ततः समुपजिघ्रन्ती कपिराजस्य तन्मुखम् । (१।१)

पतिं लोकाच् च्युतं तारा मृतं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१।२)

शेषे त्वं विषमे दुःखम् अकृत्वा वचनं मम । (२।१)

उपलोपचिते वीर सुदुःखे वसुधातले ॥ (२।२)

मत्तः प्रियतरा नूनं वानरेन्द्र मही तव । (३।१)

शेषे हि तां परिष्वज्य मां च न प्रतिभाषसे ॥ (३।२)

सुग्रीव एव विक्रान्तो वीर साहसिकप्रिय । (४।१)

ऋक्षवानरमुख्यास् त्वां बलिनं पर्युपासते ॥ (४।२)

एषां विलपितं कृच्छ्रम् अङ्गदस्य च शोचतः । (५।१)

मम चेमां गिरं श्रुत्वा किं त्वं न प्रतिबुध्यसे ॥ (५।२)

इदं तच् छूरशयनं यत्र शेषे हतो युधि । (६।१)

शायिता निहता यत्र त्वयैव रिपवः पुरा ॥ (६।२)

विशुद्धसत्त्वाभिजन प्रिययुद्ध मम प्रिय । (७।१)

माम् अनाथां विहायैकां गतस् त्वम् असि मानद ॥ (७।२)

शूराय न प्रदातव्या कन्या खलु विपश्चिता । (८।१)

शूरभार्यां हतां पश्य सद्यो मां विधवां कृताम् ॥ (८।२)

अवभग्नश् च मे मानो भग्ना मे शाश्वती गतिः । (९।१)

अगाधे च निमग्नास्मि विपुले शोकसागरे ॥ (९।२)

अश्मसारमयं नूनम् इदं मे हृदयं दृढम् । (१०।१)

भर्तारं निहतं दृष्ट्वा यन् नाद्य शतधा गतम् ॥ (१०।२)

सुहृच् चैव हि भर्ता च प्रकृत्या च मम प्रियः । (११।१)

आहवे च पराक्रान्तः शूरः पञ्चत्वम् आगतः ॥ (११।२)

पतिहीना तु या नारी कामं भवतु पुत्रिणी । (१२।१)

धनधान्यैः सुपूर्णापि विधवेत्य् उच्यते बुधैः ॥ (१२।२)

स्वगात्रप्रभवे वीर शेषे रुधिरमण्डले । (१३।१)

कृमिरागपरिस्तोमे त्वम् एवं शयने यथा ॥ (१३।२)

रेणुशोणितसंवीतं गात्रं तव समन्ततः । (१४।१)

परिरब्धुं न शक्नोमि भुजाभ्यां प्लवगर्षभ ॥ (१४।२)

कृतकृत्यो ऽद्य सुग्रीवो वैरे ऽस्मिन्न् अतिदारुणे । (१५।१)

यस्य रामविमुक्तेन हृतम् एकेषुणा भयम् ॥ (१५।२)

शरेण हृदि लग्नेन गात्रसंस्पर्शने तव । (१६।१)

वार्यामि त्वां निरीक्षन्ती त्वयि पञ्चत्वम् आगते ॥ (१६।२)

उद्बबर्ह शरं नीलस् तस्य गात्रगतं तदा । (१७।१)

गिरिगह्वरसंलीनं दीप्तम् आशीविषं यथा ॥ (१७।२)

तस्य निष्कृष्यमाणस्य बाणस्य च बभौ द्युतिः । (१८।१)

अस्तमस्तकसंरुद्धो रश्मिर् दिनकराद् इव ॥ (१८।२)

पेतुः क्षतजधारास् तु व्रणेभ्यस् तस्य सर्वशः । (१९।१)

ताम्रगैरिकसंपृक्ता धारा इव धराधरात् ॥ (१९।२)

अवकीर्णं विमार्जन्ती भर्तारं रणरेणुना । (२०।१)

अस्रैर् नयनजैः शूरं सिषेचास्त्रसमाहतम् ॥ (२०।२)

रुधिरोक्षितसर्वाङ्गं दृष्ट्वा विनिहतं पतिम् । (२१।१)

उवाच तारा पिङ्गाक्षं पुत्रम् अङ्गदम् अङ्गना ॥ (२१।२)

अवस्थां पश्चिमां पश्य पितुः पुत्र सुदारुणाम् । (२२।१)

सम्प्रसक्तस्य वैरस्य गतो ऽन्तः पापकर्मणा ॥ (२२।२)

बालसूर्योदयतनुं प्रयान्तं यमसादनम् । (२३।१)

अभिवादय राजानं पितरं पुत्र मानदम् ॥ (२३।२)

एवम् उक्तः समुत्थाय जग्राह चरणौ पितुः । (२४।१)

भुजाभ्यां पीनवृत्ताभ्याम् अङ्गदो ऽहम् इति ब्रुवन् ॥ (२४।२)

अभिवादयमानं त्वाम् अङ्गदं त्वं यथापुरा । (२५।१)

दीर्घायुर् भव पुत्रेति किमर्थं नाभिभाषसे ॥ (२५।२)

अहं पुत्रसहाया त्वाम् उपासे गतचेतनम् । (२६।१)

सिंहेन निहतं सद्यो गौः सवत्सेव गोवृषम् ॥ (२६।२)

इष्ट्वा संग्रामयज्ञेन नानाप्रहरणाम्भसा । (२७।१)

अस्मिन्न् अवभृथे स्नातः कथं पत्न्या मया विना ॥ (२७।२)

या दत्ता देवराजेन तव तुष्टेन संयुगे । (२८।१)

शातकुम्भमयीं मालां तां ते पश्यामि नेह किम् ॥ (२८।२)

राजश्रीर् न जहाति त्वां गतासुम् अपि मानद । (२९।१)

सूर्यस्यावर्तमानस्य शैलराजम् इव प्रभा ॥ (२९।२)

न मे वचः पथ्यम् इदं त्वया कृतं न चास्मि शक्ता हि निवारणे तव । (३०।१)

हता सपुत्रास्मि हतेन संयुगे सह त्वया श्रीर् विजहाति माम् इह ॥ (३०।२)