प्रतिप्रविष्टे लङ्कां तु कृतार्थे रावणात्मजे । (१।१)

राघवं परिवार्यार्ता ररक्षुर् वानरर्षभाः ॥ (१।२)

हनूमान् अङ्गदो नीलः सुषेणः कुमुदो नलः । (२।१)

गजो गवाक्षो गवयः शरभो गन्धमादनः ॥ (२।२)

जाम्बवान् ऋषभः सुन्दो रम्भः शतबलिः पृथुः । (३।१)

व्यूढानीकाश्च यत्ताश्च द्रुमान् आदाय सर्वतः ॥ (३।२)

वीक्षमाणा दिशः सर्वास्तिर्यग् ऊर्ध्वं च वानराः । (४।१)

तृणेष्वपि च चेष्टत्सु राक्षसा इति मेनिरे ॥ (४।२)

रावणश्चापि संहृष्टो विसृज्येन्द्रजितं सुतम् । (५।१)

आजुहाव ततः सीतारक्षणी राक्षसीस्तदा ॥ (५।२)

राक्षस्यस्त्रिजटा चापि शासनात् तम् उपस्थिताः । (६।१)

ता उवाच ततो हृष्टो राक्षसी राक्षसेश्वरः ॥ (६।२)

हताविन्द्रजिताख्यात वैदेह्या रामलक्ष्मणौ । (७।१)

पुष्पकं च समारोप्य दर्शयध्वं हतौ रणे ॥ (७।२)

यदाश्रयाद् अवष्टब्धा नेयं माम् उपतिष्ठति । (८।१)

सो ऽस्या भर्ता सह भ्रात्रा निरस्तो रणमूर्धनि ॥ (८।२)

निर्विशङ्का निरुद्विग्ना निरपेक्षा च मैथिली । (९।१)

माम् उपस्थास्यते सीता सर्वाभरणभूषिता ॥ (९।२)

अद्य कालवशं प्राप्तं रणे रामं सलक्ष्मणम् । (१०।१)

अवेक्ष्य विनिवृत्ताशा नान्यां गतिम् अपश्यती ॥ (१०।२)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा रावणस्य दुरात्मनः । (११।१)

राक्षस्यस्तास्तथेत्युक्त्वा प्रजग्मुर् यत्र पुष्पकम् ॥ (११।२)

ततः पुष्पकम् आदाय राक्षस्यो रावणाज्ञया । (१२।१)

अशोकवनिकास्थां तां मैथिलीं समुपानयन् ॥ (१२।२)

ताम् आदाय तु राक्षस्यो भर्तृशोकपरायणाम् । (१३।१)

सीताम् आरोपयामासुर् विमानं पुष्पकं तदा ॥ (१३।२)

ततः पुष्पकम् आरोप्य सीतां त्रिजटया सह । (१४।१)

रावणो ऽकारयल् लङ्कां पताकाध्वजमालिनीम् ॥ (१४।२)

प्राघोषयत हृष्टश्च लङ्कायां राक्षसेश्वरः । (१५।१)

राघवो लक्ष्मणश्चैव हताविन्द्रजिता रणे ॥ (१५।२)

विमानेनापि सीता तु गत्वा त्रिजटया सह । (१६।१)

ददर्श वानराणां तु सर्वं सैन्यं निपातितम् ॥ (१६।२)

प्रहृष्टमनसश्चापि ददर्श पिशिताशनान् । (१७।१)

वानरांश्चापि दुःखार्तान् रामलक्ष्मणपार्श्वतः ॥ (१७।२)

ततः सीता ददर्शोभौ शयानौ शरतल्पयोः । (१८।१)

लक्ष्मणं चैव रामं च विसंज्ञौ शरपीडितौ ॥ (१८।२)

विध्वस्तकवचौ वीरौ विप्रविद्धशरासनौ । (१९।१)

सायकैश्छिन्नसर्वाङ्गौ शरस्तम्भमयौ क्षितौ ॥ (१९।२)

तौ दृष्ट्वा भ्रातरौ तत्र वीरौ सा पुरुषर्षभौ । (२०।१)

दुःखार्ता सुभृशं सीता करुणं विललाप ह ॥ (२०।२)

सा बाष्पशोकाभिहता समीक्ष्य तौ भ्रातरौ देवसमप्रभावौ । (२१।१)

वितर्कयन्ती निधनं तयोः सा दुःखान्विता वाक्यम् इदं जगाद ॥ (२१।२)