईदृशो भावो भास्वरो देवसंमतः । (१७।१)

आहारो गर्हितः सौम्य श्रोतुम् इच्छामि तत्त्वतः ॥ (१७।२)