विसृज्य च महाबाहुर् ऋक्षवानरराक्षसान् । (१।१)

भ्रातृभिः सहितो रामः प्रमुमोद सुखी सुखम् ॥ (१।२)

अथापराह्णसमये भ्रातृभिः सह राघवः । (२।१)

शुश्राव मधुरां वाणीम् अन्तरिक्षात् प्रभाषिताम् ॥ (२।२)

सौम्य राम निरीक्षस्व सौम्येन वदनेन माम् । (३।१)

कैलासशिखरात् प्राप्तं विद्धि मां पुष्पकं प्रभो ॥ (३।२)

तव शासनम् आज्ञाय गतो ऽस्मि धनदं प्रति । (४।१)

उपस्थातुं नरश्रेष्ठ स च मां प्रत्यभाषत ॥ (४।२)

निर्जितस्त्वं नरेन्द्रेण राघवेण महात्मना । (५।१)

निहत्य युधि दुर्धर्षं रावणं राक्षसाधिपम् ॥ (५।२)

ममापि परमा प्रीतिर् हते तस्मिन् दुरात्मनि । (६।१)

रावणे सगणे सौम्य सपुत्रामात्यबान्धवे ॥ (६।२)

स त्वं रामेण लङ्कायां निर्जितः परमात्मना । (७।१)

वह सौम्य तम् एव त्वम् अहम् आज्ञापयामि ते ॥ (७।२)

एष मे परमः कामो यत् त्वं राघवनन्दनम् । (८।१)

वहेर् लोकस्य संयानं गच्छस्व विगतज्वरः ॥ (८।२)

तच्छासनम् अहं ज्ञात्वा धनदस्य महात्मनः । (९।१)

त्वत्सकाशं पुनः प्राप्तः स एवं प्रतिगृह्ण माम् ॥ (९।२)

बाढम् इत्येव काकुत्स्थः पुष्पकं समपूजयत् । (१०।१)

लाजाक्षतैश्च पुष्पैश्च गन्धैश्च सुसुगन्धिभिः ॥ (१०।२)

गम्यतां च यथाकामम् आगच्छेस्त्वं यदा स्मरे । (११।१)

एवम् अस्त्विति रामेण विसृष्टः पुष्पकः पुनः । (११।२)

अभिप्रेतां दिशं प्रायात् पुष्पकः पुष्पभूषितः ॥ (११।३)

एवम् अन्तर्हिते तस्मिन् पुष्पके विविधात्मनि । (१२।१)

भरतः प्राञ्जलिर् वाक्यम् उवाच रघुनन्दनम् ॥ (१२।२)

अत्यद्भुतानि दृश्यन्ते त्वयि राज्यं प्रशासति । (१३।१)

अमानुषाणां सत्त्वानां व्याहृतानि मुहुर् मुहुः ॥ (१३।२)

अनामयाच्च मर्त्यानां साग्रो मासो गतो ह्ययम् । (१४।१)

जीर्णानाम् अपि सत्त्वानां मृत्युर् नायाति राघव ॥ (१४।२)

पुत्रान्नार्यः प्रसूयन्ते वपुष्मन्तश्च मानवाः । (१५।१)

हर्षश्चाभ्यधिको राजञ् जनस्य पुरवासिनः ॥ (१५।२)

काले च वासवो वर्षं पातयत्यमृतोपमम् । (१६।१)

वायवश्चापि वायन्ते स्पर्शवन्तः सुखप्रदाः ॥ (१६।२)

ईदृशो नश्चिरं राजा भवत्विति नरेश्वर । (१७।१)

कथयन्ति पुरे पौरा जना जनपदेषु च ॥ (१७।२)

एता वाचः सुमधुरा भरतेन समीरिताः । (१८।१)

श्रुत्वा रामो मुदा युक्तः प्रमुमोद सुखी सुखम् ॥ (१८।२)