निवर्तमानः संहृष्टो रावणः स दुरात्मवान् । (१।१)

जह्रे पथि नरेन्द्रर्षिदेवगन्धर्वकन्यकाः ॥ (१।२)

दर्शनीयां हि यां रक्षः कन्यां स्त्रीं वाथ पश्यति । (२।१)

हत्वा बन्धुजनं तस्या विमाने संन्यवेशयत् ॥ (२।२)

तत्र पन्नगयक्षाणां मानुषाणां च रक्षसाम् । (३।१)

दैत्यानां दानवानां च कन्या जग्राह रावणः ॥ (३।२)

दीर्घकेश्यः सुचार्वङ्ग्यः पूर्णचन्द्रनिभाननाः । (४।१)

शोकायत्तास्तरुण्यश्च समस्ताः स्तननम्रिताः ॥ (४।२)

तुल्यम् अग्न्यर्चिषां तत्र शोकाग्निभयसंभवम् । (५।१)

प्रवेपमाना दुःखार्ता मुमुचुर् बाष्पजं जलम् ॥ (५।२)

तासां निश्वसमानानां निश्वासैः सम्प्रदीपितम् । (६।१)

अग्निहोत्रम् इवाभाति संनिरुद्धाग्निपुष्पकम् ॥ (६।२)

काचिद् दध्यौ सुदुःखार्ता हन्याद् अपि हि माम् अयम् । (७।१)

स्मृत्वा मातॄः पितॄन् भ्रातॄन् पुत्रान् वै श्वशुरान् अपि । (७।२)

दुःखशोकसमाविष्टा विलेपुः सहिताः स्त्रियः ॥ (७।३)

कथं नु खलु मे पुत्रः करिष्यति मया विना । (८।१)

कथं माता कथं भ्राता निमग्नाः शोकसागरे ॥ (८।२)

हा कथं नु करिष्यामि भर्तारं दैवतं विना । (९।१)

मृत्यो प्रसीद याचे त्वां नय मां यमसादनम् ॥ (९।२)

किं नु मे दुष्कृतं कर्म कृतं देहान्तरे पुरा । (१०।१)

ततो ऽस्मि धर्षितानेन पतिता शोकसागरे ॥ (१०।२)

न खल्विदानीं पश्यामि दुःखस्यान्तम् इहात्मनः । (११।१)

अहो धिङ्मानुषांल्लोकान्नास्ति खल्वधमः परः ॥ (११।२)

यद् दुर्बला बलवता बान्धवा रावणेन मे । (१२।१)

उदितेनैव सूर्येण तारका इव नाशिताः ॥ (१२।२)

अहो सुबलवद् रक्षो वधोपायेषु रज्यते । (१३।१)

अहो दुर्वृत्तम् आत्मानं स्वयम् एव न बुध्यते ॥ (१३।२)

सर्वथा सदृशस्तावद् विक्रमो ऽस्य दुरात्मनः । (१४।१)

इदं त्वसदृशं कर्म परदाराभिमर्शनम् ॥ (१४।२)

यस्माद् एष परक्यासु स्त्रीषु रज्यति दुर्मतिः । (१५।१)

तस्माद्धि स्त्रीकृतेनैव वधं प्राप्स्यति रावणः ॥ (१५।२)

शप्तः स्त्रीभिः स तु तदा हततेजाः सुनिष्प्रभः । (१६।१)

पतिव्रताभिः साध्वीभिः स्थिताभिः साधुवर्त्मनि ॥ (१६।२)

एवं विलपमानासु रावणो राक्षसाधिपः । (१७।१)

प्रविवेश पुरीं लङ्कां पूज्यमानो निशाचरैः ॥ (१७।२)

ततो राक्षसराजस्य स्वसा परमदुःखिता । (१८।१)

पादयोः पतिता तस्य वक्तुम् एवोपचक्रमे ॥ (१८।२)

ततः स्वसारम् उत्थाप्य रावणः परिसान्त्वयन् । (१९।१)

अब्रवीत् किम् इदं भद्रे वक्तुम् अर्हसि मे द्रुतम् ॥ (१९।२)

सा बाष्पपरिरुद्धाक्षी राक्षसी वाक्यम् अब्रवीत् । (२०।१)

हतास्मि विधवा राजंस्त्वया बलवता कृता ॥ (२०।२)

एते वीर्यात् त्वया राजन् दैत्या विनिहता रणे । (२१।१)

कालकेया इति ख्याता महाबलपराक्रमाः ॥ (२१।२)

तत्र मे निहतो भर्ता गरीयाञ्जीविताद् अपि । (२२।१)

स त्वया दयितस्तत्र भ्रात्रा शत्रुसमेन वै ॥ (२२।२)

या त्वयास्मि हता राजन् स्वयम् एवेह बन्धुना । (२३।१)

दुःखं वैधव्यशब्दं च दत्तं भोक्ष्याम्यहं त्वया ॥ (२३।२)

ननु नाम त्वया रक्ष्यो जामाता समरेष्वपि । (२४।१)

तं निहत्य रणे राजन् स्वयम् एव न लज्जसे ॥ (२४।२)

एवम् उक्तस्तया रक्षो भगिन्या क्रोशमानया । (२५।१)

अब्रवीत् सान्त्वयित्वा तां सामपूर्वम् इदं वचः ॥ (२५।२)

अलं वत्से विषादेन न भेतव्यं च सर्वशः । (२६।१)

मानदानविशेषैस्त्वां तोषयिष्यामि नित्यशः ॥ (२६।२)

युद्धे प्रमत्तो व्याक्षिप्तो जयकाङ्क्षी क्षिपञ्शरान् । (२७।१)

नावगच्छामि युद्धेषु स्वान् परान् वाप्यहं शुभे । (२७।२)

तेनासौ निहतः संख्ये मया भर्ता तव स्वसः ॥ (२७।३)

अस्मिन् काले तु यत् प्राप्तं तत् करिष्यामि ते हितम् । (२८।१)

भ्रातुर् ऐश्वर्यसंस्थस्य खरस्य भव पार्श्वतः ॥ (२८।२)

चतुर्दशानां भ्राता ते सहस्राणां भविष्यति । (२९।१)

प्रभुः प्रयाणे दाने च राक्षसानां महौजसाम् ॥ (२९।२)

तत्र मातृष्वसुः पुत्रो भ्राता तव खरः प्रभुः । (३०।१)

भविष्यति सदा कुर्वन् यद् वक्ष्यसि वचः स्वयम् ॥ (३०।२)

शीघ्रं गच्छत्वयं शूरो दण्डकान् परिरक्षितुम् । (३१।१)

दूषणो ऽस्य बलाध्यक्षो भविष्यति महाबलः ॥ (३१।२)

स हि शप्तो वनोद्देशः क्रुद्धेनोशनसा पुरा । (३२।१)

राक्षसानाम् अयं वासो भविष्यति न संशयः ॥ (३२।२)

एवम् उक्त्वा दशग्रीवः सैन्यं तस्यादिदेश ह । (३३।१)

चतुर्दश सहस्राणि रक्षसां कामरूपिणाम् ॥ (३३।२)

स तैः सर्वैः परिवृतो राक्षसैर् घोरदर्शनैः । (३४।१)

खरः सम्प्रययौ शीघ्रं दण्डकान् अकुतोभयः ॥ (३४।२)

स तत्र कारयामास राज्यं निहतकण्टकम् । (३५।१)

सा च शूर्पणखा प्रीता न्यवसद् दण्डकावने ॥ (३५।२)