खरं तु विरथं रामो गदापाणिम् अवस्थितम् । (१।१)

मृदुपूर्वं महातेजाः परुषं वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (१।२)

गजाश्वरथसम्बाधे बले महति तिष्ठता । (२।१)

कृतं सुदारुणं कर्म सर्वलोकजुगुप्सितम् ॥ (२।२)

उद्वेजनीयो भूतानां नृशंसः पापकर्मकृत् । (३।१)

त्रयाणाम् अपि लोकानाम् ईश्वरो ऽपि न तिष्ठति ॥ (३।२)

कर्म लोकविरुद्धं तु कुर्वाणं क्षणदाचर । (४।१)

तीक्ष्णं सर्वजनो हन्ति सर्पं दुष्टम् इवागतम् ॥ (४।२)

लोभात् पापानि कुर्वाणः कामाद् वा यो न बुध्यते । (५।१)

भ्रष्टः पश्यति तस्यान्तं ब्राह्मणी करकाद् इव ॥ (५।२)

वसतो दण्डकारण्ये तापसान् धर्मचारिणः । (६।१)

किं नु हत्वा महाभागान् फलं प्राप्स्यसि राक्षस ॥ (६।२)

न चिरं पापकर्माणः क्रूरा लोकजुगुप्सिताः । (७।१)

ऐश्वर्यं प्राप्य तिष्ठन्ति शीर्णमूला इव द्रुमाः ॥ (७।२)

अवश्यं लभते कर्ता फलं पापस्य कर्मणः । (८।१)

घोरं पर्यागते काले द्रुमः पुष्पम् इवार्तवम् ॥ (८।२)

नचिरात् प्राप्यते लोके पापानां कर्मणां फलम् । (९।१)

सविषाणाम् इवान्नानां भुक्तानां क्षणदाचर ॥ (९।२)

पापम् आचरतां घोरं लोकस्याप्रियम् इच्छताम् । (१०।१)

अहम् आसादितो राजा प्राणान् हन्तुं निशाचर ॥ (१०।२)

अद्य हि त्वां मया मुक्ताः शराः काञ्चनभूषणाः । (११।१)

विदार्य निपतिष्यन्ति वल्मीकम् इव पन्नगाः ॥ (११।२)

ये त्वया दण्डकारण्ये भक्षिता धर्मचारिणः । (१२।१)

तान् अद्य निहतः संख्ये ससैन्यो ऽनुगमिष्यसि ॥ (१२।२)

अद्य त्वां निहतं बाणैः पश्यन्तु परमर्षयः । (१३।१)

निरयस्थं विमानस्था ये त्वया हिंसिताः पुरा ॥ (१३।२)

प्रहर त्वं यथाकामं कुरु यत्नं कुलाधम । (१४।१)

अद्य ते पातयिष्यामि शिरस् तालफलं यथा ॥ (१४।२)

एवम् उक्तस् तु रामेण क्रुद्धः संरक्तलोचनः । (१५।१)

प्रत्युवाच ततो रामं प्रहसन् क्रोधमूर्छितः ॥ (१५।२)

प्राकृतान् राक्षसान् हत्वा युद्धे दशरथात्मज । (१६।१)

आत्मना कथम् आत्मानम् अप्रशस्यं प्रशंससि ॥ (१६।२)

विक्रान्ता बलवन्तो वा ये भवन्ति नरर्षभाः । (१७।१)

कथयन्ति न ते किंचित् तेजसा स्वेन गर्विताः ॥ (१७।२)

प्राकृतास् त्व् अकृतात्मानो लोके क्षत्रियपांसनाः । (१८।१)

निरर्थकं विकत्थन्ते यथा राम विकत्थसे ॥ (१८।२)

कुलं व्यपदिशन् वीरः समरे को ऽभिधास्यति । (१९।१)

मृत्युकाले हि सम्प्राप्ते स्वयम् अप्रस्तवे स्तवम् ॥ (१९।२)

सर्वथा तु लघुत्वं ते कत्थनेन विदर्शितम् । (२०।१)

सुवर्णप्रतिरूपेण तप्तेनेव कुशाग्निना ॥ (२०।२)

न तु माम् इह तिष्ठन्तं पश्यसि त्वं गदाधरम् । (२१।१)

धराधरम् इवाकम्प्यं पर्वतं धातुभिश् चितम् ॥ (२१।२)

पर्याप्तो ऽहं गदापाणिर् हन्तुं प्राणान् रणे तव । (२२।१)

त्रयाणाम् अपि लोकानां पाशहस्त इवान्तकः ॥ (२२।२)

कामं बह्व् अपि वक्तव्यं त्वयि वक्ष्यामि न त्व् अहम् । (२३।१)

अस्तं गच्छेद्धि सविता युद्धविघ्नस् ततो भवेत् ॥ (२३।२)

चतुर्दश सहस्राणि राक्षसानां हतानि ते । (२४।१)

त्वद्विनाशात् करोम्य् अद्य तेषाम् अश्रुप्रमार्जनम् ॥ (२४।२)

इत्य् उक्त्वा परमक्रुद्धस् तां गदां परमाङ्गदः । (२५।१)

खरश् चिक्षेप रामाय प्रदीप्ताम् अशनिं यथा ॥ (२५।२)

खरबाहुप्रमुक्ता सा प्रदीप्ता महती गदा । (२६।१)

भस्म वृक्षांश् च गुल्मांश् च कृत्वागात् तत्समीपतः ॥ (२६।२)

ताम् आपतन्तीं ज्वलितां मृत्युपाशोपमां गदाम् । (२७।१)

अन्तरिक्षगतां रामश् चिछेद बहुधा शरैः ॥ (२७।२)

सा विशीर्णा शरैर् भिन्ना पपात धरणीतले । (२८।१)

गदामन्त्रौषधिबलैर् व्यालीव विनिपातिता ॥ (२८।२)