प्रतिगृह्य च तत् सर्वम् उपायनम् उपाहृतम् । (१।१)

वानरान् सान्त्वयित्वा च सर्वान् एव व्यसर्जयत् ॥ (१।२)

विसर्जयित्वा स हरीञ् शूरांस् तान् कृतकर्मणः । (२।१)

मेने कृतार्थम् आत्मानं राघवं च महाबलम् ॥ (२।२)

स लक्ष्मणो भीमबलं सर्ववानरसत्तमम् । (३।१)

अब्रवीत् प्रश्रितं वाक्यं सुग्रीवं संप्रहर्षयन् । (३।२)

किष्किन्धाया विनिष्क्राम यदि ते सौम्य रोचते ॥ (३।३)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा लक्ष्मणस्य सुभाषितम् । (४।१)

सुग्रीवः परमप्रीतो वाक्यम् एतद् उवाच ह ॥ (४।२)

एवं भवतु गच्छामः स्थेयं त्वच्छासने मया । (५।१)

तम् एवम् उक्त्वा सुग्रीवो लक्ष्मणं शुभलक्ष्मणम् ॥ (५।२)

विसर्जयामास तदा ताराम् अन्याश् च योषितः । (६।१)

एतेत्य् उच्चैर् हरिवरान् सुग्रीवः समुदाहरत् ॥ (६।२)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा हरयः शीघ्रम् आययुः । (७।१)

बद्धाञ्जलिपुटाः सर्वे ये स्युः स्त्रीदर्शनक्षमाः ॥ (७।२)

तान् उवाच ततः प्राप्तान् राजार्कसदृशप्रभः । (८।१)

उपस्थापयत क्षिप्रं शिबिकां मम वानराः ॥ (८।२)

श्रुत्वा तु वचनं तस्य हरयः शीघ्रविक्रमाः । (९।१)

समुपस्थापयामासुः शिबिकां प्रियदर्शनाम् ॥ (९।२)

ताम् उपस्थापितां दृष्ट्वा शिबिकां वानराधिपः । (१०।१)

लक्ष्मणारुह्यतां शीघ्रम् इति सौमित्रिम् अब्रवीत् ॥ (१०।२)

इत्य् उक्त्वा काञ्चनं यानं सुग्रीवः सूर्यसंनिभम् । (११।१)

बृहद्भिर् हरिभिर् युक्तम् आरुरोह सलक्ष्मणः ॥ (११।२)

पाण्डुरेणातपत्रेण ध्रियमाणेन मूर्धनि । (१२।१)

शुक्लैश् च बालव्यजनैर् धूयमानैः समन्ततः ॥ (१२।२)

शङ्खभेरीनिनादैश् च बन्दिभिश् चाभिवन्दितः । (१३।१)

निर्ययौ प्राप्य सुग्रीवो राज्यश्रियम् अनुत्तमाम् ॥ (१३।२)

स वानरशतैस् तीक्ष्णैर् बहुभिः शस्त्रपाणिभिः । (१४।१)

परिकीर्णो ययौ तत्र यत्र रामो व्यवस्थितः ॥ (१४।२)

स तं देशम् अनुप्राप्य श्रेष्ठं रामनिषेवितम् । (१५।१)

अवातरन् महातेजाः शिबिकायाः सलक्ष्मणः ॥ (१५।२)

आसाद्य च ततो रामं कृताञ्जलिपुटो ऽभवत् । (१६।१)

कृताञ्जलौ स्थिते तस्मिन् वानराश् चभवंस् तथा ॥ (१६।२)

तटाकम् इव तद् दृष्ट्वा रामः कुड्मलपङ्कजम् । (१७।१)

वानराणां महत् सैन्यं सुग्रीवे प्रीतिमान् अभूत् ॥ (१७।२)

पादयोः पतितं मूर्ध्ना तम् उत्थाप्य हरीश्वरम् । (१८।१)

प्रेम्णा च बहुमानाच्च राघवः परिषस्वजे ॥ (१८।२)

परिष्वज्य च धर्मात्मा निषीदेति ततो ऽब्रवीत् । (१९।१)

तं निषण्णं ततो दृष्ट्वा क्षितौ रामो ऽब्रवीद् वचः ॥ (१९।२)

धर्मम् अर्थं च कामं च काले यस् तु निषेवते । (२०।१)

विभज्य सततं वीर स राजा हरिसत्तम ॥ (२०।२)

हित्वा धर्मं तथार्थं च कामं यस् तु निषेवते । (२१।१)

स वृक्षाग्रे यथा सुप्तः पतितः प्रतिबुध्यते ॥ (२१।२)

अमित्राणां वधे युक्तो मित्राणां संग्रहे रतः । (२२।१)

त्रिवर्गफलभोक्ता तु राजा धर्मेण युज्यते ॥ (२२।२)

उद्योगसमयस् त्व् एष प्राप्तः शत्रुविनाशन । (२३।१)

संचिन्त्यतां हि पिङ्गेश हरिभिः सह मन्त्रिभिः ॥ (२३।२)

एवम् उक्तस् तु सुग्रीवो रामं वचनम् अब्रवीत् ॥ (२४।१)

प्रनष्टा श्रीश् च कीर्तिश् च कपिराज्यं च शाश्वतम् । (२५।१)

त्वत्प्रसादान् महाबाहो पुनः प्राप्तम् इदं मया ॥ (२५।२)

तव देव प्रसादाच्च भ्रातुश् च जयतां वर । (२६।१)

कृतं न प्रतिकुर्याद् यः पुरुषाणां स दूषकः ॥ (२६।२)

एते वानरमुख्याश् च शतशः शत्रुसूदन । (२७।१)

प्राप्ताश् चादाय बलिनः पृथिव्यां सर्ववानरान् ॥ (२७।२)

ऋक्षाश् चावहिताः शूरा गोलाङ्गूलाश् च राघव । (२८।१)

कान्तारवनदुर्गाणाम् अभिज्ञा घोरदर्शनाः ॥ (२८।२)

देवगन्धर्वपुत्राश् च वानराः कामरूपिणः । (२९।१)

स्वैः स्वैः परिवृताः सैन्यैर् वर्तन्ते पथि राघव ॥ (२९।२)

शतैः शतसहस्रैश् च कोटिभिश् च प्लवंगमाः । (३०।१)

अयुतैश् चावृता वीराः शङ्कुभिश् च परंतप ॥ (३०।२)

अर्बुदैर् अर्बुदशतैर् मध्यैश् चान्तैश् च वानराः । (३१।१)

समुद्रैश् च परार्धैश् च हरयो हरियूथपाः ॥ (३१।२)

आगमिष्यन्ति ते राजन् महेन्द्रसमविक्रमाः । (३२।१)

मेरुमन्दरसंकाशा विन्ध्यमेरुकृतालयाः ॥ (३२।२)

ते त्वाम् अभिगमिष्यन्ति राक्षसं ये सबान्धवम् । (३३।१)

निहत्य रावणं संख्ये ह्य् आनयिष्यन्ति मैथिलीम् ॥ (३३।२)

ततस् तम् उद्योगम् अवेक्ष्य बुद्धिमान् हरिप्रवीरस्य निदेशवर्तिनः । (३४।१)

बभूव हर्षाद् वसुधाधिपात्मजः प्रबुद्धनीलोत्पलतुल्यदर्शनः ॥ (३४।२)