स तु तेन तदा क्रोधात् काकुत्स्थेनार्दितो रणे । (१।१)

रावणः समरश्लाघी महाक्रोधम् उपागमत् ॥ (१।२)

स दीप्तनयनो रोषाच्चापम् आयम्य वीर्यवान् । (२।१)

अभ्यर्दयत् सुसंक्रुद्धो राघवं परमाहवे ॥ (२।२)

बाणधारासहस्रैस्तु स तोयद इवाम्बरात् । (३।१)

राघवं रावणो बाणैस्तटाकम् इव पूरयत् ॥ (३।२)

पूरितः शरजालेन धनुर्मुक्तेन संयुगे । (४।१)

महागिरिर् इवाकम्प्यः काकुत्स्थो न प्रकम्पते ॥ (४।२)

स शरैः शरजालानि वारयन् समरे स्थितः । (५।१)

गभस्तीन् इव सूर्यस्य प्रतिजग्राह वीर्यवान् ॥ (५।२)

ततः शरसहस्राणि क्षिप्रहस्तो निशाचरः । (६।१)

निजघानोरसि क्रुद्धो राघवस्य महात्मनः ॥ (६।२)

स शोणितसमादिग्धः समरे लक्ष्मणाग्रजः । (७।१)

दृष्टः फुल्ल इवारण्ये सुमहान् किंशुकद्रुमः ॥ (७।२)

शराभिघातसंरब्धः सो ऽपि जग्राह सायकान् । (८।१)

काकुत्स्थः सुमहातेजा युगान्तादित्यवर्चसः ॥ (८।२)

ततो ऽन्योन्यं सुसंरब्धावुभौ तौ रामरावणौ । (९।१)

शरान्धकारे समरे नोपालक्षयतां तदा ॥ (९।२)

ततः क्रोधसमाविष्टो रामो दशरथात्मजः । (१०।१)

उवाच रावणं वीरः प्रहस्य परुषं वचः ॥ (१०।२)

मम भार्या जनस्थानाद् अज्ञानाद् राक्षसाधम । (११।१)

हृता ते विवशा यस्मात् तस्मात् त्वं नासि वीर्यवान् ॥ (११।२)

मया विरहितां दीनां वर्तमानां महावने । (१२।१)

वैदेहीं प्रसभं हृत्वा शूरो ऽहम् इति मन्यसे ॥ (१२।२)

स्त्रीषु शूर विनाथासु परदाराभिमर्शक । (१३।१)

कृत्वा कापुरुषं कर्म शूरो ऽहम् इति मन्यसे ॥ (१३।२)

भिन्नमर्याद निर्लज्ज चारित्रेष्वनवस्थित । (१४।१)

दर्पान्मृत्युम् उपादाय शूरो ऽहम् इति मन्यसे ॥ (१४।२)

शूरेण धनदभ्रात्रा बलैः समुदितेन च । (१५।१)

श्लाघनीयं यशस्यं च कृतं कर्म महत् त्वया ॥ (१५।२)

उत्सेकेनाभिपन्नस्य गर्हितस्याहितस्य च । (१६।१)

कर्मणः प्राप्नुहीदानीं तस्याद्य सुमहत् फलम् ॥ (१६।२)

शूरो ऽहम् इति चात्मानम् अवगच्छसि दुर्मते । (१७।१)

नैव लज्जास्ति ते सीतां चोरवद् व्यपकर्षतः ॥ (१७।२)

यदि मत्संनिधौ सीता धर्षिता स्यात् त्वया बलात् । (१८।१)

भ्रातरं तु खरं पश्येस्तदा मत्सायकैर् हतः ॥ (१८।२)

दिष्ट्यासि मम दुष्टात्मंश्चक्षुर्विषयम् आगतः । (१९।१)

अद्य त्वां सायकैस्तीक्ष्णैर् नयामि यमसादनम् ॥ (१९।२)

अद्य ते मच्छरैश्छिन्नं शिरो ज्वलितकुण्डलम् । (२०।१)

क्रव्यादा व्यपकर्षन्तु विकीर्णं रणपांसुषु ॥ (२०।२)

निपत्योरसि गृध्रास्ते क्षितौ क्षिप्तस्य रावण । (२१।१)

पिबन्तु रुधिरं तर्षाद् बाणशल्यान्तरोत्थितम् ॥ (२१।२)

अद्य मद्बाणभिन्नस्य गतासोः पतितस्य ते । (२२।१)

कर्षन्त्वन्त्राणि पतगा गरुत्मन्त इवोरगान् ॥ (२२।२)

इत्येवं स वदन् वीरो रामः शत्रुनिबर्हणः । (२३।१)

राक्षसेन्द्रं समीपस्थं शरवर्षैर् अवाकिरत् ॥ (२३।२)

बभूव द्विगुणं वीर्यं बलं हर्षश्च संयुगे । (२४।१)

रामस्यास्त्रबलं चैव शत्रोर् निधनकाङ्क्षिणः ॥ (२४।२)

प्रादुर्बभूवुर् अस्त्राणि सर्वाणि विदितात्मनः । (२५।१)

प्रहर्षाच्च महातेजाः शीघ्रहस्ततरो ऽभवत् ॥ (२५।२)

शुभान्येतानि चिह्नानि विज्ञायात्मगतानि सः । (२६।१)

भूय एवार्दयद् रामो रावणं राक्षसान्तकृत् ॥ (२६।२)

हरीणां चाश्मनिकरैः शरवर्षैश्च राघवात् । (२७।१)

हन्यमानो दशग्रीवो विघूर्णहृदयो ऽभवत् ॥ (२७।२)

यदा च शस्त्रं नारेभे न व्यकर्षच्छरासनम् । (२८।१)

नास्य प्रत्यकरोद् वीर्यं विक्लवेनान्तरात्मना ॥ (२८।२)

क्षिप्ताश्चापि शरास्तेन शस्त्राणि विविधानि च । (२९।१)

न रणार्थाय वर्तन्ते मृत्युकाले ऽभिवर्ततः ॥ (२९।२)

सूतस्तु रथनेतास्य तदवस्थं निरीक्ष्य तम् । (३०।१)

शनैर् युद्धाद् असंभ्रान्तो रथं तस्यापवाहयत् ॥ (३०।२)