तम् एवं शोकसंतप्तं भरतं केकयीसुतम् । (१।१)

उवाच वदतां श्रेष्ठो वसिष्ठः श्रेष्ठवाग् ऋषिः ॥ (१।२)

अलं शोकेन भद्रं ते राजपुत्र महायशः । (२।१)

प्राप्तकालं नरपतेः कुरु संयानम् उत्तरम् ॥ (२।२)

वसिष्ठस्य वचः श्रुत्वा भरतो धारणां गतः । (३।१)

प्रेतकार्याणि सर्वाणि कारयामास धर्मवित् ॥ (३।२)

उद्धृतं तैलसंक्लेदात् स तु भूमौ निवेशितम् । (४।१)

आपीतवर्णवदनं प्रसुप्तम् इव भूमिपम् ॥ (४।२)

निवेश्य शयने चाग्र्ये नानारत्नपरिष्कृते । (५।१)

ततो दशरथं पुत्रो विललाप सुदुःखितः ॥ (५।२)

किं ते व्यवसितं राजन् प्रोषिते मय्य् अनागते । (६।१)

विवास्य रामं धर्मज्ञं लक्ष्मणं च महाबलम् ॥ (६।२)

क्व यास्यसि महाराज हित्वेमं दुःखितं जनम् । (७।१)

हीनं पुरुषसिंहेन रामेणाक्लिष्टकर्मणा ॥ (७।२)

योगक्षेमं तु ते राजन् को ऽस्मिन् कल्पयिता पुरे । (८।१)

त्वयि प्रयाते स्वस् तात रामे च वनम् आश्रिते ॥ (८।२)

विधवा पृथिवी राजंस् त्वया हीना न राजते । (९।१)

हीनचन्द्रेव रजनी नगरी प्रतिभाति माम् ॥ (९।२)

एवं विलपमानं तं भरतं दीनमानसम् । (१०।१)

अब्रवीद् वचनं भूयो वसिष्ठस् तु महान् ऋषिः ॥ (१०।२)

प्रेतकार्याणि यान्य् अस्य कर्तव्यानि विशांपतेः । (११।१)

तान्य् अव्यग्रं महाबाहो क्रियन्ताम् अविचारितम् ॥ (११।२)

तथेति भरतो वाक्यं वसिष्ठस्याभिपूज्य तत् । (१२।१)

ऋत्विक्पुरोहिताचार्यांस् त्वरयामास सर्वशः ॥ (१२।२)

ये त्व् अग्रतो नरेन्द्रस्य अग्न्यगाराद् बहिष्कृताः । (१३।१)

ऋत्विग्भिर् याजकैश् चैव ते ह्रियन्ते यथाविधि ॥ (१३।२)

शिबिकायाम् अथारोप्य राजानं गतचेतनम् । (१४।१)

बाष्पकण्ठा विमनसस् तम् ऊहुः परिचारकाः ॥ (१४।२)

हिरण्यं च सुवर्णं च वासांसि विविधानि च । (१५।१)

प्रकिरन्तो जना मार्गं नृपतेर् अग्रतो ययुः ॥ (१५।२)

चन्दनागुरुनिर्यासान् सरलं पद्मकं तथा । (१६।१)

देवदारूणि चाहृत्य चितां चक्रुस् तथापरे ॥ (१६।२)

गन्धान् उच्चावचांश् चान्यांस् तत्र दत्त्वाथ भूमिपम् । (१७।१)

ततः संवेशयामासुश् चितामध्ये तम् ऋत्विजः ॥ (१७।२)

तथा हुताशनं हुत्वा जेपुस् तस्य तदर्त्विजः । (१८।१)

जगुश् च ते यथाशास्त्रं तत्र सामानि सामगाः ॥ (१८।२)

शिबिकाभिश् च यानैश् च यथार्हं तस्य योषितः । (१९।१)

नगरान् निर्ययुस् तत्र वृद्धैः परिवृतास् तदा ॥ (१९।२)

प्रसव्यं चापि तं चक्रुर् ऋत्विजो ऽग्निचितं नृपम् । (२०।१)

स्त्रियश् च शोकसंतप्ताः कौसल्याप्रमुखास् तदा ॥ (२०।२)

क्रौञ्चीनाम् इव नारीणां निनादस् तत्र शुश्रुवे । (२१।१)

आर्तानां करुणं काले क्रोशन्तीनां सहस्रशः ॥ (२१।२)

ततो रुदन्त्यो विवशा विलप्य च पुनः पुनः । (२२।१)

यानेभ्यः सरयूतीरम् अवतेरुर् वराङ्गनाः ॥ (२२।२)

कृतोदकं ते भरतेन सार्धं नृपाङ्गना मन्त्रिपुरोहिताश् च । (२३।१)

पुरं प्रविश्याश्रुपरीतनेत्रा भूमौ दशाहं व्यनयन्त दुःखम् ॥ (२३।२)