अथाहम् उत्तरं देव्या पुनर् उक्तः ससंभ्रमम् । (१।१)

तव स्नेहान् नरव्याघ्र सौहार्दाद् अनुमान्य च ॥ (१।२)

एवं बहुविधं वाच्यो रामो दाशरथिस्त्वया । (२।१)

यथा माम् आप्नुयाच्छीघ्रं हत्वा रावणम् आहवे ॥ (२।२)

यदि वा मन्यसे वीर वसैकाहम् अरिंदम । (३।१)

कस्मिंश्चित् संवृते देशे विश्रान्तः श्वो गमिष्यसि ॥ (३।२)

मम चाप्यल्पभाग्यायाः सांनिध्यात् तव वानर । (४।१)

अस्य शोकविपाकस्य मुहूर्तं स्याद् विमोक्षणम् ॥ (४।२)

गते हि त्वयि विक्रान्ते पुनरागमनाय वै । (५।१)

प्राणानाम् अपि संदेहो मम स्यान् नात्र संशयः ॥ (५।२)

तवादर्शनजः शोको भूयो मां परितापयेत् । (६।१)

दुःखाद् दुःखपराभूतां दुर्गतां दुःखभागिनीम् ॥ (६।२)

अयं तु वीरसंदेहस्तिष्ठतीव ममाग्रतः । (७।१)

सुमहांस् त्वत्सहायेषु हर्यृक्षेषु असंशयः ॥ (७।२)

कथं नु खलु दुष्पारं तरिष्यन्ति महोदधिम् । (८।१)

तानि हर्यृक्षसैन्यानि तौ वा नरवरात्मजौ ॥ (८।२)

त्रयाणाम् एव भूतानां सागरस्यास्य लङ्घने । (९।१)

शक्तिः स्याद् वैनतेयस्य वायोर् वा तव वानघ ॥ (९।२)

तद् अस्मिन् कार्यनियोगे वीरैवं दुरतिक्रमे । (१०।१)

किं पश्यसि समाधानं ब्रूहि कार्यविदां वर ॥ (१०।२)

कामम् अस्य त्वम् एवैकः कार्यस्य परिसाधने । (११।१)

पर्याप्तः परवीरघ्न यशस्यस् ते बलोदयः ॥ (११।२)

बलैः समग्रैर् यदि मां हत्वा रावणम् आहवे । (१२।१)

विजयी स्वां पुरीं रामो नयेत् तत् स्याद् यशस्करम् ॥ (१२।२)

यथाहं तस्य वीरस्य वनाद् उपधिना हृता । (१३।१)

रक्षसा तद्भयाद् एव तथा नार्हति राघवः ॥ (१३।२)

बलैस् तु संकुलां कृत्वा लङ्कां परबलार्दनः । (१४।१)

मां नयेद् यदि काकुत्स्थस् तत् तस्य सदृशं भवेत् ॥ (१४।२)

तद् यथा तस्य विक्रान्तम् अनुरूपं महात्मनः । (१५।१)

भवत्य् आहवशूरस्य तथा त्वम् उपपादय ॥ (१५।२)

तद् अर्थोपहितं वाक्यं प्रश्रितं हेतुसंहितम् । (१६।१)

निशम्याहं ततः शेषं वाक्यम् उत्तरम् अब्रुवम् ॥ (१६।२)

देवि हर्यृक्षसैन्यानाम् ईश्वरः प्लवतां वरः । (१७।१)

सुग्रीवः सत्त्वसम्पन्नस् तवार्थे कृतनिश्चयः ॥ (१७।२)

तस्य विक्रमसम्पन्नाः सत्त्ववन्तो महाबलाः । (१८।१)

मनःसंकल्पसंपाता निदेशे हरयः स्थिताः ॥ (१८।२)

येषां नोपरि नाधस्तान् न तिर्यक् सज्जते गतिः । (१९।१)

न च कर्मसु सीदन्ति महत्स्व् अमिततेजसः ॥ (१९।२)

असकृत् तैर् महाभागैर् वानरैर् बलसंयुतैः । (२०।१)

प्रदक्षिणीकृता भूमिर् वायुमार्गानुसारिभिः ॥ (२०।२)

मद्विशिष्टाश् च तुल्याश् च सन्ति तत्र वनौकसः । (२१।१)

मत्तः प्रत्यवरः कश्चिन् नास्ति सुग्रीवसंनिधौ ॥ (२१।२)

अहं तावद् इह प्राप्तः किं पुनस् ते महाबलाः । (२२।१)

न हि प्रकृष्टाः प्रेष्यन्ते प्रेष्यन्ते हीतरे जनाः ॥ (२२।२)

तद् अलं परितापेन देवि मन्युर् व्यपैतु ते । (२३।१)

एकोत्पातेन ते लङ्काम् एष्यन्ति हरियूथपाः ॥ (२३।२)

मम पृष्ठगतौ तौ च चन्द्रसूर्याव् इवोदितौ । (२४।१)

त्वत्सकाशं महाभागे नृसिंहाव् आगमिष्यतः ॥ (२४।२)

अरिघ्नं सिंहसंकाशं क्षिप्रं द्रक्ष्यसि राघवम् । (२५।१)

लक्ष्मणं च धनुष्पाणिं लङ्काद्वारम् उपस्थितम् ॥ (२५।२)

नखदंष्ट्रायुधान् वीरान् सिंहशार्दूलविक्रमान् । (२६।१)

वानरान् वानरेन्द्राभान् क्षिप्रं द्रक्ष्यसि संगतान् ॥ (२६।२)

शैलाम्बुदनिकाशानां लङ्कामलयसानुषु । (२७।१)

नर्दतां कपिमुख्यानाम् अचिराच्छ्रोष्यसे स्वनम् ॥ (२७।२)

निवृत्तवनवासं च त्वया सार्धम् अरिंदमम् । (२८।१)

अभिषिक्तम् अयोध्यायां क्षिप्रं द्रक्ष्यसि राघवम् ॥ (२८।२)

ततो मया वाग्भिर् अदीनभाषिणी शिवाभिर् इष्टाभिर् अभिप्रसादिता । (२९।१)

जगाम शान्तिं मम मैथिलात्मजा तवापि शोकेन तथाभिपीडिता ॥ (२९।२)