ते दूता रामवाक्येन चोदिता लघुविक्रमाः । (१।१)

प्रजग्मुर् मधुरां शीघ्रं चक्रुर् वासं न चाध्वनि ॥ (१।२)

ततस्त्रिभिर् अहोरात्रैः सम्प्राप्य मधुराम् अथ । (२।१)

शत्रुघ्नाय यथावृत्तम् आचख्युः सर्वम् एव तत् ॥ (२।२)

लक्ष्मणस्य परित्यागं प्रतिज्ञां राघवस्य च । (३।१)

पुत्रयोर् अभिषेकं च पौरानुगमनं तथा ॥ (३।२)

कुशस्य नगरी रम्या विन्ध्यपर्वतरोधसि । (४।१)

कुशावतीति नाम्ना सा कृता रामेण धीमता ॥ (४।२)

श्राविता च पुरी रम्या श्रावतीति लवस्य च । (५।१)

अयोध्यां विजनां चैव भरतं राघवानुगम् ॥ (५।२)

एवं सर्वं निवेद्याशु शत्रुघ्नाय महात्मने । (६।१)

विरेमुस्ते ततो दूतास्त्वर राजन्न् इति ब्रुवन् ॥ (६।२)

श्रुत्वा तं घोरसंकाशं कुलक्षयम् उपस्थितम् । (७।१)

प्रकृतीस्तु समानीय काञ्चनं च पुरोहितम् ॥ (७।२)

तेषां सर्वं यथावृत्तम् आख्याय रघुनन्दनः । (८।१)

आत्मनश्च विपर्यासं भविष्यं भ्रातृभिः सह ॥ (८।२)

ततः पुत्रद्वयं वीरः सो ऽभ्यषिञ्चन्नराधिपः । (९।१)

सुबाहुर् मधुरां लेभे शत्रुघाती च वैदिशम् ॥ (९।२)

द्विधाकृत्वा तु तां सेनां माधुरीं पुत्रयोर् द्वयोः । (१०।१)

धनधान्यसमायुक्तौ स्थापयामास पार्थिवौ ॥ (१०।२)

ततो विसृज्य राजानं वैदिशे शत्रुघातिनम् । (११।१)

जगाम त्वरितो ऽयोध्यां रथेनैकेन राघवः ॥ (११।२)

स ददर्श महात्मानं ज्वलन्तम् इव पावकम् । (१२।१)

क्षौमसूक्ष्माम्बरधरं मुनिभिः सार्धम् अक्षयैः ॥ (१२।२)

सो ऽभिवाद्य ततो रामं प्राञ्जलिः प्रयतेन्द्रियः । (१३।१)

उवाच वाक्यं धर्मज्ञो धर्मम् एवानुचिन्तयन् ॥ (१३।२)

कृत्वाभिषेकं सुतयोर् युक्तं राघवयोर् धनैः । (१४।१)

तवानुगमने राजन् विद्धि मां कृतनिश्चयम् ॥ (१४।२)

न चान्यद् अत्र वक्तव्यं दुस्तरं तव शासनम् । (१५।१)

त्यक्तुं नार्हसि मां वीर भक्तिमन्तं विशेषतः ॥ (१५।२)

तस्य तां बुद्धिम् अक्लीबां विज्ञाय रघुनन्दनः । (१६।१)

बाढम् इत्येव शत्रुघ्नं रामो वचनम् अब्रवीत् ॥ (१६।२)

तस्य वाक्यस्य वाक्यान्ते वानराः कामरूपिणः । (१७।१)

ऋक्षराक्षससंघाश्च समापेतुर् अनेकशः ॥ (१७।२)

देवपुत्रा ऋषिसुता गन्धर्वाणां सुतास्तथा । (१८।१)

रामक्षयं विदित्वा ते सर्व एव समागताः ॥ (१८।२)

ते रामम् अभिवाद्याहुः सर्व एव समागताः । (१९।१)

तवानुगमने राजन् सम्प्राप्ताः स्म महायशः ॥ (१९।२)

यदि राम विनास्माभिर् गच्छेस्त्वं पुरुषर्षभ । (२०।१)

यमदण्डम् इवोद्यम्य त्वया स्म विनिपातिताः ॥ (२०।२)

एवं तेषां वचः श्रुत्वा ऋक्षवानररक्षसाम् । (२१।१)

विभीषणम् अथोवाच मधुरं श्लक्ष्णया गिरा ॥ (२१।२)

यावत् प्रजा धरिष्यन्ति तावत् त्वं वै विभीषण । (२२।१)

राक्षसेन्द्र महावीर्य लङ्कास्थः स्वं धरिष्यसि ॥ (२२।२)

प्रजाः संरक्ष धर्मेण नोत्तरं वक्तुम् अर्हसि ॥ (२३।१)

तम् एवम् उक्त्वा काकुत्स्थो हनूमन्तम् अथाब्रवीत् । (२४।१)

जीविते कृतबुद्धिस्त्वं मा प्रतिज्ञां विलोपय ॥ (२४।२)

मत्कथाः प्रचरिष्यन्ति यावल्लोके हरीश्वर । (२५।१)

तावत् त्वं धारयन् प्राणान् प्रतिज्ञाम् अनुपालय ॥ (२५।२)

तथैवम् उक्त्वा काकुत्स्थः सर्वांस्तान् ऋक्षवानरान् । (२६।१)

मया सार्धं प्रयातेति तदा तान् राघवो ऽब्रवीत् ॥ (२६।२)