वाक्यम् एतत् तु वैदेह्या व्याहृतं भर्तृभक्तया । (१।१)

श्रुत्वा धर्मे स्थितो रामः प्रत्युवाचाथ मैथिलीम् ॥ (१।२)

हितम् उक्तं त्वया देवि स्निग्धया सदृशं वचः । (२।१)

कुलं व्यपदिशन्त्या च धर्मज्ञे जनकात्मजे ॥ (२।२)

किं तु वक्ष्याम्य् अहं देवि त्वयैवोक्तम् इदं वचः । (३।१)

क्षत्रियैर् धार्यते चापो नार्तशब्दो भवेद् इति ॥ (३।२)

ते चार्ता दण्डकारण्ये मुनयः संशितव्रताः । (४।१)

मां सीते स्वयम् आगम्य शरण्याः शरणं गताः ॥ (४।२)

वसन्तो धर्मनिरता वने मूलफलाशनाः । (५।१)

न लभन्ते सुखं भीता राक्षसैः क्रूरकर्मभिः ॥ (५।२)

काले काले च निरता नियमैर् विविधैर् वने । (६।१)

भक्ष्यन्ते राक्षसैर् भीमैर् नरमांसोपजीविभिः ॥ (६।२)

ते भक्ष्यमाणा मुनयो दण्डकारण्यवासिनः । (७।१)

अस्मान् अभ्यवपद्येति माम् ऊचुर् द्विजसत्तमाः ॥ (७।२)

मया तु वचनं श्रुत्वा तेषाम् एवं मुखाच् च्युतम् । (८।१)

कृत्वा चरणशुश्रूषां वाक्यम् एतद् उदाहृतम् ॥ (८।२)

प्रसीदन्तु भवन्तो मे ह्रीर् एषा हि ममातुला । (९।१)

यदीदृशैर् अहं विप्रैर् उपस्थेयैर् उपस्थितः । (९।२)

किं करोमीति च मया व्याहृतं द्विजसंनिधौ ॥ (९।३)

सर्वैर् एव समागम्य वाग् इयं समुदाहृता । (१०।१)

राक्षसैर् दण्डकारण्ये बहुभिः कामरूपिभिः । (१०।२)

अर्दिताः स्म भृशं राम भवान् नस् त्रातुम् अर्हति ॥ (१०।३)

होमकाले तु सम्प्राप्ते पर्वकालेषु चानघ । (११।१)

धर्षयन्ति स्म दुर्धर्षा राक्षसाः पिशिताशनाः ॥ (११।२)

राक्षसैर् धर्षितानां च तापसानां तपस्विनाम् । (१२।१)

गतिं मृगयमाणानां भवान् नः परमा गतिः ॥ (१२।२)

कामं तपःप्रभावेन शक्ता हन्तुं निशाचरान् । (१३।१)

चिरार्जितं तु नेच्छामस् तपः खण्डयितुं वयम् ॥ (१३।२)

बहुविघ्नं तपोनित्यं दुश्चरं चैव राघव । (१४।१)

तेन शापं न मुञ्चामो भक्ष्यमाणाश् च राक्षसैः ॥ (१४।२)

तद् अर्द्यमानान् रक्षोभिर् दण्डकारण्यवासिभिः । (१५।१)

रक्ष नस् त्वं सह भ्रात्रा त्वन्नाथा हि वयं वने ॥ (१५।२)

मया चैतद् वचः श्रुत्वा कार्त्स्न्येन परिपालनम् । (१६।१)

ऋषीणां दण्डकारण्ये संश्रुतं जनकात्मजे ॥ (१६।२)

संश्रुत्य च न शक्ष्यामि जीवमानः प्रतिश्रवम् । (१७।१)

मुनीनाम् अन्यथा कर्तुं सत्यम् इष्टं हि मे सदा ॥ (१७।२)

अप्य् अहं जीवितं जह्यां त्वां वा सीते सलक्ष्मणाम् । (१८।१)

न तु प्रतिज्ञां संश्रुत्य ब्राह्मणेभ्यो विशेषतः ॥ (१८।२)

तद् अवश्यं मया कार्यम् ऋषीणां परिपालनम् । (१९।१)

अनुक्तेनापि वैदेहि प्रतिज्ञाय तु किं पुनः ॥ (१९।२)

मम स्नेहाच् च सौहार्दाद् इदम् उक्तं त्वया वचः । (२०।१)

परितुष्टो ऽस्म्य् अहं सीते न ह्य् अनिष्टो ऽनुशिष्यते । (२०।२)

सदृशं चानुरूपं च कुलस्य तव शोभने ॥ (२०।३)

इत्य् एवम् उक्त्वा वचनं महात्मा सीतां प्रियां मैथिलराजपुत्रीम् । (२१।१)

रामो धनुष्मान् सह लक्ष्मणेन जगाम रम्याणि तपोवनानि ॥ (२१।२)