अथ रात्र्यां व्यतीतायां विश्वामित्रो महामुनिः । (१।१)

आपृच्छ्य तौ च राजानौ जगामोत्तरपर्वतम् ॥ (१।२)

विश्वामित्रे गते राजा वैदेहं मिथिलाधिपम् । (२।१)

आपृच्छ्याथ जगामाशु राजा दशरथः पुरीम् ॥ (२।२)

अथ राजा विदेहानां ददौ कन्याधनं बहु । (३।१)

गवां शतसहस्राणि बहूनि मिथिलेश्वरः ॥ (३।२)

कम्बलानां च मुख्यानां क्षौमकोट्यम्बराणि च । (४।१)

हस्त्यश्वरथपादातं दिव्यरूपं स्वलंकृतम् ॥ (४।२)

ददौ कन्यापिता तासां दासीदासम् अनुत्तमम् । (५।१)

हिरण्यस्य सुवर्णस्य मुक्तानां विद्रुमस्य च ॥ (५।२)

ददौ परमसंहृष्टः कन्याधनम् अनुत्तमम् । (६।१)

दत्त्वा बहुधनं राजा समनुज्ञाप्य पार्थिवम् ॥ (६।२)

प्रविवेश स्वनिलयं मिथिलां मिथिलेश्वरः । (७।१)

राजाप्य् अयोध्याधिपतिः सह पुत्रैर् महात्मभिः ॥ (७।२)

ऋषीन् सर्वान् पुरस्कृत्य जगाम सबलानुगः । (८।१)

गच्छन्तं तु नरव्याघ्रं सर्षिसंघं सराघवम् ॥ (८।२)

घोराः स्म पक्षिणो वाचो व्याहरन्ति ततस् ततः । (९।१)

भौमाश् चैव मृगाः सर्वे गच्छन्ति स्म प्रदक्षिणम् ॥ (९।२)

तान् दृष्ट्वा राजशार्दूलो वसिष्ठं पर्यपृच्छत । (१०।१)

असौम्याः पक्षिणो घोरा मृगाश् चापि प्रदक्षिणाः । (१०।२)

किम् इदं हृदयोत्कम्पि मनो मम विषीदति ॥ (१०।३)

राज्ञो दशरथस्यैतच् छ्रुत्वा वाक्यं महान् ऋषिः । (११।१)

उवाच मधुरां वाणीं श्रूयताम् अस्य यत् फलम् ॥ (११।२)

उपस्थितं भयं घोरं दिव्यं पक्षिमुखाच् च्युतम् । (१२।१)

मृगाः प्रशमयन्त्य् एते संतापस् त्यज्यताम् अयम् ॥ (१२।२)

तेषां संवदतां तत्र वायुः प्रादुर्बभूव ह । (१३।१)

कम्पयन् मेदिनीं सर्वां पातयंश् च द्रुमाञ् शुभान् ॥ (१३।२)

तमसा संवृतः सूर्यः सर्वा न प्रबभुर् दिशः । (१४।१)

भस्मना चावृतं सर्वं संमूढम् इव तद् बलम् ॥ (१४।२)

वसिष्ठ ऋषयश् चान्ये राजा च ससुतस् तदा । (१५।१)

ससंज्ञा इव तत्रासन् सर्वम् अन्यद् विचेतनम् ॥ (१५।२)

तस्मिंस् तमसि घोरे तु भस्मच्छन्नेव सा चमूः । (१६।१)

ददर्श भीमसंकाशं जटामण्डलधारिणम् ॥ (१६।२)

कैलासम् इव दुर्धर्षं कालाग्निम् इव दुःसहम् । (१७।१)

ज्वलन्तम् इव तेजोभिर् दुर्निरीक्ष्यं पृथग्जनैः ॥ (१७।२)

स्कन्धे चासज्य परशुं धनुर् विद्युद्गणोपमम् । (१८।१)

प्रगृह्य शरमुख्यं च त्रिपुरघ्नं यथा हरम् ॥ (१८।२)

तं दृष्ट्वा भीमसंकाशं ज्वलन्तम् इव पावकम् । (१९।१)

वसिष्ठप्रमुखा विप्रा जपहोमपरायणाः । (१९।२)

संगता मुनयः सर्वे संजजल्पुर् अथो मिथः ॥ (१९।३)

कच्चित् पितृवधामर्षी क्षत्रं नोत्सादयिष्यति । (२०।१)

पूर्वं क्षत्रवधं कृत्वा गतमन्युर् गतज्वरः । (२०।२)

क्षत्रस्योत्सादनं भूयो न खल्व् अस्य चिकीर्षितम् ॥ (२०।३)

एवम् उक्त्वार्घ्यम् आदाय भार्गवं भीमदर्शनम् । (२१।१)

ऋषयो राम रामेति मधुरां वाचम् अब्रुवन् ॥ (२१।२)

प्रतिगृह्य तु तां पूजाम् ऋषिदत्तां प्रतापवान् । (२२।१)

रामं दाशरथिं रामो जामदग्न्यो ऽभ्यभाषत ॥ (२२।२)