तच् छ्रुत्वा राजसिंहस्य वाक्यम् अद्भुतविस्तरम् । (१।१)

हृष्टरोमा महातेजा विश्वामित्रो ऽभ्यभाषत ॥ (१।२)

सदृशं राजशार्दूल तवैतद् भुवि नान्यतः । (२।१)

महावंशप्रसूतस्य वसिष्ठव्यपदेशिनः ॥ (२।२)

यत् तु मे हृद्गतं वाक्यं तस्य कार्यस्य निश्चयम् । (३।१)

कुरुष्व राजशार्दूल भव सत्यप्रतिश्रवः ॥ (३।२)

अहं नियमम् आतिष्ठ सिद्ध्यर्थं पुरुषर्षभ । (४।१)

तस्य विघ्नकरौ द्वौ तु राक्षसौ कामरूपिणौ ॥ (४।२)

व्रते मे बहुशश् चीर्णे समाप्त्यां राक्षसाव् इमौ । (५।१)

मारीचश् च सुबाहुश् च वीर्यवन्तौ सुशिक्षितौ । (५।२)

तौ मांसरुधिरौघेण वेदिं ताम् अभ्यवर्षताम् ॥ (५।३)

अवधूते तथा भूते तस्मिन् नियमनिश्चये । (६।१)

कृतश्रमो निरुत्साहस् तस्माद् देशाद् अपाक्रमे ॥ (६।२)

न च मे क्रोधम् उत्स्रष्टुं बुद्धिर् भवति पार्थिव । (७।१)

तथाभूता हि सा चर्या न शापस् तत्र मुच्यते ॥ (७।२)

स्वपुत्रं राजशार्दूल रामं सत्यपराक्रमम् । (८।१)

काकपक्षधरं शूरं ज्येष्ठं मे दातुम् अर्हसि ॥ (८।२)

शक्तो ह्य् एष मया गुप्तो दिव्येन स्वेन तेजसा । (९।१)

राक्षसा ये विकर्तारस् तेषाम् अपि विनाशने ॥ (९।२)

श्रेयश् चास्मै प्रदास्यामि बहुरूपं न संशयः । (१०।१)

त्रयाणाम् अपि लोकानां येन ख्यातिं गमिष्यति ॥ (१०।२)

न च तौ रामम् आसाद्य शक्तौ स्थातुं कथंचन । (११।१)

न च तौ राघवाद् अन्यो हन्तुम् उत्सहते पुमान् ॥ (११।२)

वीर्योत्सिक्तौ हि तौ पापौ कालपाशवशं गतौ । (१२।१)

रामस्य राजशार्दूल न पर्याप्तौ महात्मनः ॥ (१२।२)

न च पुत्रकृतं स्नेहं कर्तुम् अर्हसि पार्थिव । (१३।१)

अहं ते प्रतिजानामि हतौ तौ विद्धि राक्षसौ ॥ (१३।२)

अहं वेद्मि महात्मानं रामं सत्यपराक्रमम् । (१४।१)

वसिष्ठो ऽपि महातेजा ये चेमे तपसि स्थिताः ॥ (१४।२)

यदि ते धर्मलाभं च यशश् च परमं भुवि । (१५।१)

स्थिरम् इच्छसि राजेन्द्र रामं मे दातुम् अर्हसि ॥ (१५।२)

यद्य् अभ्यनुज्ञां काकुत्स्थ ददते तव मन्त्रिणः । (१६।१)

वसिष्ठप्रमुखाः सर्वे ततो रामं विसर्जय ॥ (१६।२)

अभिप्रेतम् असंसक्तम् आत्मजं दातुम् अर्हसि । (१७।१)

दशरात्रं हि यज्ञस्य रामं राजीवलोचनम् ॥ (१७।२)

नात्येति कालो यज्ञस्य यथायं मम राघव । (१८।१)

तथा कुरुष्व भद्रं ते मा च शोके मनः कृथाः ॥ (१८।२)

इत्य् एवम् उक्त्वा धर्मात्मा धर्मार्थसहितं वचः । (१९।१)

विरराम महातेजा विश्वामित्रो महामुनिः ॥ (१९।२)

इति हृदयमनोविदारणं मुनिवचनं तद् अतीव शुश्रुवान् । (२०।१)

नरपतिर् अगमद् भयं महद् व्यथितमनाः प्रचचाल चासनात् ॥ (२०।२)