सुग्रीवेणैवम् उक्तस्तु हृष्टो दधिमुखः कपिः । (१।१)

राघवं लक्ष्मणं चैव सुग्रीवं चाभ्यवादयत् ॥ (१।२)

स प्रणम्य च सुग्रीवं राघवौ च महाबलौ । (२।१)

वानरैः सहितैः शूरैर् दिवम् एवोत्पपात ह ॥ (२।२)

स यथैवागतः पूर्वं तथैव त्वरितो गतः । (३।१)

निपत्य गगनाद् भूमौ तद् वनं प्रविवेश ह ॥ (३।२)

स प्रविष्टो मधुवनं ददर्श हरियूथपान् । (४।१)

विमदान् उद्धतान् सर्वान् मेहमानान् मधूदकम् ॥ (४।२)

स तान् उपागमद् वीरो बद्ध्वा करपुटाञ्जलिम् । (५।१)

उवाच वचनं श्लक्ष्णम् इदं हृष्टवद् अङ्गदम् ॥ (५।२)

सौम्य रोषो न कर्तव्यो यद् एभिर् अभिवारितः । (६।१)

अज्ञानाद् रक्षिभिः क्रोधाद् भवन्तः प्रतिषेधिताः ॥ (६।२)

युवराजस्त्वम् ईशश्च वनस्यास्य महाबल । (७।१)

मौर्ख्यात् पूर्वं कृतो दोषस्तद् भवान् क्षन्तुम् अर्हति ॥ (७।२)

यथैव हि पिता ते ऽभूत् पूर्वं हरिगणेश्वरः । (८।१)

तथा त्वम् अपि सुग्रीवो नान्यस्तु हरिसत्तम ॥ (८।२)

आख्यातं हि मया गत्वा पितृव्यस्य तवानघ । (९।१)

इहोपयानं सर्वेषाम् एतेषां वनचारिणाम् ॥ (९।२)

स त्वदागमनं श्रुत्वा सहैभिर् हरियूथपैः । (१०।१)

प्रहृष्टो न तु रुष्टो ऽसौ वनं श्रुत्वा प्रधर्षितम् ॥ (१०।२)

प्रहृष्टो मां पितृव्यस्ते सुग्रीवो वानरेश्वरः । (११।१)

शीघ्रं प्रेषय सर्वांस्तान् इति होवाच पार्थिवः ॥ (११।२)

श्रुत्वा दधिमुखस्यैतद् वचनं श्लक्ष्णम् अङ्गदः । (१२।१)

अब्रवीत् तान् हरिश्रेष्ठो वाक्यं वाक्यविशारदः ॥ (१२।२)

शङ्के श्रुतो ऽयं वृत्तान्तो रामेण हरियूथपाः । (१३।१)

तत् क्षमं नेह नः स्थातुं कृते कार्ये परंतपाः ॥ (१३।२)

पीत्वा मधु यथाकामं विश्रान्ता वनचारिणः । (१४।१)

किं शेषं गमनं तत्र सुग्रीवो यत्र मे गुरुः ॥ (१४।२)

सर्वे यथा मां वक्ष्यन्ति समेत्य हरियूथपाः । (१५।१)

तथास्मि कर्ता कर्तव्ये भवद्भिः परवान् अहम् ॥ (१५।२)

नाज्ञापयितुम् ईशो ऽहं युवराजो ऽस्मि यद्यपि । (१६।१)

अयुक्तं कृतकर्माणो यूयं धर्षयितुं मया ॥ (१६।२)

ब्रुवतश्चाङ्गदस्यैवं श्रुत्वा वचनम् अव्ययम् । (१७।१)

प्रहृष्टमनसो वाक्यम् इदम् ऊचुर् वनौकसः ॥ (१७।२)

एवं वक्ष्यति को राजन् प्रभुः सन् वानरर्षभ । (१८।१)

ऐश्वर्यमदमत्तो हि सर्वो ऽहम् इति मन्यते ॥ (१८।२)

तव चेदं सुसदृशं वाक्यं नान्यस्य कस्यचित् । (१९।१)

संनतिर् हि तवाख्याति भविष्यच्छुभभाग्यताम् ॥ (१९।२)

सर्वे वयम् अपि प्राप्तास्तत्र गन्तुं कृतक्षणाः । (२०।१)

स यत्र हरिवीराणां सुग्रीवः पतिर् अव्ययः ॥ (२०।२)

त्वया ह्यनुक्तैर् हरिभिर् नैव शक्यं पदात् पदम् । (२१।१)

क्वचिद् गन्तुं हरिश्रेष्ठ ब्रूमः सत्यम् इदं तु ते ॥ (२१।२)

एवं तु वदतां तेषाम् अङ्गदः प्रत्यभाषत । (२२।१)

बाढं गच्छाम इत्युक्त्वा उत्पपात महीतलात् ॥ (२२।२)

उत्पतन्तम् अनूत्पेतुः सर्वे ते हरियूथपाः । (२३।१)

कृत्वाकाशं निराकाशं यज्ञोत्क्षिप्ता इवानलाः ॥ (२३।२)

ते ऽम्बरं सहसोत्पत्य वेगवन्तः प्लवंगमाः । (२४।१)

विनदन्तो महानादं घना वातेरिता यथा ॥ (२४।२)

अङ्गदे ह्यननुप्राप्ते सुग्रीवो वानराधिपः । (२५।१)

उवाच शोकोपहतं रामं कमललोचनम् ॥ (२५।२)

समाश्वसिहि भद्रं ते दृष्टा देवी न संशयः । (२६।१)

नागन्तुम् इह शक्यं तैर् अतीते समये हि नः ॥ (२६।२)

न मत्सकाशम् आगच्छेत् कृत्ये हि विनिपातिते । (२७।१)

युवराजो महाबाहुः प्लवतां प्रवरो ऽङ्गदः ॥ (२७।२)

यद्यप्यकृतकृत्यानाम् ईदृशः स्याद् उपक्रमः । (२८।१)

भवेत् तु दीनवदनो भ्रान्तविप्लुतमानसः ॥ (२८।२)

पितृपैतामहं चैतत् पूर्वकैर् अभिरक्षितम् । (२९।१)

न मे मधुवनं हन्याद् अहृष्टः प्लवगेश्वरः ॥ (२९।२)

कौसल्या सुप्रजा राम समाश्वसिहि सुव्रत । (३०।१)

दृष्टा देवी न संदेहो न चान्येन हनूमता । (३०।२)

न ह्यन्यः कर्मणो हेतुः साधने तद्विधो भवेत् ॥ (३०।३)

हनूमति हि सिद्धिश्च मतिश्च मतिसत्तम । (३१।१)

व्यवसायश्च वीर्यं च सूर्ये तेज इव ध्रुवम् ॥ (३१।२)

जाम्बवान् यत्र नेता स्याद् अङ्गदश्च बलेश्वरः । (३२।१)

हनूमांश्चाप्यधिष्ठाता न तस्य गतिर् अन्यथा ॥ (३२।२)

मा भूश्चिन्तासमायुक्तः संप्रत्यमितविक्रम ॥ (३३।१)

ततः किलकिलाशब्दं शुश्रावासन्नम् अम्बरे । (३४।१)

हनूमत्कर्मदृप्तानां नर्दतां काननौकसाम् । (३४।२)

किष्किन्धाम् उपयातानां सिद्धिं कथयताम् इव ॥ (३४।३)

ततः श्रुत्वा निनादं तं कपीनां कपिसत्तमः । (३५।१)

आयताञ्चितलाङ्गूलः सो ऽभवद्धृष्टमानसः ॥ (३५।२)

आजग्मुस्ते ऽपि हरयो रामदर्शनकाङ्क्षिणः । (३६।१)

अङ्गदं पुरतः कृत्वा हनूमन्तं च वानरम् ॥ (३६।२)

ते ऽङ्गदप्रमुखा वीराः प्रहृष्टाश्च मुदान्विताः । (३७।१)

निपेतुर् हरिराजस्य समीपे राघवस्य च ॥ (३७।२)

हनूमांश्च महाबहुः प्रणम्य शिरसा ततः । (३८।१)

नियताम् अक्षतां देवीं राघवाय न्यवेदयत् ॥ (३८।२)

निश्चितार्थं ततस्तस्मिन् सुग्रीवं पवनात्मजे । (३९।१)

लक्ष्मणः प्रीतिमान् प्रीतं बहुमानाद् अवैक्षत ॥ (३९।२)

प्रीत्या च रममाणो ऽथ राघवः परवीरहा । (४०।१)

बहुमानेन महता हनूमन्तम् अवैक्षत ॥ (४०।२)