अथ नावं सुविस्तीर्णां नैषादीं राघवानुजः । (१।१)

आरुरोह समायुक्तां पूर्वम् आरोप्य मैथिलीम् ॥ (१।२)

सुमन्त्रं चैव सरथं स्थीयताम् इति लक्ष्मणः । (२।१)

उवाच शोकसंतप्तः प्रयाहीति च नाविकम् ॥ (२।२)

ततस्तीरम् उपागम्य भागीरथ्याः स लक्ष्मणः । (३।१)

उवाच मैथिलीं वाक्यं प्राञ्जलिर् बाष्पगद्गदः ॥ (३।२)

हृद्गतं मे महच्छल्यं यद् अस्म्यार्येण धीमता । (४।१)

अस्मिन्निमित्ते वैदेहि लोकस्य वचनीकृतः ॥ (४।२)

श्रेयो हि मरणं मे ऽद्य मृत्योर् वा यत् परं भवेत् । (५।१)

न चास्मिन्न् ईदृशे कार्ये नियोज्यो लोकनिन्दिते ॥ (५।२)

प्रसीद न च मे रोषं कर्तुम् अर्हसि सुव्रते । (६।१)

इत्यञ्जलिकृतो भूमौ निपपात स लक्ष्मणः ॥ (६।२)

रुदन्तं प्राञ्जलिं दृष्ट्वा काङ्क्षन्तं मृत्युम् आत्मनः । (७।१)

मैथिली भृशसंविग्ना लक्ष्मणं वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (७।२)

किम् इदं नावगच्छामि ब्रूहि तत्त्वेन लक्ष्मण । (८।१)

पश्यामि त्वां च न स्वस्थम् अपि क्षेमं महीपतेः ॥ (८।२)

शापितो ऽसि नरेन्द्रेण यत् त्वं संतापम् आत्मनः । (९।१)

तद् ब्रूयाः संनिधौ मह्यम् अहम् आज्ञापयामि ते ॥ (९।२)

वैदेह्या चोद्यमानस्तु लक्ष्मणो दीनचेतनः । (१०।१)

अवाङ्मुखो बाष्पगलो वाक्यम् एतद् उवाच ह ॥ (१०।२)

श्रुत्वा परिषदो मध्ये अपवादं सुदारुणम् । (११।१)

पुरे जनपदे चैव त्वत्कृते जनकात्मजे ॥ (११।२)

न तानि वचनीयानि मया देवि तवाग्रतः । (१२।१)

यानि राज्ञा हृदि न्यस्तान्यमर्षः पृष्ठतः कृतः ॥ (१२।२)

सा त्वं त्यक्ता नृपतिना निर्दोषा मम संनिधौ । (१३।१)

पौरापवादभीतेन ग्राह्यं देवि न ते ऽन्यथा ॥ (१३।२)

आश्रमान्तेषु च मया त्यक्तव्या त्वं भविष्यसि । (१४।१)

राज्ञः शासनम् आज्ञाय तवैवं किल दौर्हृदम् ॥ (१४।२)

तद् एतज्जाह्नवीतीरे ब्रह्मर्षीणां तपोवनम् । (१५।१)

पुण्यं च रमणीयं च मा विषादं कृथाः शुभे ॥ (१५।२)

राज्ञो दशरथस्यैष पितुर् मे मुनिपुंगवः । (१६।१)

सखा परमको विप्रो वाल्मीकिः सुमहायशाः ॥ (१६।२)

पादच्छायाम् उपागम्य सुखम् अस्य महात्मनः । (१७।१)

उपवासपरैकाग्रा वस त्वं जनकात्मजे ॥ (१७।२)

पतिव्रतात्वम् आस्थाय रामं कृत्वा सदा हृदि । (१८।१)

श्रेयस्ते परमं देवि तथा कृत्वा भविष्यति ॥ (१८।२)