अयोध्यां तु समालोक्य चिन्तयामास राघवः । (१।१)

चिन्तयित्वा ततो दृष्टिं वानरेषु न्यपातयत् ॥ (१।२)

प्रियकामः प्रियं रामस्ततस्त्वरितविक्रमम् । (२।१)

उवाच धीमांस्तेजस्वी हनूमन्तं प्लवंगमम् ॥ (२।२)

अयोध्यां त्वरितो गच्छ क्षिप्रं त्वं प्लवगोत्तम । (३।१)

जानीहि कच्चित् कुशली जनो नृपतिमन्दिरे ॥ (३।२)

शृङ्गवेरपुरं प्राप्य गुहं गहनगोचरम् । (४।१)

निषादाधिपतिं ब्रूहि कुशलं वचनान्मम ॥ (४।२)

श्रुत्वा तु मां कुशलिनम् अरोगं विगतज्वरम् । (५।१)

भविष्यति गुहः प्रीतः स ममात्मसमः सखा ॥ (५।२)

अयोध्यायाश्च ते मार्गं प्रवृत्तिं भरतस्य च । (६।१)

निवेदयिष्यति प्रीतो निषादाधिपतिर् गुहः ॥ (६।२)

भरतस्तु त्वया वाच्यः कुशलं वचनान्मम । (७।१)

सिद्धार्थं शंस मां तस्मै सभार्यं सहलक्ष्मणम् ॥ (७।२)

हरणं चापि वैदेह्या रावणेन बलीयसा । (८।१)

सुग्रीवेण च संवादं वालिनश्च वधं रणे ॥ (८।२)

मैथिल्यन्वेषणं चैव यथा चाधिगता त्वया । (९।१)

लङ्घयित्वा महातोयम् आपगापतिम् अव्ययम् ॥ (९।२)

उपयानं समुद्रस्य सागरस्य च दर्शनम् । (१०।१)

यथा च कारितः सेतू रावणश्च यथा हतः ॥ (१०।२)

वरदानं महेन्द्रेण ब्रह्मणा वरुणेन च । (११।१)

महादेवप्रसादाच्च पित्रा मम समागमम् ॥ (११।२)

जित्वा शत्रुगणान् रामः प्राप्य चानुत्तमं यशः । (१२।१)

उपयाति समृद्धार्थः सह मित्रैर् महाबलः ॥ (१२।२)

एतच्छ्रुत्वा यमाकारं भजते भरतस्ततः । (१३।१)

स च ते वेदितव्यः स्यात् सर्वं यच्चापि मां प्रति ॥ (१३।२)

ज्ञेयाः सर्वे च वृत्तान्ता भरतस्येङ्गितानि च । (१४।१)

तत्त्वेन मुखवर्णेन दृष्ट्या व्याभाषणेन च ॥ (१४।२)

सर्वकामसमृद्धं हि हस्त्यश्वरथसंकुलम् । (१५।१)

पितृपैतामहं राज्यं कस्य नावर्तयेन्मनः ॥ (१५।२)

संगत्या भरतः श्रीमान् राज्येनार्थी स्वयं भवेत् । (१६।१)

प्रशास्तु वसुधां सर्वाम् अखिलां रघुनन्दनः ॥ (१६।२)

तस्य बुद्धिं च विज्ञाय व्यवसायं च वानर । (१७।१)

यावन्न दूरं याताः स्मः क्षिप्रम् आगन्तुम् अर्हसि ॥ (१७।२)

इति प्रतिसमादिष्टो हनूमान्मारुतात्मजः । (१८।१)

मानुषं धारयन् रूपम् अयोध्यां त्वरितो ययौ ॥ (१८।२)

लङ्घयित्वा पितृपथं भुजगेन्द्रालयं शुभम् । (१९।१)

गङ्गायमुनयोर् भीमं संनिपातम् अतीत्य च ॥ (१९।२)

शृङ्गवेरपुरं प्राप्य गुहम् आसाद्य वीर्यवान् । (२०।१)

स वाचा शुभया हृष्टो हनूमान् इदम् अब्रवीत् ॥ (२०।२)

सखा तु तव काकुत्स्थो रामः सत्यपराक्रमः । (२१।१)

ससीतः सह सौमित्रिः स त्वां कुशलम् अब्रवीत् ॥ (२१।२)

पञ्चमीम् अद्य रजनीम् उषित्वा वचनान्मुनेः । (२२।१)

भरद्वाजाभ्यनुज्ञातं द्रक्ष्यस्यद्यैव राघवम् ॥ (२२।२)

एवम् उक्त्वा महातेजाः सम्प्रहृष्टतनूरुहः । (२३।१)

उत्पपात महावेगो वेगवान् अविचारयन् ॥ (२३।२)

सो ऽपश्यद् रामतीर्थं च नदीं वालुकिनीं तथा । (२४।१)

गोमतीं तां च सो ऽपश्यद् भीमं सालवनं तथा ॥ (२४।२)

स गत्वा दूरम् अध्वानं त्वरितः कपिकुञ्जरः । (२५।१)

आससाद द्रुमान् फुल्लान् नन्दिग्रामसमीपजान् ॥ (२५।२)

क्रोशमात्रे त्वयोध्यायाश्चीरकृष्णाजिनाम्बरम् । (२६।१)

ददर्श भरतं दीनं कृशम् आश्रमवासिनम् ॥ (२६।२)

जटिलं मलदिग्धाङ्गं भ्रातृव्यसनकर्शितम् । (२७।१)

फलमूलाशिनं दान्तं तापसं धर्मचारिणम् ॥ (२७।२)

समुन्नतजटाभारं वल्कलाजिनवाससं । (२८।१)

नियतं भावितात्मानं ब्रह्मर्षिसमतेजसं ॥ (२८।२)

पादुके ते पुरस्कृत्य शासन्तं वै वसुंधराम् । (२९।१)

चतुर्वर्ण्यस्य लोकस्य त्रातारं सर्वतो भयात् ॥ (२९।२)

उपस्थितम् अमात्यैश्च शुचिभिश्च पुरोहितैः । (३०।१)

बलमुख्यैश्च युक्तैश्च काषायाम्बरधारिभिः ॥ (३०।२)

न हि ते राजपुत्रं तं चीरकृष्णाजिनाम्बरम् । (३१।१)

परिमोक्तुं व्यवस्यन्ति पौरा वै धर्मवत्सलाः ॥ (३१।२)

तं धर्मम् इव धर्मज्ञं देववन्तम् इवापरम् । (३२।१)

उवाच प्राञ्जलिर् वाक्यं हनूमान्मारुतात्मजः ॥ (३२।२)

वसन्तं दण्डकारण्ये यं त्वं चीरजटाधरम् । (३३।१)

अनुशोचसि काकुत्स्थं स त्वा कुशलम् अब्रवीत् ॥ (३३।२)

प्रियम् आख्यामि ते देव शोकं त्यक्ष्यसि दारुणम् । (३४।१)

अस्मिन्मुहूर्ते भ्रात्रा त्वं रामेण सह संगतः ॥ (३४।२)

निहत्य रावणं रामः प्रतिलभ्य च मैथिलीम् । (३५।१)

उपयाति समृद्धार्थः सह मित्रैर् महाबलैः ॥ (३५।२)

लक्ष्मणश्च महातेजा वैदेही च यशस्विनी । (३६।१)

सीता समग्रा रामेण महेन्द्रेण शची यथा ॥ (३६।२)

एवम् उक्तो हनुमता भरतः कैकयीसुतः । (३७।१)

पपात सहसा हृष्टो हर्षान्मोहं जगाम ह ॥ (३७।२)

ततो मुहूर्ताद् उत्थाय प्रत्याश्वस्य च राघवः । (३८।१)

हनूमन्तम् उवाचेदं भरतः प्रियवादिनम् ॥ (३८।२)

अशोकजैः प्रीतिमयैः कपिम् आलिङ्ग्य संभ्रमात् । (३९।१)

सिषेच भरतः श्रीमान् विपुलैर् अश्रुबिन्दुभिः ॥ (३९।२)

देवो वा मानुषो वा त्वम् अनुक्रोशाद् इहागतः । (४०।१)

प्रियाख्यानस्य ते सौम्य ददामि ब्रुवतः प्रियम् ॥ (४०।२)

गवां शतसहस्रं च ग्रामाणां च शतं परम् । (४१।१)

सकुण्डलाः शुभाचारा भार्याः कन्याश्च षोडश ॥ (४१।२)

हेमवर्णाः सुनासोरूः शशिसौम्याननाः स्त्रियः । (४२।१)

सर्वाभरणसम्पन्नाः सम्पन्नाः कुलजातिभिः ॥ (४२।२)

निशम्य रामागमनं नृपात्मजः कपिप्रवीरस्य तदाद्भुतोपमम् । (४३।१)

प्रहर्षितो रामदिदृक्षयाभवत् पुनश्च हर्षाद् इदम् अब्रवीद् वचः ॥ (४३।२)