ततः कृतोदकं स्नातं तं गृध्रं हरियूथपाः । (१।१)

उपविष्टा गिरौ दुर्गे परिवार्य समन्ततः ॥ (१।२)

तम् अङ्गदम् उपासीनं तैः सर्वैर् हरिभिर् वृतम् । (२।१)

जनितप्रत्ययो हर्षात् संपातिः पुनर् अब्रवीत् ॥ (२।२)

कृत्वा निःशब्दम् एकाग्राः शृण्वन्तु हरयो मम । (३।१)

तत्त्वं संकीर्तयिष्यामि यथा जानामि मैथिलीम् ॥ (३।२)

अस्य विन्ध्यस्य शिखरे पतितो ऽस्मि पुरा वने । (४।१)

सूर्यातपपरीताङ्गो निर्दग्धः सूर्यरश्मिभिः ॥ (४।२)

लब्धसंज्ञस्तु षड्रात्राद् विवशो विह्वलन्न् इव । (५।१)

वीक्षमाणो दिशः सर्वा नाभिजानामि किंचन ॥ (५।२)

ततस्तु सागराञ् शैलान्नदीः सर्वाः सरांसि च । (६।१)

वनान्यटविदेशांश्च समीक्ष्य मतिर् आगमत् ॥ (६।२)

हृष्टपक्षिगणाकीर्णः कन्दरान्तरकूटवान् । (७।१)

दक्षिणस्योदधेस्तीरे विन्ध्यो ऽयम् इति निश्चितः ॥ (७।२)

आसीच्चात्राश्रमं पुण्यं सुरैर् अपि सुपूजितम् । (८।१)

ऋषिर् निशाकरो नाम यस्मिन्न् उग्रतपाभवत् ॥ (८।२)

अष्टौ वर्षसहस्राणि तेनास्मिन्न् ऋषिणा विना । (९।१)

वसतो मम धर्मज्ञाः स्वर्गते तु निशाकरे ॥ (९।२)

अवतीर्य च विन्ध्याग्रात् कृच्छ्रेण विषमाच्छनैः । (१०।१)

तीक्ष्णदर्भां वसुमतीं दुःखेन पुनर् आगतः ॥ (१०।२)

तम् ऋषिं द्रष्टुकामो ऽस्मि दुःखेनाभ्यागतो भृशम् । (११।१)

जटायुषा मया चैव बहुशो ऽभिगतो हि सः ॥ (११।२)

तस्याश्रमपदाभ्याशे ववुर् वाताः सुगन्धिनः । (१२।१)

वृक्षो नापुष्पितः कश्चिद् अफलो वा न दृश्यते ॥ (१२।२)

उपेत्य चाश्रमं पुण्यं वृक्षमूलम् उपाश्रितः । (१३।१)

द्रष्टुकामः प्रतीक्षे च भगवन्तं निशाकरम् ॥ (१३।२)

अथापश्यम् अदूरस्थम् ऋषिं ज्वलिततेजसम् । (१४।१)

कृताभिषेकं दुर्धर्षम् उपावृत्तम् उदङ्मुखम् ॥ (१४।२)

तम् ऋक्षाः सृमरा व्याघ्राः सिंहा नागाः सरीसृपाः । (१५।१)

परिवार्योपगच्छन्ति दातारं प्राणिनो यथा ॥ (१५।२)

ततः प्राप्तम् ऋषिं ज्ञात्वा तानि सत्त्वानि वै ययुः । (१६।१)

प्रविष्टे राजनि यथा सर्वं सामात्यकं बलम् ॥ (१६।२)

ऋषिस्तु दृष्ट्वा मां तुष्टः प्रविष्टश्चाश्रमं पुनः । (१७।१)

मुहूर्तमात्रान्निष्क्रम्य ततः कार्यम् अपृच्छत ॥ (१७।२)

सौम्य वैकल्यतां दृष्ट्वा रोम्णां ते नावगम्यते । (१८।१)

अग्निदग्धाविमौ पक्षौ त्वक् चैव व्रणिता तव ॥ (१८।२)

द्वौ गृध्रौ दृष्टपूर्वौ मे मातरिश्वसमौ जवे । (१९।१)

गृध्राणां चैव राजानौ भ्रातरौ कामरूपिणौ ॥ (१९।२)

ज्येष्ठस्त्वं तु च संपातिर् जटायुर् अनुजस्तव । (२०।१)

मानुषं रूपम् आस्थाय गृह्णीतां चरणौ मम ॥ (२०।२)

किं ते व्याधिसमुत्थानं पक्षयोः पतनं कथम् । (२१।१)

दण्डो वायं धृतः केन सर्वम् आख्याहि पृच्छतः ॥ (२१।२)