महामात्रवचः श्रुत्वा रामो दशरथं तदा । (१।१)

अन्वभाषत वाक्यं तु विनयज्ञो विनीतवत् ॥ (१।२)

त्यक्तभोगस्य मे राजन् वने वन्येन जीवतः । (२।१)

किं कार्यम् अनुयात्रेण त्यक्तसङ्गस्य सर्वतः ॥ (२।२)

यो हि दत्त्वा द्विपश्रेष्ठं कक्ष्यायां कुरुते मनः । (३।१)

रज्जुस्नेहेन किं तस्य त्यजतः कुञ्जरोत्तमम् ॥ (३।२)

तथा मम सतां श्रेष्ठ किं ध्वजिन्या जगत्पते । (४।१)

सर्वाण्य् एवानुजानामि चीराण्य् एवानयन्तु मे ॥ (४।२)

खनित्रपिटके चोभे ममानयत गच्छतः । (५।१)

चतुर्दश वने वासं वर्षाणि वसतो मम ॥ (५।२)

अथ चीराणि कैकेयी स्वयम् आहृत्य राघवम् । (६।१)

उवाच परिधत्स्वेति जनौघे निरपत्रपा ॥ (६।२)

स चीरे पुरुषव्याघ्रः कैकेय्याः प्रतिगृह्य ते । (७।१)

सूक्ष्मवस्त्रम् अवक्षिप्य मुनिवस्त्राण्य् अवस्त ह ॥ (७।२)

लक्ष्मणश् चापि तत्रैव विहाय वसने शुभे । (८।१)

तापसाच् छादने चैव जग्राह पितुर् अग्रतः ॥ (८।२)

अथात्मपरिधानार्थं सीता कौशेयवासिनी । (९।१)

समीक्ष्य चीरं संत्रस्ता पृषती वागुराम् इव ॥ (९।२)

सा व्यपत्रपमाणेव प्रतिगृह्य च दुर्मनाः । (१०।१)

गन्धर्वराजप्रतिमं भर्तारम् इदम् अब्रवीत् । (१०।२)

कथं नु चीरं बध्नन्ति मुनयो वनवासिनः ॥ (१०।३)

कृत्वा कण्ठे च सा चीरम् एकम् आदाय पाणिना । (११।१)

तस्थौ ह्य् अकुशला तत्र व्रीडिता जनकात्मजा ॥ (११।२)

तस्यास् तत् क्षिप्रम् आगम्य रामो धर्मभृतां वरः । (१२।१)

चीरं बबन्ध सीतायाः कौशेयस्योपरि स्वयम् ॥ (१२।२)

तस्यां चीरं वसानायां नाथवत्याम् अनाथवत् । (१३।१)

प्रचुक्रोश जनः सर्वो धिक् त्वां दशरथं त्व् इति ॥ (१३।२)

स निःश्वस्योष्णम् ऐक्ष्वाकस् तां भार्याम् इदम् अब्रवीत् । (१४।१)

कैकेयि कुशचीरेण न सीता गन्तुम् अर्हति ॥ (१४।२)

ननु पर्याप्तम् एतत् ते पापे रामविवासनम् । (१५।१)

किम् एभिः कृपणैर् भूयः पातकैर् अपि ते कृतैः ॥ (१५।२)

एवं ब्रुवन्तं पितरं रामः सम्प्रस्थितो वनम् । (१६।१)

अवाक्शिरसम् आसीनम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१६।२)

इयं धार्मिक कौसल्या मम माता यशस्विनी । (१७।१)

वृद्धा चाक्षुद्रशीला च न च त्वां देवगर्हिते ॥ (१७।२)

मया विहीनां वरद प्रपन्नां शोकसागरम् । (१८।१)

अदृष्टपूर्वव्यसनां भूयः संमन्तुम् अर्हसि ॥ (१८।२)

इमां महेन्द्रोपमजातगर्भिणीं तथा विधातुं जननीं ममार्हसि । (१९।१)

यथा वनस्थे मयि शोककर्शिता न जीवितं न्यस्य यमक्षयं व्रजेत् ॥ (१९।२)