नरान्तकं हतं दृष्ट्वा चुक्रुशुर् नैरृतर्षभाः । (१।१)

देवान्तकस्त्रिमूर्धा च पौलस्त्यश्च महोदरः ॥ (१।२)

आरूढो मेघसंकाशं वारणेन्द्रं महोदरः । (२।१)

वालिपुत्रं महावीर्यम् अभिदुद्राव वीर्यवान् ॥ (२।२)

भ्रातृव्यसनसंतप्तस्तदा देवान्तको बली । (३।१)

आदाय परिघं दीप्तम् अङ्गदं समभिद्रवत् ॥ (३।२)

रथम् आदित्यसंकाशं युक्तं परमवाजिभिः । (४।१)

आस्थाय त्रिशिरा वीरो वालिपुत्रम् अथाभ्ययात् ॥ (४।२)

स त्रिभिर् देवदर्पघ्नैर् नैरृतेन्द्रैर् अभिद्रुतः । (५।१)

वृक्षम् उत्पाटयामास महाविटपम् अङ्गदः ॥ (५।२)

देवान्तकाय तं वीरश्चिक्षेप सहसाङ्गदः । (६।१)

महावृक्षं महाशाखं शक्रो दीप्तम् इवाशनिम् ॥ (६।२)

त्रिशिरास्तं प्रचिछेद शरैर् आशीविषोपमैः । (७।१)

स वृक्षं कृत्तम् आलोक्य उत्पपात ततो ऽङ्गदः ॥ (७।२)

स ववर्ष ततो वृक्षाञ् शिलाश्च कपिकुञ्जरः । (८।१)

तान् प्रचिछेद संक्रुद्धस्त्रिशिरा निशितैः शरैः ॥ (८।२)

परिघाग्रेण तान् वृक्षान् बभञ्ज च सुरान्तकः । (९।१)

त्रिशिराश्चाङ्गदं वीरम् अभिदुद्राव सायकैः ॥ (९।२)

गजेन समभिद्रुत्य वालिपुत्रं महोदरः । (१०।१)

जघानोरसि संक्रुद्धस्तोमरैर् वज्रसंनिभैः ॥ (१०।२)

देवान्तकश्च संक्रुद्धः परिघेण तदाङ्गदम् । (११।१)

उपगम्याभिहत्याशु व्यपचक्राम वेगवान् ॥ (११।२)

स त्रिभिर् नैरृतश्रेष्ठैर् युगपत् समभिद्रुतः । (१२।१)

न विव्यथे महातेजा वालिपुत्रः प्रतापवान् ॥ (१२।२)

तलेन भृशम् उत्पत्य जघानास्य महागजम् । (१३।१)

पेततुर् लोचने तस्य विननाद स वारणः ॥ (१३।२)

विषाणं चास्य निष्कृष्य वालिपुत्रो महाबलः । (१४।१)

देवान्तकम् अभिद्रुत्य ताडयामास संयुगे ॥ (१४।२)

स विह्वलितसर्वाङ्गो वातोद्धत इव द्रुमः । (१५।१)

लाक्षारससवर्णं च सुस्राव रुधिरं मुखात् ॥ (१५।२)

अथाश्वास्य महातेजाः कृच्छ्राद् देवान्तको बली । (१६।१)

आविध्य परिघं घोरम् आजघान तदाङ्गदम् ॥ (१६।२)

परिघाभिहतश्चापि वानरेन्द्रात्मजस्तदा । (१७।१)

जानुभ्यां पतितो भूमौ पुनर् एवोत्पपात ह ॥ (१७।२)

समुत्पतन्तं त्रिशिरास्त्रिभिर् आशीविषोपमैः । (१८।१)

घोरैर् हरिपतेः पुत्रं ललाटे ऽभिजघान ह ॥ (१८।२)

ततो ऽङ्गदं परिक्षिप्तं त्रिभिर् नैरृतपुंगवैः । (१९।१)

हनूमान् अपि विज्ञाय नीलश्चापि प्रतस्थतुः ॥ (१९।२)

ततश्चिक्षेप शैलाग्रं नीलस्त्रिशिरसे तदा । (२०।१)

तद् रावणसुतो धीमान् बिभेद निशितैः शरैः ॥ (२०।२)

तद् बाणशतनिर्भिन्नं विदारितशिलातलम् । (२१।१)

सविस्फुलिङ्गं सज्वालं निपपात गिरेः शिरः ॥ (२१।२)

ततो जृम्भितम् आलोक्य हर्षाद् देवान्तकस्तदा । (२२।१)

परिघेणाभिदुद्राव मारुतात्मजम् आहवे ॥ (२२।२)

तम् आपतन्तम् उत्पत्य हनूमान्मारुतात्मजः । (२३।१)

आजघान तदा मूर्ध्नि वज्रवेगेन मुष्टिना ॥ (२३।२)

स मुष्टिनिष्पिष्टविकीर्णमूर्धा निर्वान्तदन्ताक्षिविलम्बिजिह्वः । (२४।१)

देवान्तको राक्षसराजसूनुर् गतासुर् उर्व्यां सहसा पपात ॥ (२४।२)

तस्मिन् हते राक्षसयोधमुख्ये महाबले संयति देवशत्रौ । (२५।१)

क्रुद्धस्त्रिमूर्धा निशिताग्रम् उग्रं ववर्ष नीलोरसि बाणवर्षम् ॥ (२५।२)

स तैः शरौघैर् अभिवर्ष्यमाणो विभिन्नगात्रः कपिसैन्यपालः । (२६।१)

नीलो बभूवाथ विसृष्टगात्रो विष्टम्भितस्तेन महाबलेन ॥ (२६।२)

ततस्तु नीलः प्रतिलभ्य संज्ञां शैलं समुत्पाट्य सवृक्षषण्डम् । (२७।१)

ततः समुत्पत्य भृशोग्रवेगो महोदरं तेन जघान मूर्ध्नि ॥ (२७।२)

ततः स शैलाभिनिपातभग्नो महोदरस्तेन सह द्विपेन । (२८।१)

विपोथितो भूमितले गतासुः पपात वज्राभिहतो यथाद्रिः ॥ (२८।२)

पितृव्यं निहतं दृष्ट्वा त्रिशिराश्चापम् आददे । (२९।१)

हनूमन्तं च संक्रुद्धो विव्याध निशितैः शरैः ॥ (२९।२)

हनूमांस्तु समुत्पत्य हयांस्त्रिशिरसस्तदा । (३०।१)

विददार नखैः क्रुद्धो गजेन्द्रं मृगराड् इव ॥ (३०।२)

अथ शक्तिं समादाय कालरात्रिम् इवान्तकः । (३१।१)

चिक्षेपानिलपुत्राय त्रिशिरा रावणात्मजः ॥ (३१।२)

दिवि क्षिप्ताम् इवोल्कां तां शक्तिं क्षिप्ताम् असंगताम् । (३२।१)

गृहीत्वा हरिशार्दूलो बभञ्ज च ननाद च ॥ (३२।२)

तां दृष्ट्वा घोरसंकाशां शक्तिं भग्नां हनूमता । (३३।१)

प्रहृष्टा वानरगणा विनेदुर् जलदा इव ॥ (३३।२)

ततः खड्गं समुद्यम्य त्रिशिरा राक्षसोत्तमः । (३४।१)

निचखान तदा रोषाद् वानरेन्द्रस्य वक्षसि ॥ (३४।२)

खड्गप्रहाराभिहतो हनूमान्मारुतात्मजः । (३५।१)

आजघान त्रिमूर्धानं तलेनोरसि वीर्यवान् ॥ (३५।२)

स तलाभिहतस्तेन स्रस्तहस्ताम्बरो भुवि । (३६।१)

निपपात महातेजास्त्रिशिरास्त्यक्तचेतनः ॥ (३६।२)

स तस्य पततः खड्गं समाछिद्य महाकपिः । (३७।१)

ननाद गिरिसंकाशस्त्रासयन् सर्वनैरृतान् ॥ (३७।२)

अमृष्यमाणस्तं घोषम् उत्पपात निशाचरः । (३८।१)

उत्पत्य च हनूमन्तं ताडयामास मुष्टिना ॥ (३८।२)

तेन मुष्टिप्रहारेण संचुकोप महाकपिः । (३९।१)

कुपितश्च निजग्राह किरीटे राक्षसर्षभम् ॥ (३९।२)

स तस्य शीर्षाण्यसिना शितेन किरीटजुष्टानि सकुण्डलानि । (४०।१)

क्रुद्धः प्रचिछेद सुतो ऽनिलस्य त्वष्टुः सुतस्येव शिरांसि शक्रः ॥ (४०।२)

तान्यायताक्षाण्यगसंनिभानि प्रदीप्तवैश्वानरलोचनानि । (४१।१)

पेतुः शिरांसीन्द्ररिपोर् धरण्यां ज्योतींषि मुक्तानि यथार्कमार्गात् ॥ (४१।२)

तस्मिन् हते देवरिपौ त्रिशीर्षे हनूमता शक्रपराक्रमेण । (४२।१)

नेदुः प्लवंगाः प्रचचाल भूमी रक्षांस्यथो दुद्रुविरे समन्तात् ॥ (४२।२)

हतं त्रिशिरसं दृष्ट्वा तथैव च महोदरम् । (४३।१)

हतौ प्रेक्ष्य दुराधर्षौ देवान्तकनरान्तकौ ॥ (४३।२)

चुकोप परमामर्षी महापार्श्वो महाबलः । (४४।१)

जग्राहार्चिष्मतीं चापि गदां सर्वायसीं शुभाम् ॥ (४४।२)

हेमपट्टपरिक्षिप्तां मांसशोणितलेपनाम् । (४५।१)

विराजमानां वपुषा शत्रुशोणितरञ्जिताम् ॥ (४५।२)

तेजसा संप्रदीप्ताग्रां रक्तमाल्यविभूषिताम् । (४६।१)

ऐरावतमहापद्मसार्वभौमभयावहाम् ॥ (४६।२)

गदाम् आदाय संक्रुद्धो महापार्श्वो महाबलः । (४७।१)

हरीन् समभिदुद्राव युगान्ताग्निर् इव ज्वलन् ॥ (४७।२)

अथर्षभः समुत्पत्य वानरो रावणानुजम् । (४८।१)

महापार्श्वम् उपागम्य तस्थौ तस्याग्रतो बली ॥ (४८।२)

तं पुरस्तात् स्थितं दृष्ट्वा वानरं पर्वतोपमम् । (४९।१)

आजघानोरसि क्रुद्धो गदया वज्रकल्पया ॥ (४९।२)

स तयाभिहतस्तेन गदया वानरर्षभः । (५०।१)

भिन्नवक्षाः समाधूतः सुस्राव रुधिरं बहु ॥ (५०।२)

स सम्प्राप्य चिरात् संज्ञाम् ऋषभो वानरर्षभः । (५१।१)

क्रुद्धो विस्फुरमाणौष्ठो महापार्श्वम् उदैक्षत ॥ (५१।२)

तां गृहीत्वा गदां भीमाम् आविध्य च पुनः पुनः । (५२।१)

मत्तानीकं महापार्श्वं जघान रणमूर्धनि ॥ (५२।२)

स स्वया गदया भिन्नो विकीर्णदशनेक्षणः । (५३।१)

निपपात महापार्श्वो वज्राहत इवाचलः ॥ (५३।२)

तस्मिन् हते भ्रातरि रावणस्य तन्नैरृतानां बलम् अर्णवाभम् । (५४।१)

त्यक्तायुधं केवलजीवितार्थं दुद्राव भिन्नार्णवसंनिकाशम् ॥ (५४।२)